ఏది విజయం?

“Go on bravely. Do not expect success in a day or a year. Always hold on to the highest. Be steady. Avoid jealousy and selfishness. Be obedient and eternally faithful to the cause of truth, humanity, and your country, and you will move the world.” – Swami Vivekananda

వివేకానందుల వారు చెప్పవలసినది చాలా సులభంగా పైన రెండు ముక్కల్లో చెప్పేసారు. అసలు ఈ పదం ‘Success’ అంటే ‘విజయం’ అనే దానికి ఏది ప్రామాణికం గా తీసుకుంటున్నాం ?పోటీప్రపంచంలో కప్పులు గెలుచుకోవడమా ? మంచి కాలేజీలో చదవటమా ? డబ్బు సంపాదించడమా ? ఉద్యోగమా ? పదవులా ? సంబంధ బాంధవ్యాలా ? ఏది చెప్పాలి మన పిల్లలకి ? వివేకానందుల వారు చెప్పినట్లు ‘స్వార్ధము’ & ‘అసూయ ‘ లేకుండా, ఏ విషయంలో అయినా ‘Success’ అంటే ‘విజయం’ సాధ్యమవుతుందా? అదీ ఈ రోజుల్లో ??

ఉరుకులు పరుగులు!! 24 గంటలలో 36 గంటల పనులు చేయాలి. పిల్లల్ని మంచి కాలేజీలలో చేర్చాలి అన్న తపన!! అందుకు ఏ పోటీ కనిపిస్తే అది!!. ఏ కోర్సు కనిపిస్తే అది!! ఎవరు ఏం చేస్తే అది !! గొఱ్ఱెలమందలో ఒక గొఱ్ఱె ఏం చేస్తే మిగితా గొఱ్ఱెలు అదే చేసినట్లు !!మనబడి చెప్పే వేమన శతకాలు వద్దు. పంచతంత్ర కథలు అసలొద్దు. బాలవికాస్ లాంటి తరగతులు మాలాంటి వాళ్ళకి కానే కాదు. Volunteer గంటలు కావాలి కానీ volunteering వద్దు. Parenting classes మాకోసం కాదు.

‘ఏమిటి ఇలా వింతగా మాట్లాడుతున్నారు’ అంటే –

అమెరికాకి వలస వచ్చి మా లాంటి తలితండ్రులు పిల్లలకి చక్కటి చదువులు చెప్పించి తీర్చిదిద్దటంలో చాలా ‘విజయా’లు సాధిస్తున్నారు. కానీ కొన్ని చోట్ల కొన్ని అపశృతులు కూడా వినిపిస్తున్నాయి. ముందు ముందు ఇటువంటివి ఇంకా ఎక్కువ వింటామేమో అన్న భయం కూడా వేస్తోంది.

దానికి తోడు, ఈ సోషల్ మీడియా పుణ్యమా అని, మాయ బజార్ సినిమాలో సత్యపీఠమల్లే, కొన్ని సార్లు మనుష్యుల నైజాలు తెలిసిపోతున్నాయో ఏంటో మరి!! జరిగిన ఘటనలు / విషయాల గురించి చర్చించడం నా ఉద్దేశ్యం కాదు. నన్ను చాలా బాధ పెట్టిన అంశం ఏంటంటే, ఏమాత్రం sensitivity అన్న sense కూడా లేకుండా ప్రవర్తించిన/ప్రవర్తిస్తున్న సాటి తల్లితండ్రుల తీరు. ‘తప్పులెన్ను వారు తమ తప్పులెరుగరు’ కదా !!

ఈ రోజు ఎక్కడో దాచుకున్న వివేకానందుల వారి ఈ సూక్తి కనిపించి, అసలు ‘విజయం’ అనే మాటకి అర్ధమేంటా అనిపించింది. పిల్లలకి ఏం నేర్పిస్తున్నామా అనిపించింది అంతే !!

ప్రకటనలు

మేము తయారు చేసిన వాయులీనం

‘గతం గతః’ అని మనం  మర్చిపోయినా Facebook మాత్రం గుర్తు చేస్తూనే ఉంటుంది. ఈ మధ్య ఓ రోజు ఉన్నట్టుండి ఎప్పుడో ఓ నాలుగేళ్ళ క్రితం నేను  పెట్టిన పోస్టుని, అందరికీ మళ్ళీ పంచుతావా అని అడిగింది. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది మేము స్వయంగా వాయులీనం చేసిన సంగతి. ఓ టపాగా వ్రాస్తే బావుంటుందేమోమని ఈ టపా .

