అత్తగారు

నా  జీవితంలో ఇంకో ముఖ్యమైన అమ్మలాంటి వ్యక్తి .  మా అత్తగారు.

‘మీ అబ్బాయి నన్ను కలవడానికి వస్తా అన్నారు కదా నిన్న. మేము హోటల్ లో ఉన్న రూము నెంబర్ లో చెప్తామని ఫోన్ చేసానండీ.  ఫలానా రూమ్ నెంబర్  అని చెప్పగలరా ?’ అని నేను అడగటం. 

‘అమ్మాయ్ చంద్రికా.  మీ అత్తగారికి ఇంగ్లీష్ రాదే  అమ్మా !  నువ్వు తెలుగులోనే చెప్పాలి’   అని అటుపక్క నుంచీ నవ్వుతూ సమాధానం రావటం.  ఇదండీ  మా అత్తగారికి నాకు జరిగిన మొట్టమొదటి సంభాషణ. 

విజయవాడలో మా నిశ్చితార్థం అయింది. అది అయిన  మరునాడు,  మళ్ళీ అమెరికా వస్తే కుదరదు అని అమ్మమ్మ , తాతయ్య వాళ్ళతో కలిసి బిట్రగుంట వెళదామనుకున్నాను.  పొద్దున్నే వెళ్ళిపోదాం అనుకుంటే, మా వారు వచ్చి నాకు ఏదో  కొనాలి (మాట్లాడ్డానికి ఒక సాకు)  కాబట్టి మధ్యాహ్నం వెళ్ళమని మమ్మల్ని అడిగారు. సరే అని కృష్ణా express లో వెళదామని నిర్ణయించుకున్నాం. అమ్మ వాళ్ళు  హైదరాబాద్  వెళ్లిపోయారు. హోటల్ లో ఉన్నాము. అక్కడ ఎక్కడ ఉన్నామో  చెప్దామని ఫోన్ చేస్తే మా అత్తగారు చెప్పిన మాట ఈ సంభాషణ. మా నానమ్మ లాగే మా అత్తగారు కూడా నన్ను చూడటానికి పెళ్లి చూపులలో రాలేదు . నిశ్చితార్ధం రోజే చూడటం.

మా అత్తగారికి ఊహ తెలియక ముందే  తల్లీతండ్రీ ఇద్దరూ లేరు.  అత్తయ్య గారికి  ఒక అన్నయ్య, ఒక చెల్లెలు.   వీళ్లందరినీ ఆవిడ  పిన్ని పెంచారు.  ఆ మామ్మ గారు( అత్తగారి పిన్ని) ఇంకా ఉన్నారు. కొంచెం పెద్దయ్యాక అన్నయ్య అక్కచెల్లెలిద్దరిని చూసుకున్నారు. ఎటువంటి పరిస్థుతులలో ఉండేవారు అంటే అక్కచెల్లెలిద్దరికి  ముఖానికి వేసుకునే పౌడర్  కూడా ఉండేది కాదట.  ఒకసారి గోడమీద సున్నం పూసేసుకున్నారట.  వాళ్ళ అన్నయ్య అది చూసి బాధపడి పౌడర్  కొనుక్కొచ్చారు.  

మా మావగారితో పెళ్ళి . నలుగురు పిల్లలు. మా మావగారు very well planned గా పిల్లలకి ,ఆవిడకి ఎక్కడా ఏ లోపం రాకుండా  చూసేవారు……. ఆడపిల్ల పెళ్ళి అయ్యి , మిగిలిన పిల్లలు చక్కటి చదువులు చదువునే సమయంలో కుటుంబానికి  అనుకోని  ఓ పెద్ద ఉపద్రవం.   మా మావగారు హఠాత్తు గా accident లో పోయారు. అటు చిన్నపెద్ద కానీ పిల్లలు. సహజంగానే ఎవర్నీ పల్లెత్తు మాట అనని మనస్తత్వం ఆవిడది.  దానికి తోడు చదువు కూడా లేదు. ఎవరు ఎలా చెప్తే అలా నమ్మారు  ఆవిడ.  ఆ భగవంతుడి దయవల్ల మావారు వాళ్ళు చదువుకుని settle అయ్యారు. 

ఎప్పుడూ పిల్లల్ని తిట్టే వారు కాదు ఆవిడ.  అందులోనూ తండ్రి లేని పిల్లలు అని కూడా అవ్వచ్చు.  మనవలని & మనవరాళ్ళని అంతే. అసలు ఆవిడ  పిలుపే చాలా ఆప్యాయంగా ఉండేది ‘ఏమిటే అమ్మాయ్ ‘ అంటూ. పెళ్లయ్యాక సత్యనారాయణ స్వామి వ్రతం అయ్యాక మా మావగారి ఫోటోకి నమస్కారం చేస్తుంటే,  ‘ ఆ పక్కన ఉన్నది మా అత్తగారు & మావగారు. వాళ్ళే మనకి మూలా విరాట్టులు . ముందు వాళ్ళకి  నమస్కారం చేయండి’ అని చెప్పారు.  ఇదే మాట  మా పెద్దమ్మాయిని తీసుకువెళ్ళినపుడు కూడా  చెప్పారు.  

మన పెద్దవాళ్ళు చేసే పనులు చాదస్తం లా అనిపిస్తాయి.  పొరపాటున పనిమనిషి రావడం ఆలస్యం అయి ఇంటి ముందు ముగ్గు లేకపోతే  ఈవిడ ఎంత ఓపిక లేకపోయినా నీళ్లు చల్లి వేసేవారు .  ‘ఎందుకు ఆ అమ్మాయి వస్తుంది లేకపోతే ఎవరో ఒకరు ఉన్నారు  కదా ‘  అని పిల్లలు అరిస్తే   ‘ఏమో నాన్నా ! వేయకపోతే తోచదు’ అనేవారు.  పక్కనే ఉండే తోడికోడలు, ఆడపడుచులు  స్నేహితురాళ్ళు  ఈవిడకి.  మా వారి మేనత్త ‘ దాన్ని రోజూ చూసి పలకరించక పోతే తోచదే’ అని చెప్పారు నాతో.  నేను  మొదటిసారి వెళ్ళినపుడు  వినాయకచవితి అని మా తోడికోడలు , నేను  కలసి ఇల్లు కడిగితే మురిసిపోయారు ఆవిడ.   మా మావగారి తద్దినానికి మడి  కట్టుకుని బ్రాహ్మలకి వడ్డించానని తెగ సంబరపడిపోయారు. మా అమ్మతో కూడా చాలా సార్లు చెప్పారట ‘  ఈ మాత్రం చేసిందండీ చాలు ‘ అని. 

మా అత్తగారితో నేను కలిసి ఉన్నది చాలా తక్కువ.  నేను  మొదట రెండు సార్లు భారత దేశం వెళ్ళినప్పుడు ఉండటమే అత్తగారితో ఉండటం అంటే.  నేను తరచూ ఉత్తరాలు వ్రాసేదాన్ని.  ఆవిడ కూడా వ్రాస్తూ ఉండేవారు. మా పిల్లల ఫోటోలు, వీడియోలు తరచూ పంపేదాన్ని. 

2001 లో అప్పటికీ camcorder లో కూడా క్యాసెట్లు ఉండేవి. అవి VCRలో చూసేందుకు ఒక cable పెట్టి record  చేసేవాళ్ళం.  నేను  ఇండియా వెళ్తున్నానని ఇక్కడ మా తోడికోడలు వాళ్ళ అమ్మాయి వీడియో, ఇంటి గృహప్రవేశం  వీడియో అన్నీక్యాసెట్ లో record  చేసి నాకు పోస్ట్ చేసింది.  నేను దాన్నిఇండియాలో వీడియో షాపులో NTSC కి మార్పించాను.  అత్తయ్యగారు వీడియో చూడటానికి VCR మా ఆడపడుచు ఏర్పాటు చేసింది.  అంటే గమనించవలసిన విషయం ఏంటంటే ఇక్కడ  పని చేసింది  అందరం ఆడవాళ్ళమే.  recording చేయాలి.  ఆ manual  చదవాలి.  అదీ ఇంట్లో చిన్న పిల్లలతో చేసాము.  ఆవిడకి ఏదో  చెప్పేయాలి, సంతోష పెట్టాలి అన్న ఆత్రం మా అందరికీ. 

ఫోటోలు పంపిస్తే అందరికీ, ముఖ్యంగా ఆవిడ  పిన్నికి చూపించేవారు.  ఈమధ్య ఆ మామ్మ గారికి ఫోన్ చేస్తే ‘మీ ఫోటోలు కనిపించాయి పిల్లలు ఏవో సర్దుతుంటే ‘ అన్నారు. అలా మా అత్తగారు ఏవి పంపినా ఆ  చూసినవే చూసుకుంటూ & చూపిస్తూ  మురిసిపోయేవారు.  

ఇప్పుడంటే వీడియో calls , internet  ఎలా పడితే అలా వచ్చాయి.  అప్పట్లో mail  చెక్ చేసుకోవాలన్నా కూడా పెద్ద తతంగం..  తరువాత  Reliance  call  వచ్చాక ఫోన్లు బాగానే చేసేవాళ్ళం. మా వారి కన్నా నేనే ఫోన్ చేసేదాన్ని. ప్రతీ విషయం పూస గుచ్చినట్లు చెప్పాలి కదా. .పిల్లలు కూడా ముద్దు ముద్దుగా కబుర్లు చెప్పేవారు.  ఒక సారి  రెండు గంటలు మాట్లాడిన రోజులు ఉన్నాయి.  ‘బిల్లు ఎంత వస్తుందో ఏమో చూసుకోవే ‘ అని tension  ఆవిడకి. 

నేను మొదటిసారి తిరుగు ప్రయాణం అవుతుంటే  ‘అస్సలు ఉన్నట్లే లేదు ‘ అన్నారు.  అప్పటికి వెళ్ళడానికి వారం  ఉంది.  ‘మీరూ హైదరాబాద్  వచ్చేయచ్చు కదా అత్తయ్య గారు. అమ్మ వాళ్ళతో , మీతో కలిసి ఉన్నట్లు ఉంటుంది’ అనగానే  వచ్చేసి నాతో పాటూ ఉన్నారు. వీళ్ళింటికి ఎందుకు వెళ్లడం అనుకోలేదు. అలా అందరూ కలిసి ఉంటే  ఎంత ఆనందంగా అనిపించిందో.  ఆవిడ జీవితంలో మొట్టమొదటి & చివరి సారి  నాకోసం airport  కి వచ్చారు. 