అది ఎలా చేసామో, ఎందుకు చేసామో  చెబుతాను.

మా అమ్మాయి మూడో తరగతి నుండి Science Olympiad  లో పాల్గొనేది. మొత్తం ఆ రాష్ట్రానికి అంతటికీ Science Olympiad board లాంటిది ఉంటుంది. వాళ్ళు Olympiad కోసం రకరకాల science topics  ఇస్తారు. Science Olympiad లో పాల్గొనాలి అంటే ప్రతీ బడి జట్టు ఆ board తో నమోదు చేసుకోవాలి. వాళ్ళు ఇచ్చే topics అన్నిటిలోను పాల్గొనాలి. లేకపోతే బడికి రావాల్సిన points  రావు. రావాల్సిన points రాకపోతే state tournament కి వెళ్ళలేరు. అదన్నమాట ముఖ్య విషయం. ఇంత కంటే details అక్కర్లేదు లెండి.

పిల్లల్ని వారికి  ఏ topics నచ్చుతాయో చెబితే,  అవే నచ్చిన ఒక partner తో కలిపి చేయమంటారు.  మా అమ్మాయి anatomy తీసుకుంటుంది ఎప్పుడూ. అందులో ఖచ్చితంగా ప్రైజ్ వస్తుంది అని నమ్మకం తనకి. ఇక చెప్పాకదా కొన్ని  నచ్చినా నచ్చకపోయినా బడి points కోసం తీసుకోవాల్సి వస్తుంది. అలా చచ్చినట్లు తీసుకోవాల్సి వచ్చింది ‘Sound of Music ‘ అనే topic .

Anatomy ఇచ్చేసారు బాగా చదివేసుకోవచ్చు అన్న ఆనందంలో ఈ  ‘Sound of music ‘ ఏంటో మా పిల్లకి , దాని స్నేహితురాలికి అర్ధం కాలేదు. తర్వాత వాళ్ళ నియమాలు ఉన్న కాగితం చూసాక నాకు భయం వేసింది. ‘11 ఏళ్ళ  పిల్లలు చేసేదేనా ఇది, వీళ్ళు మరీ అతి’ అనుకున్నాను. ఆ కాగితం లో చెప్పింది ఏంటంటే, ఇద్దరూ తలా ఒక వాయిద్యం తయారు చేయాలి. ఒకటి percussion ఒకటి string. వాటిని తాయారు చేసి  శృతి పెట్టి, వాళ్ళు చెప్పిన పాట వాయించాలి. వీళ్ళకి తెల్సిన పాట కూడా వాయించాలి. ఏ శృతి లో వాయించాలో చెప్పారు కూడాను. ఒక చిన్న పరీక్ష పెడతారు Physics – Sound లో. అది కూడా వ్రాయాలి. ముఖ్యమైన నియమం ఏంటంటే తల్లితండ్రులు చేయకూడదు. పిల్లలు చేస్తుంటే చూడాలి.