రామకోటి వ్రాసుకునేవారు తరచూ. (నేను రామకోటి వ్రాయడానికి ఆవిడే నాకు inspiration)  మాకు ఎవరికి కొంచం ఒంట్లో బావుండలేదు అన్నా ఆంజనేయస్వామి గుళ్లో  అప్పాలు , వినాయకుడి గుళ్లో ఉండ్రాళ్ళు నైవేద్యం చెప్పి పూజ చేయించేవారు.  నేను చివరిసారి ఆవిడకి ఫోన్ చేసినపుడు నాకు మోకాలు నొప్పి అని చెప్తే ‘పూజ చేయిస్తాను’ అన్నారు. చేయించకుండానే వెళ్లిపోయారు.  

నాకు అమ్మమ్మ, నానమ్మ ఉన్నట్లు మా పిల్లలకి అలాగే ఉండాలి అనుకునేదాన్ని.  దురదృష్టం . నేను మూడోసారి Indiaకి ఆవిడకి కర్మకాండ చేయడానికి వెళ్ళవలసి వచ్చింది.  అన్నీ కార్యక్రమాలు అయ్యి తిరిగి బయలు దేరుతున్నపుడు  ట్రైన్ కదులుతుంటే  అనిపించింది ‘నా పిల్లల కోసం ఆత్రంగా ఎదురుచూసేందుకు ఈ ఊర్లో ఎవరున్నారు ఇంక’ అని కళ్ళలో తెలియకుండానే నీళ్ళొచ్చేసాయి. 

పిల్లలందరినీ portrait  తీయిద్దామని sears  వెళ్తే మా  చిన్న దాన్ని వాడు బుట్టలో కూర్చోబెట్టాడు. ఆ ఫోటో చూసి  ‘ఫోన్లేవే  దాని పెళ్ళికి ఉంటానో ఉండనో. అందుకే వాడు దాన్ని బుట్టలో కూర్చోబెట్టాడు’ అన్నారు.  ఆ ఫోటో చూసినప్పుడల్లా అదే మాట గుర్తొస్తుంది నాకు. 

 ‘ఆ మాత్రం చేసింది చాలు’ అని ఆవిడ అన్నట్లే,  ఆ తద్దినాల  రోజు వంట చేయడం, దీపం వెలిగించడం తప్ప నేను కూడా ఏమీ  చేయను.  

ఆవిడ వెళ్ళిపోయి 13 ఏళ్ళు అయినా,  పిల్లల గ్రాడ్యుయేషన్లు ,  మా బావగారి అమ్మాయి అరగేంట్రం లాంటివి ఇంట్లో ఏమి జరిగినా ఈవిడ ఉంటే ఎలా మురిసిపోయేది కదా అనిపిస్తుంది.  కుటుంబంలో అందరూ ఎంత ప్రేమగా ఉన్నా, ఆ మూల విరాట్టు ఉంటేనే ఆ  ‘unconditional  love ‘ అనేది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. 

నానమ్మ

 ఈ నవరాత్రుల్లో నాకు అమ్మవార్లయిన వాళ్లందరినీ తలుచుకుంటూ ఓ టపా వ్రాస్తాను అన్నాను.  మొదటి రోజు వ్రాసేసాను.   మళ్ళీ ఈ రోజు కుదిరింది.  

ఈ రోజు నాకు ఇంకో ముఖ్యమైన వ్యక్తి.    నానమ్మ . ఈవిడ గురించీ  అంతే.  క్లుప్తంగా వ్రాయడం అంటే కష్టమే.   ఈవిడ  పుట్టింది ఆంధ్రాలో అయినా పెరిగిందంతా తెలంగాణాలో.  అంటే అప్పట్లో  హైదరాబాద్ రాష్ట్రంలో.  ఈ విషయం చాలా సార్లు ప్రస్తావించాను.  నానమ్మ  ఇంట్లో పెద్ద కూతురు.  ఈవిడకి ఇద్దరు చెల్లెళ్ళు , ఇద్దరు తమ్ముళ్ళు . పెద్ద చెల్లెలు,  చిన్న తమ్ముడు ఇప్పుడు లేరు.   మా నానమ్మ పేరు చాలా అందమయిన పేరు.  ఇందుమతి.  దశరథుడి తల్లి పేరు. 

మా ముత్తాత గారు మహబూబ్  కాలేజీలో  పనిచేసేవారు.  నానమ్మ బడికి వెళ్ళి  కొంత చదువుకుంది. అంటే బహుశా ఎలిమెంటరీ బడి వరకూ అనుకోవచ్చు.   ఈవిడకి  అమ్మమ్మ లాగే  చిన్నప్పుడే  12 ఏళ్ళకే  పెళ్లి చేసారు.  మా తాత గారు వాళ్ళు  ఆంధ్ర వారు. పెళ్ళయ్యాక  ఆయన  కూడా  హైదరాబాద్ రావటం జరిగింది.  ఆయన  బీకామ్ చదువు, బ్యాంకు ఉద్యోగం చేయడం అన్నీ ఈ రాష్ట్రంలోనే.  మా నాన్న గారు పుట్టే సమయానికి రజాకార్ల ఉద్యమం మొదలయ్యేసరికి ఆడవారు  ఉండటం  క్షేమం కాదని ఇంట్లో ఆడవారందరినీ  ఆంధ్ర కి పంపించివేశారట. అలా హైదరాబాద్ లో పుట్టవలసిన మా నాన్న గారు ఆంధ్రాలో పుట్టారు.  మా నాన్న పుట్టినపుడు ఆవిడ  వయసు 17 ఏళ్ళు.  మొత్తం ఐదుగురు పిల్లలు, ఒక మనవడు & బోలెడు మనవరాళ్ళు , ముని మనవళ్ళు  & మనవరాళ్లు .  ముని మనవడు పుట్టాడని బంగారు మారేడు దళాలతో పూజ కూడా చేసుకుంది ఈవిడ.  

చదువుకున్నది తక్కువే అయినా ప్రతీ విషయం తెలుసుకోవాలన్న కుతూహలం వలన ఏ విషయమైనా  కొంత అవగాహన తో ఉంటుంది.   చక్కటి  జ్ఞాపకశక్తి కూడా. భాగవత పద్యాలూ , విష్ణు సహస్రం  ఇలా కొన్ని పుస్తకం లేకుండా చదివేస్తుంది. ఈ రోజుకి  కూడా.  బోలెడు దేశ  భక్తి గీతాలు పాడేస్తూ  ఉంటుంది. ఒక రోజు ఫోన్ చేస్తే   భాగవతంలో   ‘కుప్పించి యెగసిన కుండలంబుల కాంతి’  పద్యం గుర్తు రాలేదుట.  నన్ను అడిగింది. నాకు వెంటనే గుర్తు రాలేదు. నన్ను  తిట్టింది  ‘ ఏం  చదువులో ఏమో ఏమీ తెలీదు మీకు ’ అని.  ఇంతకీ ఎందుకు అడిగింది అంటే అమ్మమ్మకి చదివి దాని మీద చర్చించడానికట . (వాళ్లిద్దరి స్నేహం గురించి  వ్రాయాల్సింది  చాలా ఉంది.  తరువాత ఎప్పుడైనా ).  ఇప్పటికీ కూడా కొన్ని అన్నమయ్య కీర్తనలు వ్రాసుకుని మరీ practice  చేస్తూ ఉంటుంది. మా ఇంట్లో ఏ ఆడపిల్ల పుట్టిన రోజయినా ‘బంగారు పాపాయి బహుమతులు పొందాలి’ అని పాట పాడుతుంది .  2017 లో నేను భారత దేశం వెళ్ళినపుడు  ‘మిధునం’ పుస్తకం  కొన్నాను.  ఎక్కడికో వెళ్లి వచ్చేసరికి పుస్తకం చదివేసి  ‘ చాలా బావున్నాయి కథలు ‘ అని చెప్పింది. 

మా నానమ్మ ఒక modern బామ్మ గారు అని చెప్పచ్చు. 

ఆశర్యం ఏంటంటే మా అమ్మ నాన్న పెళ్ళికి , పెళ్లి చూపులకి ఈవిడ వెళ్ళలేదు. అమ్మని Direct గా పెళ్లిలోనే చూసింది.  అప్పటికి ఈవిడ వయసు ముప్ఫైల్లోనే ఉంది. ‘విడిదిలో దిగగానే అందరూ పెళ్ళికొడుకు  తల్లి అంటుంటే ఏమిటోగా అనిపించింది’ అని చెప్తుంటుంది. కోడళ్ళు పని చేయాలి , ఇలా ఉండాలి , అలా ఉండాలి  అన్న restrictions  ఏమీ పెట్టదు. కావాల్సిందల్లా ఆవిడ  కబుర్లు వినాలి లేదా ఆవిడకి కబుర్లు చెప్పాలి.  చిన్న పిల్లల నుంచీ పెద్ద వారి వరకూ అందరితో కబుర్లు చెప్పేస్తుంది. మా అమ్మాయికి చిన్నప్పుడు cinderalla  కథ english లో చదివి వినిపిస్తే ఆశ్చర్యం గా ‘ She can read English’ అన్నది మా అమ్మాయి.  చిన్న పిల్లల్తో అలా ఉంటుంది. .. .  కొంచెం టీనేజ్ పిల్లలు అయితే నెమ్మదిగా డిస్కషన్ పెట్టి వాళ్ళకి girl friend/ boy  friend ఉన్నారో కొన్ని నిముషాల్లో కనుక్కుంటుంది (మా  cousin ఒకమ్మాయి డాక్టర్.  తను ఒక typical  teenager లా కాక ఎప్పుడూ volunteering /సేవ  అంటూ చెప్తూ ఉండేది.  ఈవిడ చూసి చూసి ఒక రోజు , ‘ ఇది & దీని పిచ్చి సేవ గోల. ఇట్టా అయితే ఇంక boy  friend ఏం దొరుకుతాడు దీనికి ?’ అన్నది.) …. కొంచెం పిల్లలు, సంసారం అంటూ మాట్లాడేవారితో వాళ్ళ సాధక బాధకాలు అన్నీతనకి చెప్పేలా మాట్లాడుతుంది. ఇక తన వయసువారితో ఆరోగ్యం, భాగవతం లాంటివి.  అందుకే నానమ్మ అంటే మాకు ఎప్పుడూ excitement.  

వంట అందరూ అద్భుతంగా చేస్తారు.  ఆ చేయడం అంటే చాలా చాలా ఇష్టం ఈవిడకి. 

ఇక మెచ్చుకుంటే అంతే.  మళ్ళీ మళ్ళీ చేయడానికి ఏ మాత్రం బద్ధకించదు. 

చపాతీ మా నానమ్మ చేసినట్లు ఎవ్వరూ చేయలేరు.  అంత మెత్తగా round గా భలే చేస్తుంది. 

ఆడపిల్ల అంటే ఉద్యోగం చేయాలి , తన కాళ్ళ మీద తాను నిలబడాలి అనేది ఆవిడ  మాటల్లో బాగా వినిపిస్తుంటుంది. ‘బంగారు పాపాయి’ పాడినపుడల్లా  అదే message ఇస్తుందా అనిపిస్తుంది.   స్వతంత్రం  గా ఉండాలి అంటుంది.  పెద్ద వయసు వచ్చాక అలా  ఉండటం కుదరదు అని చెప్పినా వినదు. 

నానమ్మ  ‘భయంగా అనిపించింది ‘ అంటూనే  చాలా ధైర్యంగా కూడా ఉంటుంది.  నాకు చిన్నపుడు పిన్నీసు నోట్లోకి వెళ్ళి గొంతులో  ఇరుక్కు పోయింది.  కోటిలో  ENT  hospital లో చేర్చారు. ఆ రాత్రంతా పాపం నాతోటే మేలుకుని ఉండటం నాకు బాగా గుర్తు.  operation theater లోకి వెళ్తుంటే ఆవిడని రమ్మని నేను ఏడుస్తున్నాను.  ఈవిడ ఎంత ధైర్యం అంటే ‘వచ్చేస్తా’  అని లోపలి వచ్చేస్తోంది .  వాళ్ళు   మీరు  రాకూడదమ్మా ‘ అని ఆపేసారు. అదృష్టం కొద్దీ అది ఏ ఆపరేషన్ లేకుండా forceps తో వచ్చేసింది.  ఇంకొక సంఘటన కూడా.  మా పిన్ని ( మా అమ్మ చెల్లెలు) అత్తగారు మహావీర్ cancer  హాస్పిటల్ లో చనిపోతే ఆవిడ  శరీరం దగ్గరికి వెళ్ళడానికి అందరూ భయపడుతుంటే నానమ్మ వెళ్ళి  ఆవిడ  చీర మార్చిందట.  ఆ విషయం మా పిన్ని ఎప్పుడూ చెప్తూ ఉంటుంది.  

ఈవిడ జీవితంలో  రెండు విషాదాలు. ఈవిడ 48 ఏళ్ళ కే  మా తాతగారు పోయారు.  ఆవిడకి అత్యంత సన్నిహితంగా ఉండే చిన్న కోడలు కాన్సర్ వలన చిన్న వయసులోనే వెళ్ళిపోయింది. 

భర్త లేని స్త్రీలు, అందులో ముసలి వారు చక్కగా తయారవుతే మన సమాజం లో  ఆశ్చర్యంగా చూస్తారు. .  అవునన్నా కాదన్నా నిజం.  మా నానమ్మ తనకి కావలసిన చీర  ఏ రంగు కావాలో చెప్పి మరీ కొనుక్కుంటుంది. matching  blouse, fall  ఉండాల్సిందే.  covid  ముందు మా తమ్ముడి కొడుకు ఒడుగు అయింది.  నేను, మా అక్క చాలా హడావిడిగా ఇంటికి వచ్చాము మా నాన్నని తీసుకెల్దాము అని.  ఈవిడ నింపాదిగా  ‘ ఏ చీర కట్టుకోవాలో  చెప్పి పోండీ  ఇద్దరూ ‘ అని అడిగింది. ఆ హడావిడిలో నవ్వు , కోపం రెండూ వచ్చాయి. ఆలోచిస్తే అనిపించింది  ఆవిడ మునిమనవడి ఒడుగు అంటే ఆవిడకి  చాలా ముఖ్యమైనదే కదా అని.  

మా అత్తయ్య మా చిన్నప్పుడే అమెరికా వచ్చేసింది. ఆవిడ డెలివరీ 1980 లో అనుకుంటాను, మా నానమ్మ ఒక్కతే ఎయిర్ ఇండియా లో వచ్చేసింది. అదీ  ఏ wheelchair  లేకుండా. ఏదన్నా మాట్లా డాలీ  అంటే హిందీలో communicate  చేసిందట. ‘wheelchair  ఏమిటే కాళ్ళుండగా .  కనుక్కుని వెళ్ళాలి కానీ  ఏమిటీ భయం ‘ అంటుంది.  నా మొదటి డెలివరీకి మా అమ్మ రాలేకపోయింది. మా నానమ్మ ఇక్కడే ఉంది అప్పుడు.   తనే  సహాయం చేసింది. ఈమధ్య వరకూ అమెరికాకి  బాగానే ప్రయాణం చేసింది. ఇక్కడ మా స్నేహితులు  చాలా మంది చూడగానే  ‘ మీ అత్తగారా’ అంటారు. ‘కాదు  మా నానమ్మ’ అంటే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.  

చెప్పుకుంటూ పోతే ఇలా ఎన్నో కబుర్లు …     

అమ్మమ్మ  & నానమ్మ ల ప్రేమ పొందటం మా అదృష్టం. 

అమ్మమ్మ

నవరాత్రులు  మొదలయ్యాయి.  మాములుగా అయితే దసరా ప్రతిరోజూ లలిత చదువుకుంటాను.  ఈ సారి  నాకు అమ్మవార్లయిన వాళ్లందరినీ తలుచుకుంటూ ఒక్కొక్కరి గురించి వ్రాద్దామని అమ్మవారిని తలచుకుందాం అన్న ఆలోచన ఒకటి వచ్చింది.  అందుకే  ఇలా …. 

 కొంచెం personal గానే ఉంటాయేమో పోస్టులు

ముందు అమ్మమ్మ గురించి మొదలు పెడతాను.  

అమ్మమ్మ & ఆవిడ జీవితం గురించి వ్రాయాలంటే ఒక్క టపా సరిపోదు. కానీ కొంచెం క్లుప్తంగానే  వ్రాయడానికి ప్రయత్నిస్తాను. 

అమ్మమ్మ ఉమ్మడి కుటుంబంలో పుట్టి పెరిగింది. తనకి  సొంత తోబుట్టువులు అంటే అన్నయ్య ఒక్కడే కానీ, పెదతండ్రి, మేనత్త పిల్లల్ని కలుపుకుంటే బోలెడు బలగం అమ్మమ్మకి. అమ్మమ్మకి ఇద్దరు పెదతండ్రులు. ఇద్దరు మేనత్తలు. అమ్మమ్మ ఐదో ఏట ఉండగా తల్లి పోయింది. అన్నయ్య వచ్చి ‘అమ్మని నా  చేతులతో  పంపేసానమ్మా ‘ అని ఏడుస్తుంటే, ఎందుకు ఏడుస్తున్నాడో కూడా అర్ధం కాలేదుట అమ్మమ్మకి. అమ్మమ్మ తల్లి చనిపోయెనాటికే పెదతండ్రులిద్దరి భార్యలు కూడా చనిపోయారట . ముగ్గురు  అన్నదమ్ములు కూడా సవతితల్లులు  వస్తే తమ పిల్లల్ని సరిగ్గా చూడరేమోనని రెండో పెళ్లి చేసుకోలేదట.   ఈ పిల్లలందరినీ విధవరాలైన ఒక మేనత్త చూసుకునేది. ఆవిడే అమ్మమ్మకి  పురాణాలూ చెప్పేదిట. అమ్మమ్మ అందరిలోకి చిన్నది కావడంతో ఏదైనా తాయిలం తెస్తే ముందు అమ్మమ్మకి పెట్టి తరువాత అందరూ  తినేవారు. అలా తల్లి లేని పిల్ల అని అమితమైన గారాబంతో పెరిగింది అమ్మమ్మ. 

పదకొండేళ్ళు నిండగానే మా తాతయ్యతో వివాహం అయ్యింది. అప్పుడు ఆయనకి  పదమూడేళ్ళు. తన  పదహారో ఏట కాపురానికి వచ్చింది. అమ్మమ్మకి  కొన్ని ఏళ్ళ వరకు పిల్లలు కలుగలేదు. అటువంటప్పుడు ఆ రోజుల్లో  కొందరు  ద్వితీయ వివాహం చేసుకునేవారు. తాతయ్య తాను ఒక్కడే కొడుకయినా అటువంటి ఆలోచనలు రానివ్వలేదు. వారి ఇరువురికి  ఐదుగురు సంతానం, మనవళ్ళు & మనవరాళ్లు , ముని మనవరాళ్ళు  & ముని  మనవలు ..  చాగంటి గారు చెప్పినట్లు తామర  తంపర 🙂 .  

ఇంట్లో ఏ కూర  చేయాలి అన్న దగ్గర నుంచీ ఆవిడ  అత్తగారు, అంటే మా ముత్తవ్వ  గారిదే  decision making .  మా ముత్తవ్వ గారి చివరికోరిక మా అమ్మ పెళ్లి చూడాలి అని.  అందుకు   అమ్మని  కాలేజీకి పంపకుండా పెళ్లి చేయమని అడిగేదిట ఆవిడ. దేనికి అడ్డు చెప్పని అమ్మమ్మ అప్పుడు మాత్రం అమ్మని కాలేజీకి పంపాల్సిందే అని పట్టుబట్టింది. సాధారణంగా ఆడవారిలో ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ‘ఈ చీర ఇలా ఉండాలి, ఈ నగ ఇలా వేసుకోవాలి’ అంటూ  ఒక కోరిక ఉంటుంది. అమ్మమ్మ ఎప్పడూ  ఏదో  ఒక విధంగా  ఇంకొకరికి సహాయం చేయడమే చూసాను కానీ నోటి నుంచీ ‘ఇది నా కోరిక’  అని ఎప్పుడూ  వినలేదు.

మా అమ్మ &  పిన్నులు, చిన్నప్పుడు ఎండాకాలం సెలవలు వస్తే  వెళ్లడానికి వాళ్ళకి అమ్మమ్మగారిల్లు లేదని ఏడ్చేవారట. అది దృష్టిలో పెట్టుకుని అమ్మమ్మ  మా అందరికీ ‘అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఇల్లు’ అనే చెరిగిపోని తరిగిపోని జ్ఞాపకాన్ని అందించింది (అందులో మా తాతయ్య పాత్ర కూడా ఎక్కడా తీసిపోదు). ఎండాకాలం సెలవలు వస్తే చాలు, దాదాపు  ఓ ఇరవై నుంచీ పాతిక మందిమి అయ్యే వాళ్ళం. పొద్దున్నే కాఫీలు, పిల్లలకి వీవాలు, చద్దన్నాలు, భోజనాలు,తలంట్లు, మంచి నీళ్ళు  మోసుకొచ్చుకోడాలు,మధ్యలో బాలింతరాళ్ల & చంటిపిల్లల స్నానాలు, వాళ్ళకి  సాంబ్రాణి పొగలు, మడి & మహానైవేద్యాలు. ఆవకాయలు, మధ్యాహ్నం తాయిలాల తయారీ, పూల జడలు. . మధ్యలో ఊర్లో వారి చంటిపిల్లలకు స్నానాలు అలా ఒకటేమిటి ఇన్ని పనుల్లో తలమునకలైపోతున్నా ‘అమ్మలూ!! నాన్నా !!’ అంటూ మా అందర్నీ అమితమైన గారాబం చేసేది. ఎవర్నీ విసుక్కోవటం  నాకు గుర్తు లేదు. బహుశా అలా అందరం రావడం చాలా ఆనందం గా ఉండేదేమో ఆవిడకి. నాకు చాలా ఆశ్చర్యం ఏంటంటే ఆవిడ మేనల్లుళ్ళు  (అంటే ఆడపడుచు పిల్లలు) ఈ రోజుకి కూడా ఎంతో ప్రేమగా & ఆప్యాయంగా ఉంటారు.  మా ముత్తవ్వగారు  చివరి రోజుల్లో మంచాన పడితే ఆవిడకి సేవ చేసింది.  అమ్మమ్మ చేసిన సేవకి, ఆవిడ ఏడ్చేదిట. 