మా అమ్మాయి  ‘మీకెందుకు నేను  వయోలిన్ చేసేస్తాను’ అంది. దీని భాగస్వామి  ‘ PVC pipes తో పియానో లాంటిది చేసి పడేస్తాను’ అంది.  అక్కడనుంచీ మా తల్లితండ్రుల కష్టాలు మొదలు. ఎలా చేయాలో ఏమైనా తెలిస్తే కదా. సరే, గూగులించితే సిగార్ పెట్టె తో వయోలిన్  చేయచ్చు అని తెల్సింది. సిగార్ పెట్టెలు అమ్మే కొట్టుకి వెళ్లి ఓ రెండు పట్టుకొచ్చాము. డ్రిల్లింగ్ మిషన్ పెట్టి ఆ కన్నాలు చేస్తుంటే ఆ చిన్ని చేతుల్లో ఎక్కడ గుచ్చుకుంటుందో అని నాకు భయం. చెక్కలు కొట్టేబాధ లేకుండా చెక్కలు అమ్మేవాడే కాస్త  ముక్కలు కూడా చేసి పెట్టాడు. నేను ఏవి ఎలా అతికించాలో చెప్పడం. పిల్ల అతికించడం. ఒక్కోసారి బాగానే అతికించేది. ఒక్కోసారి తిట్లు తినేది పాపం. అన్నీ అతికించి, వాయిద్యాలు అమ్మే కొట్టుకి వెళ్లి తీగలు పట్టుకొచ్చాము. తీగలు పెట్టి, శృతి చేసి, ‘అమ్మయ్య అయిపొయింది’ అనుకునేలోపు  ‘Bow’ (కమాన్) చేయాలి అని చెప్పింది పిల్ల. మళ్ళీ గూగులించితే గుర్రం తోక జుట్టు తో చేయాలి అని ఉంది. అమెజాన్ వాడు అది కూడా అమ్ముతాడట. ఆ జుట్టు తెప్పించి , craft store లో చిన్న కర్ర ఒకటి కొని కమాన్ కూడా చేసాం. ఇన్ని చేసాక వయోలిన్ పలుకుతుందా లేదా అనో సందేహం. పలకటం మొదలుపెట్టేసరికి భలే ఆనందం వేసింది. అది పలుకుతుంది అని తెలిసాక  ముందు గణపతి పాట వాయించాల్సిందే అని నేను పట్టుబడితే, ‘శక్తి సహిత గుణపతిం’ వాయించి చూపించింది మా అమ్మాయి.

882719_641770109249056_51461561_o

తన స్నేహితురాలు కూడా చాలా కష్టపడి పైపులు అన్నీ పెట్టి ఓ భోషాణం లాంటి వాయిద్యం చేసింది. ఇక ఇద్దరూ  కలిసి కచేరి చేసారు. ఆ అమ్మాయి వాళ్ళ నాన్నగారు ఎప్పుడు చూసినా home depot కొట్టులో ఉన్నట్టే అనిపించేది మాకు 🙂

అలా పోటీ రోజు రానే వచ్చింది. ఈ వాయిద్యాలని జాగ్రత్తగా తీసుకెళ్ళాము. చిన్న కచేరి చేసారు. వీళ్ళకి medal  రాలేదు కానీ 22 జట్టుల్లో 8వ స్థానంలో వచ్చారు. అంటే వీళ్ళని మించిన వాళ్ళు ఉన్నారు అక్కడ 🙂  అందరూ ఇదే వయసు వాళ్ళే.  కొందరు భోషాణాలు మోసుకొస్తే కొందరు చిన్న చిన్న వాయిద్యాలు పట్టుకొచ్చారు. బహుమతి రాలేదేమో కానీ మరిచిపోలేని ఒక అందమైన తీపి జ్ఞాపకంగా నిలిచిపోయింది మా ఇంట్లో అందరికీ.

అమెరికాలో చాలా చాలా నచ్చే విషయాలలో మొదటిది ఏంటంటే సంగీతం. మనం అనుకుంటాము సంగీతం అందరికీ ఎక్కడ వస్తుందిలే అని.  కానీ ప్రతీ బడిలో KG నుండీ 5వ తరగతి వరకూ తప్పనిసరిగా సంగీతం వాయిద్యం, గాత్రం ఏదో ఒక రూపంలో  పిల్లలకి నేర్పిస్తుంటే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. పెద్ద తరగతుల్లో కూడా కావాలంటే నేర్చుకోవచ్చు కూడా. ‘బడ్జెట్ లేదు పీకేస్తాం’ అంటూ ఒక్కోసారి బెదిరింపులు వచ్చినా, ఇప్పటి వరకూ  చెక్కు చెదరకుండానే నడుస్తున్నాయి ఈ కార్యక్రమాలు.