ఎంత ఓపిక లేకపోయినా కూడా  అత్తగారి & మామ గారి తద్దినాలకి అమ్మమ్మే స్వయంగా వంట చేసి బ్రాహ్మలకి  వడ్డించేది. మా అమ్మ ‘భారతదేశంలో అన్ని చోట్లా  తర్పణాలు, పిండాలు పెట్టారు కదా. ఎందుకంత చాదస్తం‘ అంటే  కూడా వినకుండా ఓపికగా చేసేది.

ఆవరణలో ఆడవారందరూ ఈవిడ ప్రోత్సాహంతో దేవి భాగవతం లాంటివి పారాయణ చేసుకునే వారు.  కొంచెం తీరిక దొరికితే చాలు బుట్టలు అల్లడం, craft  చేయడం లాంటివి చేస్తూ ఉండేది.  

ఏ విషయాన్నయినా positive గానే చూస్తుంది ఆవిడ. అందుకే ఈ రోజుకి కూడా ‘పట్టు విడుపు ఉండాలమ్మా ‘ అంటూ మాకు ఏది ఎలా handle  చేయాలో చెబుతుంది.  

‘అమ్మమ్మా !! నీ పిల్లల్లో చదువుకున్నా కూడా, ఎవరికీ  నీకున్న ఈ  అవగాహన & ఓర్పు లేదు.అసలు  నీకెలా వచ్చింది?’ అని అడిగాను. ‘జీవితంలో తల్లి తోడు లేకపోతే ఎప్పుడూ  భయమేనే  అమ్మా!!  ఆ భయమే జీవితంలో అన్నీ నేర్పించేస్తుంది’ అని చెప్పింది. ఆ ఒక్క మాటలో ఎన్నో విషయాలు అర్ధమయ్యాయి నాకు.

తాతయ్య సేవకే ఆవిడ  పుట్టిందా అన్నట్లు,  ఆయన  పోయిన పన్నెండో రోజు  ఆవిడ కళ్ళు పూర్తిగా కనిపించడం మానేశాయి (అప్పటికే గ్లూకోమా వచ్చింది).  ఎప్పుడూ  ఏదో ఒక ప్రవచనం వింటూ గడుపుతోంది. ఇప్పటికైనా ఆవిడకి సేవ చేసుకుని తరించమని మా అందరికీ  భగవంతుడు వరం ఇచ్చాడేమో!! ఆ వరం ఇచ్చినా అందుకోలేని దురదృష్టవంతురాలిని నేను !! ఫోన్ కూడా చేయలేనంత తీరికతో ఉంటాను.  ఈ టపా  అయ్యాక చేసి మాట్లాడాలి. 

ఈ టపా మరీ నా వ్యక్తిగతంగా అనిపించచ్చు.  ఏ బడికి వెళ్లకుండా కేవలం పురాణాగాథలు విని ఇంత జీవిత పాఠం నేర్పించిన అమ్మమ్మలు  మనలో చాలా మందికే ఉంటారు. అందుకే  కేవలం నా మాటలలో ఉండిపోకుండా నా కుటుంబంలో తరువాతి తరం కూడా వారు కూడా తెలుసుకోవాలనే ఈ టపా !! 

అమ్మవారిని పూజించండి. కనీసం ఈ పదిరోజులయినా !

ఫేస్బుక్ లో పోస్టులు పెడుతున్నాను కానీ బ్లాగులో ఎక్కించడం మర్చిపోతున్నాను.
నవరాత్రులు మొదలయ్యాక పెట్టిన టపాలు ఒక్కొక్కటి పెడతాను.

మొదటి రోజు టపా 👇👇

కిష్కింద కాండలో సీతాదేవి ఆభరణాలను చూపించినపుడు లక్ష్మణుడు వెంటనే గుర్తుపట్టిన ఆభరణాలు ఆవిడ  కాలి గజ్జెలు/అందెలు. కాలి  ఆభరణాలు మాత్రమే ఎలా గుర్తుపట్టగలిగాడు అంటే,  రోజూ ఆవిడ పాదాలకి నమస్కరించేవాడు.  ఆ పాదాలే  ఆయన  మనసులో ఉండటం వలన వెంటనే గుర్తు పట్టగలిగాడు. 

వైష్ణవుడు అనేవాడు  ప్రతి స్త్రీ లో మాతృమూర్తి ని చూస్తాడు అంటూ  ‘పర్ స్త్రీ జేనే మాత్ రే ‘అన్నారు నరసింహ మెహతా!!

కొద్ది పాటి జ్ఞానం ఉన్న నేనే ఇన్ని ఉదాహరణలు చూపించి  హిందూ ధర్మం అంటే స్త్రీని ఎలా చూడాలో చెప్పగలుగుతున్నాను అంటే  ఎక్కడా హిందూ ధర్మ శాస్త్రాలలో ఆడవారిని కించపరిచే విధంగా చూడామని చెప్పలేదు అని ఖచ్చితంగా చెప్పచ్చు.  కదా?

ఇంత స్పష్టంగా ఆడవారిని గౌరవప్రదాయకంగా చూడమంటుంటే మన భారతీయ సంస్కృతిలో  ఆడవారిని చులకనగా చూసే సంస్కృతి ఎప్పుడు మొదలయ్యింది  అనేది నాకెప్పుడూ వచ్చే ప్రశ్న. 

ఆడవారిని చులకనగా చూడటం అనేది భారతీయుల్లోనేనా ? ప్రపంచంలో ఎక్కడా లేదా ?ఉంది.  ఎందుకు లేదు!!. కేవలం రెండు ఉదాహరణలు చెప్తాను. 

1) ఈ మధ్య Goa Inquistion  మీద ఒక చిన్న పుస్తకం చదివాను.  అందులో ఒక ఆయుధం గురించి వ్రాసారు.  దాని పేరేంటి అంటే ‘ Breast  ripper ‘.   అది ఎలా ఉంటుంది ఏమిటి అనేది గూగుల్ లో ఇదే పదం వాడి వెతకండి. చెప్తుంది. నేను ఇంతకంటే ఏమీ  చెప్పను. దాన్ని చూసి చులకన/క్రూరత్వమా అనేది ఎవరికి వారే తేల్చుకోవాల్సిన విషయం. 

2)‘కీచకుడుకి ఒళ్ళంతా కళ్ళే ‘ అంటారు.  ఈ రోజు టీనేజ్ అమ్మాయిల దుస్తులు తయారు చేసే designer  కూడా కీచకుడే.   ఆ దుస్తులు వేసుకున్న అమ్మాయిని వెకిలి చూపులు చూసేవాడు కీచకుడే. 

హిందూ ధర్మం నిలబడాలి అని మాట్లాడే ప్రతీ ఒక్క మగవారు అమ్మవారిని పూజించండి. కనీసం ఈ పదిరోజులయినా ! 

నా ఉద్దేశ్యంలో అమ్మవారిని పూజ చేయాల్సింది ఆడవారు కాదు. మగవారే చేయాలి.  మనస్సులో అమ్మవారు మెదులుతూ ఉంటే  ఎప్పుడూ వెఱ్ఱి మొఱ్ఱి  ఆలోచనలు రావు.  ప్రతి  స్త్రీలోనూ  తల్లిని చూడగలుగుతాడు. 

అదే విధంగా  స్త్రీ కూడా ఓ అమ్మవారిలాగా ప్రతి పురుషుడు తనని చూసి నమస్కరించే విధంగానే ఉండాలి. ‘నా ఒళ్ళు నా ఇష్టం ‘  అంటూ మాట్లాడి designer కీచకులను కాపాడితే , రావణాసురుళ్ళు తయారు  అవుతారు కానీ  శ్రీరామచంద్రులు అవ్వరు. అది గుర్తు పెట్టుకోండి.

అందరికీ నవరాత్రి శుభాకాంక్షలు !!   

ఒక శ్రావణ శుక్రవారం వ్రాసిన పోస్టు – చీర

08/13/2021

ఎవరినైనా imitate చేయడం పద్ధతి కాదేమో కానీ inspire అవ్వచ్చు అనుకుంటా నేను. అందులో నాకు చాలా నచ్చే పోస్టులు Shefali Vaidya గారివి. వారి పోస్టు ఒకటి ఆలోచింపచేసింది. అందుకే ఈ పోస్టు ఈ శ్రావణ శుక్రవారం నాడు.

ప్రపంచంలో ఏ దేశంలో కూడా లేనన్ని రకరకాల దుస్తులు భారతదేశంలో ఆడవారికి ఉన్నాయి అంటే అతిశయోక్తి కాదు.. ఏ మూలా వెళ్ళినా ఆ ప్రాంతంలో చీర అనేది ఓ వెరైటీ. కానీ Shefali గారు చెప్పినట్లు చీర కట్టుకోగానే ‘ఏంటి స్పెషల్ ‘ అని అడుగుతున్నాము అంటే చీర మనకి ఓ celebration. అప్పుడప్పుడు మాత్రమే కట్టుకునే వస్త్రం అయిపోయిందన్నమాట.