ఒక Ipad కథ

క్రిందటి శనివారం మా దగ్గర ఉన్న గుళ్లో హైదరాబాద్ బ్రదర్స్ లో ఒకరైన శ్రీ శేషాచారి గారి కచేరి. నిజం చెప్పాలంటే వాళ్ళ కచేరీలకి నేను ఎప్పుడూ వెళ్ళలేదు. యూట్యూబ్ లోనూ వినలేదు. వాళ్ళు ఎలా పాడతారు అన్నది zero knowledge నాకు. ఓ మూడు గంటల సేపు జరిగిన ఆ కచేరీలో ఆయన పాడిన మొదటి రెండు పాటలు తెలుసు. మిగిలినవి తెలీదు. ఒకటో రెండో తప్ప రాగాలు గుర్తు పట్టడం రాదు నాకు. నాతో పాటు కచేరి కోసం వచ్చిన మా అమ్మాయి ముందుకి వెళ్లి వేరే పిల్లలతో కూర్చుంది. పొద్దున్నే లేచి అలసిపోయానో ఏమో నిద్ర ముంచుకుని వచ్చేస్తోంది. నిద్రపోతే అంత పెద్ద విద్వాంసుడిని అవమానించడం కాక ఏంటి అని ఆపుకోడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాను. చుట్టుపక్కల అందర్నీ గమనించడం మొదలు పెట్టాను. మా అమ్మాయికి దగ్గర్లో వయోలిన్ వాయించడం వచ్చిన ఓ ముగ్గురు హై స్కూల్ పిల్లలు కూర్చున్నారు. శేషాచారిగారు కృతి మొదలు పెట్టిపెట్టగానే ఏ రాగమో, ఏ కృతో guess చేయడం మొదలు పెట్టారు వాళ్ళు. వారి guess correct అవ్వగానే నవ్వుకుంటూ నెమ్మదిగా high -five ఇచ్చుకుంటున్నారు. వచ్చిన సంగీతరసికులు తాళం వేస్తూ, బుర్ర ఊపేస్తూ అందులో తేలియాడిపోతున్నారు.

నా పక్కన ఓ పిల్లవాడు కూర్చున్నాడు.వయసు పది- పన్నెండేళ్ళ లోపు ఉండచ్చు. చేతిలో Ipad పట్టుకున్నాడు. కాసేపు కుర్చీ కింద పెడ్తున్నాడు. కాసేపు ఒళ్ళో పెట్టుకుంటున్నాడు. కాసేపు ఆడుతున్నాడు. నిజంగా ఈ electronic gadget లు వచ్చి ప్రపంచాన్ని ఎంత నాశనం చేశాయా అనుకుని తిట్టుకుంటూ నా iphone లోవాట్సాప్ చూసుకోవడం మొదలు పెట్టాను. వాడు మళ్ళీ కుర్చీ కింద పెట్టిన ipad తీసాడు. ఏం ఆట ఆడుతున్నాడా అని తొంగి చూసాను. Notes లో ఏదో వ్రాసుకుంటున్నాడు. పక్కన వాళ్ళ నాన్నగారు అనుకుంటాను. ‘తప్పు వ్రాసావు’ అంటూ ఆయన ipad తీసుకుని ఆయన వ్రాసారు. కుతూహలం తట్టుకోలేక ఏంటా అని మళ్ళీ ఇంకోసారి చూసాను(లా చూడకూడదు. కానీ ఎవరో ఒప్పుకోరుగా 🙂 ) . (అలా చూడకూడదు. కానీ ఎవరో ఒప్పుకోరుగా 🙂 ) . ఏం చేస్తున్నాడో తెలుసా ?? కచేరిలో ఆయన పాడుతున్న కృతులన్నీ ఒక list లాగా వ్రాసుకున్నాడు ఆ అబ్బాయి. మూడు గంటల కచేరి, 12 ఏళ్ళ లోపు వయసు, చేతిలో ipad – ఇంద్రియ నిగ్రహం అంటే ఏంటో ఏ పురాణం చదవకుండానే/వినకుండానే ఆ కాసేపట్లో నేర్చేసుకున్నాను. సరుకుల జాబితా కోసం iphone లో notes తెరిచినపుడల్లా ఆ అబ్బాయే గుర్తొస్తున్నాడు 🙂

మనకు లేని క్రమశిక్షణ, నైతికత పిల్లలకి రమ్మంటే?

మొన్న వారాంతం  ఒక రోజు త్యాగరాజదినోత్సవం, ఒక రోజు అన్నమయ్య దినోత్సవం మా గుడిలో.  పొద్దున్న 10:15 కి పంచరత్న కృతుల బృందగానంతో మొదలయ్యి , రాత్రి 9 కి మా అమ్మాయి గానం తో ముగిసింది. మధ్యలో ఒక రెండు గంటలు తప్ప రోజంతా అక్కడే గడిపాము మేము. గుడి మాకు 10 నిమిషాల దూరం ఉండటం కూడా మాకు ఒక advantage అయిందని చెప్పాలి.  ఈ రెండు రోజులు పాడినవారికి  మైకులు పెట్టడం, పేర్లు చదవటం, పాడినవారికి  సహవాయిద్యకారులని (accompanists) పెట్టడం చేసారు ఆ కార్యక్రమ నిర్వాహకులు, ఒక మహానుభావులు. వారి ఓపిక కి నా జోహార్లు _/\_. వారి పిల్లలు ఎవరూ ఈ కార్యక్రమం లో పాల్గొనలేదు. ఇక సహవాయిద్యకారులు ఎవరో పెద్దవారు కాదు. హై స్కూల్ పిల్లలు. ఈ రెండు రోజులు పొద్దున్నించీ  రాత్రి వరకు ఎవరు ఏ కృతి పాడితే  దానికి అనుగుణంగా (ముందు ప్రాక్టీస్ లేదు) వాయించటం వీళ్ళ పని. హై స్కూల్ అంటే ఎంత హోంవర్కులు ఉంటాయో తెల్సు కదా !! ప్రోగ్రాం అంతా అయ్యాకా మా అమ్మాయికి, ఇంకొక అమ్మాయికి వారు  చేసిన తప్పులు సరిదిద్దుకోవడం చెప్పారు ఆయన.  ఓపికగా విన్నారు ఈ పిల్లలు కూడా !! ఇదంతా ఎందుకు చెప్తున్నాను అంటే, ఇదంతా ఒక వైపు. ఇంకొక వైపు  కూడా ఉంది.

చాలా చికాకు పెట్టే అంశం!!  పిల్లలు కాసేపు స్టేజి ఎక్కి పాడగానే కెమెరాలు పుచ్చుకుని తయారయిపోతారు  కొంతమంది(అందరూ  కాదు) తల్లితండ్రులు. వీరికి వారికీ పిల్లల కార్యక్రమం వరకు కూర్చునే  ఓర్పు కూడా  ఉండదు.  వారి పిల్లలలాంటి వారే ఇంకొకరు పాడితే  వచ్చి ప్రోత్సహించాలి  అన్న ఇంగితం అంతకంటే ఉండదు. పైగా పిల్లలని ఇలాంటి కార్యక్రమాలకి  తీసుకువచ్చిన సంగీతం టీచర్ ని ఎప్పుడు ఎప్పుడు అని అడుగుతూనే ఉంటారు.  ఇక వారి పిల్లల ప్రోగ్రాం పదినిమిషాలు అవ్వగానే గబగబా బ్యాగులు సర్దుకుని వెళ్లిపోతుంటారు. పోనీ, ఉన్న కాసేపు కూడా మిగితా వారి పాటలు వినరు. అదే బడిలో జరిగే orchestra/band లాంటి వాటికి చివరి వరకు మాట్లాడకుండా కూర్చుంటారు.  ఎవరి కన్నీరు  తుడవటానికి  వస్తారో,  ఎందుకు వస్తారో భగవంతుడికే తెలియాలి.

పిల్లలు సంగీతంలో / నృత్యంలో ఒక స్థాయికి రావాలంటే ఎంతో  కృషి అవసరం. నాట్యం గురించి నాకు తెలియదు కానీ, సంగీతం అంటే చిలుక పలుకుల్లా టీచర్ చెప్పిందే కాదు, వినికిడి తో నేర్చుకునేది అనంతం!! అందరికీ  పనులు ఉంటాయి. ఊర్లో అయ్యే అన్నీ కార్యక్రమాలకి వెళ్ళమని నేను అనటం లేదు. కానీ, మన పిల్లలు చేసే activities లో కూడా సమయం లేనట్టు , ఆ టీచర్లనో , నిర్వాహకులనో ఉద్ధరించడానికి వచ్చాము అనుకుంటే ఎలా? అన్నమయ్య దినోత్సవానికి  వెళ్ళాలి అనుకున్నాను నేను. కానీ అవ్వలేదు. ఇటువంటివి ప్రోగ్రాం లు 2007 నుంచి చూస్తున్నాను. కొందరు పిల్ల్లలు ఎక్కడ వేసిన గొంగళీలా అక్కడే ఉన్నారు. అద్భుతమైన ప్రదర్శనలు ఇస్తున్నారు కొందరు!!   తేడా ఎక్కడ మరి?