నేను పెళ్లయిన పది రోజులకే అమెరికా కి వచ్చేసాను. ఆ పెళ్లయిన కొత్తల్లో కొంచెం కొత్త పెళ్ళికూతురిలా కనిపించాలని రోజూ సాయంత్రం అవ్వగానే ఓ చీర కట్టుకుని, నల్లపూసలు వేసుకుని కూర్చునే దాన్ని. కొత్త కాపురం అని రోజుకో కొట్టు తిరిగి ఇంట్లోకి కావలసినవి కొనుక్కునే వారం. పైగా Thanks Giving అయి Christmas మొదలవ్వబోయే రోజులు. కొట్లు కూడా పండగ కళతో మెరిసిపోతూ ఉండేవి, మా వారు వచ్చేసరికి నేను ఇలా తయారయ్యి ఉండేసరికి మా వారికి అర్ధమయ్యేది కాదు. ‘రోజేంటి ఇలా ఉంటావు. ఏదో సినిమాల్లో చూపించినట్లు ’ అనేవారు. ఇద్దరం కలిసి టీ తాగేవరకు అలాగే ఉండి బట్టలు మార్చుకుని షాపింగ్ కి వెళ్ళేదాన్ని . ‘ఇది ఎక్కడి పిచ్చి? time అయిపోతోంది కదా’ అన్నా పట్టించుకునే దాన్ని కాదు. ‘కొత్త పెళ్లికూతురు. వేల మైళ్ళు దాటి వచ్చింది. ఏడుస్తే అమ్మ, నాన్న అంటే ఎక్కడ తెచ్చిపెట్టను ‘ అనుకుని తను కూడా పెద్దగా ఏమీ అనేవారు కాదు. అప్పట్లో ఎందుకలా కట్టుకున్నాను అంటే సమాధానం దొరకలేదు నాకు.. ..

ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే …. పెళ్ళి కాక ముందు అన్ని రకాల చీరలు ఉండేవి కాదు. పెళ్లయ్యాక చీరలు ఉన్నాయి. కట్టుకుని మురిసిపోదాం అనుకునేలోగా ఎగిరి వచ్చేసా. పైగా రాగానే ఎముకలు కొరికే చలి. కట్టుకున్నా చూసి విశ్లేషించే ఆడవారు లేరు. ఆడవారు ఉన్నా jeans వేసుకోకపోతే, బొట్టు పెట్టుకుంటే వచ్చే నష్టాన్నే వివరించేవారు తప్పితే చీర కట్టుకుంటే లాభం ఏంటి అన్నవారు కనిపించలేదు. చీర, నల్లపూసలు, బొట్టు అంటూ సినిమాలు చూసి ముత్తైదువలా ఉండాలి అనుకున్నానా , లేకపోతే నాగరికత అంటూ తెలియని ఓ పల్లెటూరి దాన్నా అనిపించింది.

చీర రోజూ కట్టుకోలేకపోయానేమో కానీ ఈ రోజు వరకూ చాలా పట్టుదలగా బొట్టు, నల్లపూసలు, మంగళ సూత్రాలు, మెట్టెలు వదల్లేదు నేను. Travel చేసినా one gram నల్లపూసలు వేసుకునేదాన్ని. ఈ మధ్య కాలంలో భారత్ వెళ్తే చీరలే ఎక్కువ కట్టుకుంటున్నాను.

అంటే ఈ వలస వలన, చుట్టుపక్కల మారుతున్న సమాజంలో నా ఉనికి (అంటే identity) కోసం చాలా మధన పడ్డాను అని ఈ రోజు స్పష్టంగా అర్ధమవుతోంది. నేను చేసుకున్న అదృష్టం ఏంటంటే అన్ని రకాల సంస్కృతులని ఆహ్వానించే దేశానికి వలస రావడం. ఎపుడూ బొట్టు తోటే ఉండే మొహాన్ని అలవాటు చేసాను నా చుట్టుపక్కల వారికి. బొట్టు బిళ్ళ పొరపాటున పడిపోతే , ‘you look weird today’ అన్న వారు తయారయ్యారు.

ఆడపిల్ల కళకళలాడుతూ ఉంటేనే ఆ ఇంట్లో లక్ష్మీ కళ అంటాము. అది ఏ దేశానికైనా వర్తిస్తుంది. ఆడవారు షాపింగ్ చేస్తారు అని ఏడిపించినా దేశంలో ఆర్థిక వ్యవస్థని చాలా మటుకు నియంత్రించేవారు వీరే అనేది సత్యం. ఓ Louis Vuitton కావచ్చు. Gucci కావచ్చు. Michael Kors కావచ్చు. Revlon కావచ్చు.

ఇన్ని చెప్పాక ఆలోచించండి ముఖ్యంగా భారత్ లో ఉండే స్త్రీలు. తన శ్రమని కళగా మార్చి చీరల రూపంలో ఎన్నో కళాఖండాలు చేసే ఓ మారుమూల పల్లెటూరిలో మగ్గం పట్టుకునే చేనేత కార్మికుడిని ‘కుబేరుడి’ని ఎలా చేయాలో ఆలోచించండి.

‘అదేంటండీ మొన్ననే కదా చీరలు, నగల గురించి మాట్లాడకుండా ఆలోచనాపద్ధతి మార్చుకోమన్నారు. మళ్ళీ ఇదేంటి’ నన్ను అనచ్చు. ఏ వస్తువు కి demand అనేది create చేయాలో మన చేతుల్లోనే ఉంది. ఆలోచనాపద్ధతి మారాలి. ఓ brand వస్తువ ఎంత గొప్పో అంత కంటే గొప్పవి చీర అనే కళాఖండాలు. ఓ Louis Vuitton సంచీ కొనడం ఎంత గొప్పగా చెప్తారో ఓ 500 రూపాయల చీర అనే కళాఖండాన్నీ గురించి ఇంకో నాలుగు రెట్లు ప్రచారం చేయండి. కొన్ని వందల కుటుంబాలు బాగుపడతాయి. ఇంకో తరం అది నేర్చుకోవడానికి ఉత్సాహం చూపిస్తుంది.

‘Just ignore them’. ‘వదిలేయలేం’.

ముఖపుస్తకం లో వ్రాసిన పోస్టులలో బ్లాగులో వ్రాసి భద్రపరచడం మర్చిపోయిన పోస్టు ఇది .

09/15/2021

‘మాటిమాటికి ఈ వామపక్ష ప్రొఫెస్సర్ల గురించి చెప్తారు. వాళ్ళకి ఎందుకు అంత attention ఇస్తున్నారు. వదిలేయండి. Just ignore them’ ఇది చాలా మంది చెప్తున్న మాట. ‘వదిలేయలేం’ అనేది నా మాట .

భారతదేశంలో పిల్లలు కాలేజీకి వచ్చాక, ‘నాలిక గీసుకోవడానికి కూడా పనికిరావు’ అంటూ Arts & Humanities అంటూ పెద్దగా ప్రోత్సహించము . వాటిల్లో చేర్చము. ఇప్పుడు ఇంజనీరింగ్/మెడిసిన్ కి మొత్తము Intermediate GPA చూస్తున్నారేమో కానీ మేము చదివినపుడు కేవలం ఎంసెట్ rank మాత్రమే చూసేవారు. చదివే ఆ నాలుగు ముక్కల భాష కూడా పక్కన పడేసేవాళ్ళం. ఇది ఒక విధంగా నష్టం అనే చెప్పాలి. భాష మీద పట్టు ఉండదు. social studies ఉండదు కాబట్టి చరిత్ర , civics లాంటివి తెలీదు విద్యార్థులకి. ఇక ఇంజనీరింగ్ లాంటివి చదివితే ఎక్కడా ఇటువంటివి ఉండవు. వామపక్ష ధోరణి అనేది ఉంటుంది అన్న పరిజ్ఞానం కూడా ఉండదు.

కానీ అమెరికాలో అలా కాదు. హైస్కూల్ లో భాష కనీసం మూడేళ్ళు చదవాలి. సోషల్ స్టడీస్ 4 ఏళ్ళు , ఇంగ్లీష్ 4 ఏళ్ళు తప్పనిసరిగా చదవాలి. అప్పుడే హై స్కూల్ డిప్లొమా ఇస్తారు. మంచి కాలేజీల్లో చదవాలి అంటే AP courses కూడా తీసుకోవాలి. ఈ సోషల్ స్టడీస్ లో World History , US Gov , US History ఉంటాయి. World History లో Religions లో అన్నీ మతాల గురించి చెప్తారు. హిందూ మతం, ఇస్లాం, బౌద్ధం తక్కువ చెప్తారు అంటారు ఈ పిల్లలు. ఈ తక్కువలో హిందూ మతం & భారత దేశం అంటే Aryan invasion , సతీ సహగమనము , కులం . కులవివక్ష . మొగలుల పరిపాలన వంటివి ఉంటాయి. వచ్చిన టీచర్ ని బట్టి ఆ interpretation ఉంటుంది.

ఇంక కాలేజీలో వీళ్ళు ఏ మెడిసిన్/సైన్స్/ఇంజనీరింగ్ చదివినా General Education అని తప్పనిసరి courses ఉంటాయి. అప్పుడు కొంత మంది పిల్లలు South Asian studies ఉన్నాయి కదా అని వాటిల్లో courses చేస్తారు. అప్పుడు తప్పనిసరిగా ఈ Audrey Truschke లాంటి వారు ఉంటారు. చాలా మటుకు ఈ South Asian studies అన్నీ వామపక్షపు ధోరణే. హిందుత్వ అంటూ హిందువులని తిట్టిపోయడం. ఇస్లాం వారిని గొప్పగా చెప్పడం/లేదా జాలిగా చూపించడం.

‘Hindutva harassment field manual ‘ అనేది తయారు చేసి ఆవిడ university website లో పెట్టింది Audrey Truschke గారు. అందులో అసలు హిందూఫోబియా అనేది కూడా ఒక హిందుత్వవాదులు చేసే ఆరోపణ అని ఉంది. ఈవిడ భగవద్గీత ని విమర్శించింది. శ్రీరాముడిని ‘ misogynist pig’ అన్నది. ‘అసలు ఇంత మంది దేవుళ్ళని పూజించేవాళ్ళని అసలు ఎలా నమ్ముతాం ‘ అన్నది. నాకు అర్ధమయినంతవరకూ ఈవిడ ఒక ఉదాహరణ మాత్రమే .

పిల్లలు పుట్టినప్పటినుండీ వీరి కాలేజీ చదువులకి నోరు కట్టుకుని డబ్బు దాచుతాము. లేదా పిల్లలు స్కాలర్షిప్ తెచ్చుకునేలా చదువుకోమని ప్రోత్సహిస్తాము. ఇది ప్రతీ భారతీయుడు చేసే పనే. ఇన్ని ఆశలు పెట్టుకుని పంపుతుంటే, విషాన్ని చిందించే గురువులు ఉంటే తరగతిలో ఉన్న విద్యార్థికి ఎలా ఉంటుంది ? అసలు ఇటువంటివి అమెరికాలో కాలేజీలో చెప్తారు అని భారతదేశం నుంచీ వచ్చిన ఆ తల్లితండ్రులకి ఏమాత్రం clue కూడా ఉండదు.

ఈ ప్రొఫెసర్లు రాజకీయ నాయకులూ కాదు ఓటు వేసి పక్కకి తప్పుకోమని చెప్పడానికి . సభలు పెట్టి ఈ మాటలు చెప్తే వాళ్ళని సోషల్ మీడియాలో నుంచీ వెళ్లగొట్టచ్చు. ఈ ప్రొఫెసర్ లు సోషల్ మీడియాలోనే ఇంత దారుణంగా మాట్లాడుతుంటే ఆ యూనివర్సిటీలోనే తిష్ట వేసుకుని కూర్చుని నాలుగు గోడల మధ్యా ఏమి మాట్లాడుతున్నారో ఎవరికీ తెలుసు ? వీరిని ఒక తరం నమ్మకుండా వదిలేస్తుందేమో. ఇంకో తరం నమ్ముతుంది. వారి పూర్వికులని చీదరించుకోవడం మొదలు పెడుతుంది. సంస్కృతి అక్కడితో ఆగిపోతుంది. కాన్ఫరెన్స్ లో మాట్లాడిన వారందరూ హిందువుల మీద వేసిన ముద్రలకి ఆమోదముద్ర వేసాయి ఈ విశ్వవిద్యాలయాలు. వదిలేయాలా ఇప్పుడు చెప్పండి?

09/11/2001

ఆ పేర్లు చదువుతూనే……………………………………………………………..ఉన్నారు పొద్దున్నుంచీ. 🙏🙏🙏.


సెప్టెంబర్ 11, 2001 అమెరికా చరిత్ర మర్చిపోలేని రోజు. గడిచి 20 ఏళ్లయినా ఆ రోజు పొద్దుటే వార్తలు చూసిన నా లాంటి వారికి నిన్న జరిగినట్లే అనిపిస్తుంది.


మా అమ్మాయిలు బళ్ళో వ్యాసం కోసం రెండు మూడు సార్లు మమ్మల్ని ఇంటర్వ్యూ చేసారు ఆ రోజు జ్ఞాపకాలని తమతో పంచుకొమ్మని. అదే క్లుప్తంగా కొన్ని మాటల్లో. ..


మా వారు ఉద్యోగ రీత్యా ఇంకో ఊర్లో ఉండేవారు. ఒక్కోసారి తను 3 వారాలపాటు అక్కడే ఉండిపోవాల్సి వచ్చేది. సరే నేను కూడా ఇక్కడే ఉండి ఏం చేయాలి అని తనతో వెళ్తూ ఉండేదాన్ని. ఎప్పుడూ drive చేసేవాళ్ళము. ఆ వారం విమానంలో వెళదాం అని ఆదివారం నాడు బయలుదేరి విమానంలో వెళ్ళాము. ఓ హోటల్లో చిన్న స్టూడియో room లో ఉండేవారం. మంగళవారం సెప్టెంబర్ 11, 2001. ఎప్పటిలాగే తను ఆఫీస్ కి వెళ్ళి పోయారు. వెళ్లిన కాసేపటికే తనే ఫోన్ చేసి చెప్పారు ‘ వార్తలు చూడు ఏదో flight accident అంటున్నారు ‘ అని. టీవీ పెట్టిన వెంటనే అసలు ఒక దాని వెంట వార్తలు. ఇక్కడో విమానం, అక్కడో విమానం అంటూ. చూస్తుండగానే రెండు భవనాలు కుప్పకూలిపోయాయి. వణుకు పుట్టింది. ఏమవుతోంది అమెరికాలో ? నెమ్మదిగా అర్ధమయ్యింది ఏంటంటే ఒక విమానం Pentagon ని కూడా కొట్టింది అని. వర్జీనియా స్నేహితులకి ఫోన్లు చేసి క్షేమసమాచారాలు అడిగాను.


మా వారు నేను వార్తలు చూసి బెంబేలెత్తి పోయాను అని పొద్దున్నించీ రూములోనే ఉన్నాను అని కాస్త బయటికి వెళితే బావుంటుందని పక్కనే ఉండే grocery దాకా వెళ్ళాము. అన్నీ నిర్మానుష్యం. అటువంటి భీకర వాతావరణం అమెరికాలో ఎప్పుడూ, ఎప్పుడూ చూడలేదు నేను . .


ఆ తరువాత , మేము రెండు రోజుల క్రితం వచ్చిన విమానాశ్రయం నుండే fight 77 వెళ్ళింది అని తెలిసినపుడు చాలా భయం వేసింది. విమానం పడిపోతున్నట్లు, దూసుకొస్తున్నట్లు పీడకలలు కొన్ని నెలల వరకూ వెంబడించాయి నన్ను. పైగా నేను గర్భిణీని కూడా . కొన్ని సార్లు కొన్ని flight నంబర్లు చూసి భయం వేసేది. ఈ రోజుల్లో లాగా ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు ఫోన్లు చేసి ఆ anxiety పంచుకోవడానికి వసతి కూడా ఉండేది కాదు. చేస్తే వందల డాలర్ల బిల్లు మరి.


ఈ రోజుకి ఆ airport వెళ్ళినపుడు తలచుకుంటే భయము & బాధ రెండూ కలుగుతాయి. ఆ ఉగ్రవాదులు మా చుట్టుపక్కలే మాములు మనుష్యులుగా తిరిగారు అంటే మన చుట్టూ ఎటువంటి మనుష్యులు ఉన్నారో కదా అని బాధేస్తుంది కూడా. fight 77లో మూడేళ్ళ చిన్నారి కూడా ఉంది. ఏ పాపం చేసిందని ఆ చిన్న జీవితాన్ని బలి చేసారు అనిపిస్తుంది.
చరిత్రలో ఆ రోజుని ఎప్పటికీ మరచిపోదు అమెరికా.


ఆ రోజున ప్రాణాలు కోల్పోయిన అమరవీరులకు, అందరి ప్రాణాలు కాపాడుతూ తమ ప్రాణాలనే అర్పించిన అగ్నిమాపక దళ సిబ్బంది, పోలీస్ అమరవీరులకి నా శ్రద్ధాంజలి🙏🙏🙏.


Photo Source: Washington Post live today

ఆకాశాత్పతితం తోయం యథాగచ్ఛతి సాగరం

DISMANTLING GLOBAL HINDUTVA  Conference జరుగుతోందా ? జరుగుతోందనే చెబుతోంది website .  అందరికి  Freedom of  Speech  ఉన్నది కదా.  అది గౌరవించవలసిందే. 

దాదాపు 9 లక్షల emails  HAF వారి నుంచీ,  3 లక్షల emails CoHNA వారి నుంచీ ఈ విశ్వవిద్యాలయాలకు వెళ్ళాయి  అని ఆయా సంస్థలు చెప్పారు.   కొన్ని విశ్వవిద్యాలయాలు  మేము విరమించుకుంటున్నాము  అని చెప్పాయి. కొంత వరకూ విజయమే. కానీ Conference వారు  ఇప్పుడు తామేదో  బాధితులం అన్నట్లు  ఆ  narrative  ని నిర్మించుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నారు. 

అసలు వీరి బాధ ఏమిటో  ఒకసారి చూద్దాం. 👇👇

సెప్టెంబర్ 11 వస్తోంది.  2001 లో పుట్టిన వారికి  20 ఏళ్ళు నిండుతాయి. కానీ  ఆ పిల్లలు తమ milestone  పుట్టినరోజున  అంత ఆనందంగా ఏమీ ఉండరు. ఎందుకంటే  తమతో పాటు పుట్టిన పిల్లలలో  కొంతమందికి తమ తల్లినో తండ్రినో చూసుకునే ప్రాప్తం లేని రోజు.   ఆ రోజు పొద్దున్నే టీవీలో  వార్తలు చూసిన  వారికి  పీడ కలలు  ఇచ్చిన రోజు.  అమెరికా అంతా చాలా దుఃఖపడిన రోజు . అమెరికా చరిత్ర మర్చిపోలేని రోజు. 

అందుకని కొంత మంది మేధావి వర్గాలు ఆ రోజుని హిందువులని ‘ఉగ్రవాదులు’ గా బూచిలా చూపించడానికి చేస్తున్న గట్టి ప్రయత్నమే ఈ DISMANTLING GLOBAL HINDUTVA  Conference. 

ఎందుకు వీరి మాటలని ఖండించాలి? 👇👇

ప్రపంచమంతా యూదులని ఎన్నో యాతనలు  పెడితే  ఒకే ఒక్క దేశం స్వాగతించింది.  అదే భారత దేశం.  ఎందుకు ? భారత  దేశం పాటిస్తున్న సనాతన ధర్మమే  మూల కారణం !! పాలలో చక్కెర లా  కలిసి పోతామన్న పారశీయులని ఆనాటి  నుండీ ఈనాటి వరకు గౌరవించే సంస్కృతి.   

పరిస్థుతుల ప్రభావం వలన అదే  భారతీయలు ఇంకో దేశానికీ వలస వచ్చినా, అదే విధంగా పాలలో చక్కెర లా  కలిసిపోతారు.  ఏ దేశమేగినా  ఏ రంగంలో అయినా తమ ప్రతిభతో  రాణిస్తూ ‘Indian Origin’ అనిపించుకుంటూ, అమెరికా దేశ  అధ్యక్షుల వారి లాంటి వారితోనే ‘భేష్’ అనిపించుకుంటున్నారు. ఎటువంటి వారికైనా ఆకలితో ఉన్నపుడు అన్నం పెట్టమని చెప్పింది ఈ హిందూ ధర్మం.  Steve  Jobs  గారు  వారానికి ఒకసారైనా మంచి భోజనం లభిస్తుందని ఇస్కాన్ వారి భోజనం తినేందుకు 7 మైళ్ళు నడచుకుంటూ వెళ్ళేవాడిని అని 2005 లో Stanford  విశ్వవిద్యాలయం వారి స్నాతకోత్సవంలో చెప్పారు. అటువంటిది ధర్మం ఈ హిందూ ధర్మం.  అటువంటి  జాతి మీద  Caste’ అన్న పోర్చుగీస్ మాట చెప్పి విడగొట్టాలని విశ్వప్రయత్నాలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి. ప్రపంచంలో  ఏసుక్రీస్తుల వారు చెప్పిన సువార్త తెలియని జాతి ఇదొక్కటే,  వీరికి  సువార్తని తెలియజేసి మతమార్పిడి చేయమని ‘Joshua Project’ వారు వారి website లో స్పష్టంగా ఒక వీడియోలో వెల్లడించారు. ప్రయత్నాలన్నీ సరిగ్గా ఫలించడం లేదేమో మరి.   DISMANTLING GLOBAL HINDUTVA  Conference అంటూ ఒక  మేధావి వర్గం హిందూ ధర్మం పాటించేవారిని  ఏకంగా  ‘ఉగ్రవాదులు’ అనే ముద్ర వేయాలని చేసే నీచమైన ప్రయత్నం.  ‘వసుదైక కుటుంబకం’  అని ప్రపంచమంతటిని  తన కుటుంబం  అనుకునే జాతినే  ఈ విధంగా చిత్రీకరిస్తున్నారు అంటే ఇంతకంటే దారుణం లేనే లేదు.    