ఆ కార్యక్రమ నిర్వాహకులు  మా అమ్మాయితో ఒకటే మాట చెప్పి చాలా ప్రోత్సహించారు  ‘ ఎంత సేపు పాడతావో పాడు. పైన గుళ్లో ఆయన  ఉన్నాడు. ఇక్కడ నేను ఉన్నాను వింటాను. ఎవరు ఉన్నారా లేదా అని ఆలోచించద్దు’  అని . మన కళలు జీవించాలి అని శ్రమిస్తూ, పిల్లలని ఉచితం గా ఈ విధంగా ప్రోత్సహిస్తుంటే, ఆ మాత్రం సహనం, ఓర్పు తల్లితండ్రులకే లేకపోతే పిల్లలకి ఎలా వస్తుంది ? మనకి మనం నిర్మించుకున్న చిన్న సంఘం ఇది. దానిలో భాగం అవ్వాలి అనుకోవాలి. మన పని అయిపోగానే వీళ్ళతో ఏం  పని అన్నట్లు ఉంటే  ఎలా?

అంతకుముందు వారం,  మా  మనబడి వార్షికోత్సవం ‘పిల్లల పండుగ‘ జరిగింది.  నేను  చూసిన  ఐదవ  వార్షికోత్సవం.  ప్రతి తరగతి నుంచి పిల్లలు పద్యం /పాట/ నాటిక/రూపకం ప్రదర్శిస్తారు.   సినిమా అన్న ప్రసక్తి  ఉండదు. కర్ణాటక సంగీత గాత్రం , అన్నమయ్య కీర్తనలు, కూచిపూడి, భరత  నాట్యం కూడా ఉండవు. కేవలం తెలుగు నాటికలు, పద్యాలూ.  చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా  అద్భుతాలే !! కానీ అక్కడా ఇదే తంతు!! ఎవరి పిల్లలది అయిపోగానే వారు బ్యాగులు సర్దుకుని వెళ్లడం. వాళ్ళ పిల్లల కార్యక్రమం కాకపోతే గట్టిగా కబుర్లు చెప్పుకోవడం!!

నేను ఇలా అందర్నీ విమర్శిస్తూ చాలా  గొప్పదాన్ని అయ్యానని కాదు. నేను ఇలాంటి తల్లితండ్రుల లెక్క లోకే వస్తానేమో కూడా. నన్ను నేను గమనించుకుంటూ నేర్చుకుంటున్న పాఠాలు ఇవి. మనకు లేని క్రమశిక్షణ, నైతికత పిల్లలకి రమ్మంటే ఎక్కడనుంచి వస్తుంది? వంద రకాల కార్యక్రమాలలో ఆ పిల్లలని పెట్టి, ఏ ఒక్క దాని మీద వాళ్ళకి ఆసక్తి పెంచుకునే ఆలోచనకి  కూడా సమయం ఇవ్వకుండా, మన జీవితాలే కాదు వాళ్ళ జీవితాన్ని కూడా ఒక Task oriented జీవితంలా మార్చేస్తున్నామేమో ఆలోచించండి!!

మార్చి 2 – Read Across America

మార్చి  2 అమెరికాలో అన్ని బడులలో Dr. Seuss గారి పుట్టిన రోజు సందర్భం గా  Read Across America అంటూ పిల్లలని పుస్తకాలు చదవటం ప్రోత్సహిస్తారు.