అందుకే ఈ వర్గం వారి మాటలను ప్రపంచంలో  ఎక్కడ ఉన్నా  సరే  ప్రతీ హిందువూ తప్పక ఖండించాలి అంటాను నేను. 

భారతీయ పౌరసత్వం ఉన్నవారు  భారత  ప్రభుత్వం లో Ministry of External Affairs & Ministry of Culture కీ తెలియజేయండి. 

ఎందుకు ? 👇👇

1)ఎంతో మంది భారతీయ విద్యార్థులు అమెరికాలో విశ్వవిదాయాలయాల్లో  చదువుకోడానికి వస్తారు. ఇటువంటి కాన్ఫరెన్స్ వారిలో భయాందోళనలు కలిగిస్తుంది. వారి క్షేమసమాచారాలని(safety)  దృష్టిలో పెట్టుకుని  Ministry of External Affairs కూడా స్పందించాలి.  

2) ఈ conference  లో ప్రసంగిస్తున్న ఒక వక్త  రాముడి మీద దారుణమైన పద్యం వ్రాసింది. రాముడు అంటే ప్రతి హిందువు కొలిచే  ధర్మమూర్తి.  అయోధ్య గుడి నిర్మాణం అనగానే ప్రపంచ నలుమూలల నుంచీ విరాళాలు ఇచ్చారు.  అంటే హిందూ సంస్కృతి  అంటే భారతదేశమే గా  represent  చేస్తున్నది ? అటువంటి సంస్కృతిని కాపాడవలసిన వారు Ministry of Culture, India.  రాజీవ్ మల్హోత్రా గారు చెప్పినట్లు   Ministry of Culture కూడా ఈ విషయంలో కలగజేసుకోవాలి. 

హిందువులు, ముఖ్యంగా అమెరికాలో వారు,  👇👇

ఆ రోజు తప్పక చేయాల్సిన పని ఏంటంటే సెప్టెంబర్ 11, 2001 తో బాటు సెప్టెంబర్ 11, 1893 కూడా తప్పక తలచుకోండి. .  దాదాపు  130ఏళ్ళ  క్రితం ‘అమెరికా సోదరులు, సోదరీమణులారా’ అంటూ  మొదలు  పెట్టీ పెట్టగానే కరతాళ ధ్వనులతో మారుమ్రోగింప చేసిన  స్వామి వివేకానందుల వారి ప్రసంగం మీ పిల్లలతో చదివించండి. వీలైతే బట్టీయం  వేయించండి.  తప్పులేదు.   మీ గోడ మీద ఆ ప్రసంగాన్ని పోస్ట్ చేయండి.  ప్రపంచమంతా గుర్తు పెట్టుకునేలా చేయవలసిన బాధ్యత మనదే. . 

ఇది ఎక్కడో  ఏదో  జరుగుతోంది మనకెందుకులే అనుకోవద్దు.  హిందూ సంస్కృతి పైన జరుగుతున్న దాడి.  దీనిని ఏ దూషణ లేకుండా  గౌరవప్రదమైన రీతిలో ఖండించి & ప్రపంచానికి  చెప్పవలసిన  బాధ్యత ‘నేను హిందువు’ ని అనుకునే ప్రతీ ఒక్కరి మీదా ఉన్నది. 

ఈ చాదస్తం ఉండాల్సిందే

శ్రావణ మాసం మూడో శుక్రవారం నాడు వరలక్ష్మీ వ్రతం చేసుకున్నాను. ఈ పండగ ఎండాకాలం సెలవల్లో రావటం వలనో ఏమో మా పిల్లలకి బాగా తెలుసు ఏమి చేస్తానో. వాళ్ళే నాకు తోరం కట్టేవారు కూడా. మొన్న వ్రతానికి ముందర రోజు రాత్రి పడుకునేటప్పుడు మా పెద్ద పిల్ల వచ్చి ‘ రేపు నాకేమి పెద్ద పని లేదు. నీకొచ్చి సహాయం చేయనా ‘ అంటే , ‘ఏమొద్దులే. శ్రీ సూక్తం & మంత్రపుష్పం చదువు ఆ టైం కి వచ్చి’ అన్నాను. ‘ఓ అదెంత పని ‘ అన్నట్టు చెప్పింది. పొద్దున్న లేచి 5 రకాల వంటలు చేసి , అమ్మ వారిని తయారు చేసి 9:30 కల్లా కూర్చున్నాను. అబ్బో మా ఇంటి మా మాలచ్చి వచ్చేస్తుంది , శ్రీ సూక్తం చెప్పేస్తుంది అనుకున్నా. కథ చదివి హారతి సమయానికి గంట వినిపించి మావారు మాత్రం వచ్చారు. ఆయన ఆశీర్వచనం తీసుకుని, ప్రసాదం తిని మీటింగు కి వెళ్ళిపోయా. అది ముగించి ఇక భోజనానికి వచ్చేసరికి భోజనం చేయడానికి పిల్ల సిద్ధంగా ఉంది. ‘అదేంటే రాలేదు పూజకి’ అంటే, ‘వచ్చాను. దండం పెట్టుకుని చెప్పాను . ప్రసాదం అనుకున్నది తీసుకుని తిన్నాను’ అంది. తోరం కట్టాను. కట్టించుకుంది.

ఇదంతా చదవగానే ‘అమ్మో అమెరికా పిల్ల . ఆ మాత్రం చేస్తే కూడా తల్లి ఆక్షేపిస్తోంది’ అనిపిస్తోంది కదా. మీకు ఎందుకలా అనిపిస్తోంది ఒకసారి ఆలోచించుకోండి.

మా పిల్లలు దాదాపు 2ఏళ్ళ వయసు నుంచీ నిద్ర లేవగానే స్నానం చేసి దేవుడికి నమస్కారం చేసుకోకుండా వంటింట్లోకి వచ్చేవారు కాదు. బోలెడు శ్లోకాలు, వాటికీ అర్ధాలు చెప్పేవారు. బాలవికాస్ కి వెళ్ళడం ఒకటి కావచ్చు. మేము నేర్పించింది కావచ్చు. ఈరోజుకి కూడా చాలా మటుకు అలాగే ఉంటారు . కానీ కొన్ని కొన్ని మానేశారు. అడ్డాల నాడు బిడ్డలు కానీ గడ్డాలా నాడు కాదు కదా 🙂 ఇక్కడ పుట్టి పెరిగిన భారతీయ పిల్లలకి తమకి తాము ఎక్కడ వారో , తమ ఉనికి ఏంటో చాలా అయోమయం గందరగోళం ఉంటుంది. మా అదృష్టం ఏంటంటే బాలవికాస్ లో గురువులు రావు గారి గురించి మాకు తెలియడం మా పిల్లలు ఆ తరగతులకు వెళ్లడం జరిగింది. బాలవికాస్ అనేది ఏ సంస్థకి చెందినది కాదు. ఆయన వారి పిల్లలతో జరిగిన కొన్ని experiences వలన 32 ఏళ్ళ క్రితం ఈ సంస్థ ( సంస్థ అనటానికి కూడా నేను ఇష్టపడను. కుటుంబం అంటాను) ప్రారంభించడం జరిగింది. శ్లోకాలు , వాటి అర్థాలు , Homeless shelter ల లో సేవ, ఇక్కడి వారితో మన ఉనికి కోల్పోకుండా ఎలా కలిసిపోవడం, interfaith లు ఇలా ఎన్నో చెప్తారు. ఆ తరగతికి వెళ్లిన పిల్లలలో తమ ఉనికి ఏంటో తెలుసుకునేలా ఓ విత్తనం నాటారు.

ఈ విత్తనం అనేది ఎంత బలంగానే ఉన్నా , దాని వలన చెట్టుకి చీడ పట్టడం లేదేమో కానీ ఆశించినంత ఫలాన్ని ఇవ్వటం లేదు. ఈ సోషల్ మీడియా తాకిడికి, చుట్టుపక్కల వారి వైఖరికి తట్టుకోలేకపోతోందా అనిపిస్తోంది ఒక్కోసారి.

అమెరికాలో చాలా మంది భారతీయులకి తమ తోటి తల్లితండ్రులు అంటే, పిల్లల్నిరోట్లో వేసి రుబ్బి ivy league కాలేజీల్లో డాక్టర్లు గా, ఇంజనీర్లుగా తయారు చేసేస్తారు ( చేయడానికి రెడీ గా ఉన్నా వాళ్ళే కదా చదవాల్సింది) అని ఒక అపోహ. స్పెల్లింగ్ బీలు ఏ పోటీ తీసుకున్నాఈ పిల్లలే గెలుస్తారు, ఆ తల్లితండ్రులు అలా తయారు చేస్తారు అని బళ్ళలో టీచర్ల కి కొంచెం చిరాగ్గానే ఉంటుంది. అలాంటి తల్లితండ్రులు లేరా అంటే ఉన్నారు. కానీ overall picture చూస్తే పిల్లల కోసం అన్నీ త్యాగం చేసి నోరు కట్టుకుని కాలేజీ చదివించే వారిలో భారతీయ తల్లితండ్రులు ముందు ఉంటారు. ఎక్కడ school district బావుంది అంటే అక్కడ ఇల్లు కొనుక్కోలేకపోతే అద్దెకి తీసుకుని చదివిస్తారు. పిల్లలకి ఏదన్నా activity ఉంటే పార్టీలకి వెళ్ళరు. ఎక్కువ నేరాలు అనేవి కూడా ఈ community లో చూడం. చెప్పాలి అంటే ఒక ఆదర్శపూరితమైన జీవితం గడిపే జాతి. కానీ వీరిలో ఉండే positive side అంతా పక్కన పడేసి అమెరికాలో వచ్చే ఈ famous comedy show లు చాలా మటుకు భారత్ నుండి వచ్చిన తల్లితండ్రులని హేళన చేస్తున్నాయా అన్న అనుమానం వస్తోంది. tiktok లో Indian accent పెట్టి రకరకాల వీడియోలు. lilly singh, hasan minaj , never have i ever , match making అన్నిటిలో భారత దేశ సంస్కృతిని, తల్లితండ్రులని ఏదో నవ్వులాట గానో, చాదస్తం గానో చూపిస్తున్నారు అని చాలా బలంగా అనిపిస్తోంది. Stereotyping అనరా దీనిని? ఈ రోజు lilly singh వీడియో ఒకటి చూసాను. అమ్మ, నాన్న ఇల్లు clean చేస్తుంటే నాన్న కి నడుము పట్టేస్తే దాని మీద దరిద్రమైన కామెడీ చేసింది ఆ పిల్ల.

దీని ప్రభావం ఎంతలా ఉంటుంది అంటే మనం చేసే పనుల మీద మనకే నమ్మకం ఉండదు. లేదా పిల్లలకే మన పని మీద నమ్మకం ఉండదు. అభిప్రాయాలు మారతాయి. ఒక తాటి మీద ఉండటం జరగదు. చిన్న విషయాలలో పెద్దగా కనిపించదు. అదే పెళ్ళి లాంటి పెద్ద విషయానికి వచ్చేసరికి ఒక అఘాతం ఏర్పడచ్చు కూడా.

ఒక చిన్న ఉదాహరణ చెప్తాను. ఒకసారి బాలవికాస్ లో రామకోటి వ్రాసినందుకు రాముడి ఫోటో కానుకగా ఇచ్చారు మా అమ్మాయికి. అది వచ్చి మురిసిపోతూ చూపిస్తుంటే ఎవరో ‘ ఏమిటీ మరీ మీ చాదస్తం. పిల్లలకి రామకోటి ఎందుకు ‘ అన్నారు. ఆ క్షణంలో నాకు కూడా ఏమిటిలా చేసాను అనిపించింది. కానీ ఇన్నేళ్ళ తరువాత తన స్నేహితురాలికోసం ప్రార్థన చేయాలి అంటే నేను ఏమీ చెప్పకుండానే వ్రాసింది. తెలిసి తెలియని ఎవరో అన్న మాట నాలో ఒక సందిగ్థత వచ్చేలా చేసింది. నా సంస్కృతి ఒక చాదస్తం అన్నట్టు చేసింది. ఇతర సంస్కృతుల వారు నాటిన మనలో పేరుకుపోయి, గడ్డ కట్టేసిన ఆత్మనూన్యతా భావం విత్తనం. .

‘చాదస్తం ఎందుకు. light తీస్కోండి’

‘ మీరు అలా ఉంటారు కాబట్టే మీ పిల్లలు అలా తయారయ్యారు’ ఇటువంటి మాటలు మాట్లాడకండి. మీరు ‘చాదస్తాలు ‘ follow అవ్వకపోయినా పరవాలేదు. follow అయ్యేవారిని , వింటున్న తరవాతి తరాన్ని వేలెత్తి చూపకండి. వేరే సంస్కృతులు చూడండి . ముఖ్యంగా యూదులని. ఏమి చేసినా గర్వంగా చెప్పుకుంటారు.

మా పిల్లలకి చిన్నపుడు శ్రీ సూక్తం చెప్పించింది ఎందుకు అంటే ముందు ముందు తప్పక పాటించి ఇంకో రెండు తరాలకి చెప్తారని ఆశతో . అంతే కానీ మధ్యలో ఆపేస్తారని కాదు. అంత expectation ఎందుకు అనుకోవచ్చు. ఇంత వివరంగా పుట్టుపూర్వోత్తరాల గురించి విలువలు ఇన్నేళ్లు కస్టపడి చెప్పిస్తే నాకు నచ్చినపుడే చేస్తా అంటే ఎలా ? ఇలాంటి వాళ్ళ పరిస్థితి ఇలా ఉంటే ఏమీ తెలియని వాళ్ళ పరిస్థితి ఏంటి? ఏ DISMANTLING GLOBAL HINDUTVA లాంటివి ఎందుకు ఖండించాలో అర్ధం కాదు. కాలేజీల్లో వారి గురువులు ‘మీరు ఉగ్రవాదులు. మీ పూర్వికులు ఉగ్రవాదం చేసారు’ అంటే అవునేమో అనుకుంటారు కూడా. తరువాత ‘చరిత్ర’ వీళ్ళని పక్కన పడేసి ఇంకో మలుపు తీసుకుంటుంది.

అమెరికా నుంచి అనకాపల్లె దాకా అంతా ఒక్క తానులో ముక్కలేనా

హిందూ ధర్మంలో అందరు దేవుళ్ళు ఒక్కటే. అందుకే ‘క్రైస్తవం తీసుకుంటే తప్పేంటి . ఏ దేవుడైతే ఏమిటి. అందరూ ఒక్కటే’ అనే ధోరణిలోనే ఉంటారు భారత దేశంలో హిందువులు. ఆ విధంగా అనుకుని క్రైస్తవంకి మారతారు. క్రైస్తవం తీసుకున్నాక హిందువుల ప్రసాదాలు తినటం మానేస్తారు. దేవుడి పటాలు పడేయటం. స్త్రీలు బొట్టు, మంగళ సూత్రాలు తీసేయడం. ఎలా మొదలవుతుంది అంటే → ఒక నిజ దేవుడిని పూజించడం అనే ఒక నమ్మకం అనే సూత్రంతో మొదలయి సంస్కృతి లోని కట్టు, బొట్టు మార్చేదాకా వెళ్తుంది. ఆ తరువాత కట్టు, బొట్టు మార్చాక అంతకుముందు తమ పూర్వికులు పూజించిన దేవుళ్ళు ఒక రాక్షస దేవుళ్ళలాగా కనిపిస్తారు వీళ్ళకి. సొంత వారు ఇక శత్రువులుగా తయారవడం మొదలవుతుంది. ‘నీ దేవుడు నిజ దేవుడు కాదు. నా దేవుడే నిజ దేవుడు ‘ అని వాదన. ‘అయ్యా కుటుంబాలలో గొడవలు మొదలయ్యాయి. మీరు ప్రచారం ఆపండి’ అంటే క్రైస్తవులు ‘మమ్మల్ని దేవుడు ప్రచారం చేయమని చెప్పాడు. మాకు రాజ్యాంగ హక్కుంది’ అంటారు. చివరకి జరిగేది ఏంటి ? ఇలా కుటుంబాల్లోననే గొడవలు ఉంటే దేశంలో Integrity అనేది తప్పకుండా దెబ్బతింటుంది. ఇది తాను ముక్కలో ఓ భాగం.

Leftists/ liberals/ Intellectuals భారత దేశంలో వేరే మతాన్ని దూషించకుండా హిందూ మతాన్నే దూషిస్తున్నారు అని మాములు వాళ్ళకి కూడా అర్ధమయింది. వీళ్ళు ఏమంటారో చూద్దాం. రాముడిని పూజించేవారు ఆర్యులు. ఎక్కడినుంచో వచ్చారు. రాముడు ఆర్యుడు. ఆదివాసీ ద్రవిడుడు అయిన రావణాసురుడిని చంపాడు. ఈ ఆర్యులు దళితులపై చాలా కుల వివక్ష చూపారు. దళితులుదే ఈ భారత భూమి. కాబట్టి ఈ ఆర్యుల్ని వెళ్ళగొట్టాలి. రాముడు భార్యని వెళ్ళగొట్టాడు, అగ్ని ప్రవేశం చేయించాడు. కృష్ణుడు 16 వేలమందిని పెళ్ళాడాడు . అంటే ఆర్యులకు స్త్రీ వివక్ష చాలా ఉంది. ‘ వీరికున్నంత క్రూరత్వం ప్రపంచంలో ఎవరికీ లేదు చూసారా?’ అని చెప్తారు. కుల వివక్ష , స్త్రీ వివక్ష గురించి మాట్లాడే ‘లిబరల్’ గా మాట్లాడే వీరు బైబిల్ లో ఉన్న బానిసత్వం గురించి , స్త్రీకి ఎంత స్వేచ్ఛ ఇచ్చారో ఏ మాత్రం చెప్పరు . మాట్లాడరు. ఇది తాను ముక్కలో ఇంకొక భాగం.

సోషల్ మీడియా పుణ్యమా అని ఈ హిందువులు ప్రశ్నించడం మొదలు పెట్టేసరికి ఈ వ్యవహారం అంతా ఇంకో మలుపు తీసుకుంటోంది. ఏమిటి అంటే RSS అనే సంస్థ ఉగ్రవాదం . హిందువులు వేరు. హిందుత్వ వేరు. ఇది కూడా కొంచం పాత పాటే అనుకున్నా, ఈ పాట పల్లవి ఆఫ్గనిస్తాన్ లో తాలిబన్లతో సమానం అంటూ ట్విట్టర్ లో ఎక్కువయింది. చరణం అమెరికాలోని విశ్వవిద్యాలయాల్లో DISMANTLING GLOBAL HINDUTVA అంటూ మొదలయింది. ఈ లోపల Audrey Truschke గారికి ‘Indus Valley civilization’ మీద చరిత్ర వ్రాయమని ఆవిడకి ఫండింగ్ వచ్చింది. అదొక రాగం పెట్టారు పాటలో. దీనిని బట్టి ఇంకో చరణం కూడా వచ్చేసింది. నిన్న రక్షణ టీవీ లో కూడా తాలిబన్ పల్లవి పాడి కొత్త చరణం పాడాడు ఒకాయన. ఏంటంటే ఆది శంకరాచార్యుడు AD 788 లో హిందూ మతం తెచ్చారట, అప్పటికే భారత్ లో క్రైస్తవం, ఇస్లాము ఉన్నాయట. శంకరాచార్యుల వారు వాదనలు చేసి బౌద్ధులందరినీ చంపేశారుట . ‘Indus Valley civilization’ మీద ఆయన ఎవరితో అయినా వాదించ గలరట . ఇప్పుడు తానులో ముక్కలు కలపండి. ఇంకా ఈ పాట చరణాలు ఎన్ని ఉన్నాయో ఏంటో ?

ఎవరి ధర్మం వారు పాటించుకుంటే ఏ దిగులు లేదు. ఇలా హిందువులని & వారి ఆచారాల్ని ప్రపంచ వ్యాప్తంగా అనేక విధాలుగా విమర్శిస్తూ ఉంటే ప్రశ్నించకుండా ఎలా ఉంటాం?అసలు తమ మానాన తాము బ్రతికే హిందువులు ప్రపంచంలో ఎవరిని బాధ పెట్టారు? ప్రపంచంలో ఏ మతంలో కూడా విభజన లేనట్లు హిందూ మతం లో కులాలు ఉన్నాయి అంటూ అదొక పెద్ద బూచిగా చూపిస్తూ దాని ఉనికినే లేకుండా చేద్దామని వీరు చేయని ప్రయత్నం లేదు. ఇప్పుడు ఒక హిందూ ధర్మం అంటేనే ఉగ్రవాదం అంటే ఏమి చేయాలి ?

ఇది చదవండి. ఆడ్రీ గారి మావగారు విశాఖపట్నం లో ఏం చేస్తున్నారో చూడండి .

Audrey Truschke’s pastor father-in-law caught violating Indian visa laws

లిబరల్స్ అంటారో ప్రొఫెసర్లు అంటారో వీళ్ళని. వీళ్ళ రాముడిని , హిందూ గ్రంథాలని, పండగలని ఎలా మాట్లాడుతారో చూడండి