అమెరికా బడుల్లో  చిన్న తరగతుల్లో (ఒకటి, రెండు)  ఉన్న పిల్లలకి  ఇంటి పని (హోంవర్కు) అసలు ఇవ్వరని చెప్పాలి.  బడి మానకుండా వెళ్లి, గురువు చెప్పినది అర్ధం చేసుకుంటే  చాలు. మరీ ఇక,  Kindergarten వారు అంటే ఇంటికి వెళ్లి ఆడుకోవడమే.  మా అమ్మాయిలు చదివిన బడి  కూడా మినహాయింపు కాదు కానీ  ఒక తిరకాసు పెట్టేవారు.  దాన్నినొప్పి లేకుండా మొట్టికాయ  వేయటం అంటాను నేనైతే. రోజుకొక పుస్తకం చదివో,  చదివించుకునో  తల్లితండ్రుల తో సంతకం చేయించుకు రావాలి. అలా  ఒక నెలరోజులు చదివిన వారికీ  Pizza Hut వారు ప్రశంసా పత్రం తో పాటు గా ఉచితం గా ఒక చిన్న పిజ్జా ఇచ్చేవారు. ప్రతీ  నెలా ఆ  చిన్న పిజ్జా ముక్క కోసం, పోటాపోటీ గా చదివేవారు మా పిల్లలు.  ఆ విధం గా  పది నెలలలో (ఒక సంవత్సరం లో)  దాదాపు 100-120 పుస్తకాలు చదివేవారు.  బడిలో సంవత్సరాంతం లో  ఒక కథ/చిన్న పేరా  ఇచ్చి అప్పటికప్పుడు చదవమని, దాని మీద  మౌఖిక పరీక్ష పెట్టేవారు. దానినే DRA2 assessment అంటారు. చదివిన పుస్తకం లోని కథ యొక్క నేపధ్యం, మొదలు,మధ్య, చివర భాగాలు  అడుగుతారు.  చివర గా – నీ నిజ జీవితం లో ఏదైనా సంఘటన తో కలిపి చెప్పగలవా/ ఇటువంటిదే  ఇంకొక పుస్తకం లో ఏదైనా పాత్ర తో పోల్చగలవా/ ప్రపంచం లోని ఏదైనా విషయం తో పోల్చగలవా  (connect Text to Self, Text to Text, Text to World) అని గురువులు ప్రశ్నిస్తారు. సునాయాసంగా చదివారా, spelling లు సరిగ్గా చెప్పారా లేదా అన్న దాని కంటే, పిల్లల  అవగాహన  మీద దృష్టి పెడ్తారు.  పిల్లల  అవగాహనని   బట్టి  score వేస్తారు.  అందులో ఉత్తీర్ణులవ్వటం అవ్వకపోవటం అంటూ ఏమి ఉండదు. ఆ వచ్చిన score ప్రకారం ఎటువంటి పుస్తకాలు చదవాలో టీచర్ సిఫార్సు  చేసేవారు. ఈ విధం గా ఇక్కడ పిల్లలు  దాదాపు ఐదోయేట నుంచి ఒక పుస్తకం మీద చర్చ చేస్తారు.

అమెరికా లో పబ్లిక్ గ్రంధాలయాలే కాక, ప్రతీ  బడిలో గ్రంధాలయాలు &  ప్రతి తరగతి గదిలో ఆ టీచర్ గారి దగ్గర  కూడా ఒక చిన్న సైజు గ్రంధాలయం ఉంటాయి. అంతే కాక ప్రతి బడి లో సంవత్సరానికి రెండు సార్లు scholastic publishers వారి బుక్ ఫెయిర్లు  జరుగుతాయి. దాని ముఖ్యోద్దేశ్యం ఏంటంటే- ఆ పబ్లిషర్ వారు, వారికి వచ్చిన లాభాలలో కొంత బడికి కూడా ఇవ్వటం చేస్తారు.  ఎండాకాలం సెలవల్లో అమెరికాలో  ప్రతి గ్రంధాలయం లో పిల్లలకి Summer Reading Program ఉంటుంది. గ్రంధాలయం వారి లిస్ట్ లో ఉన్న పుస్తకాలూ చదివితే ఉచిత ఐస్ క్రీం, పార్కులకి ఉచిత టికెట్ లాంటి కూపన్ లు ఇస్తారు. గ్రంధాలయాలలో పెద్దలకే కాక, పిల్లలకి కూడా పుస్తకాల మీద చర్చా వేదికలు ఉంటాయి. Story reading programs – చిన్న పిల్లలకి  కథ చదివే కార్యక్రమాలు. ఇవన్నీ పూర్తిగా ఉచితం. వాలంటీర్ల సాయం తో నడుస్తాయి.  

పిల్లల పుస్తకాలూ కూడా ఎంత బావుంటాయంటే అతి సులభమైన భాష లో, రక రకాల బొమ్మలతో , రోజు వారీ జీవితం చెప్తూ ఉంటాయి. నేను వాళ్ళతో పాటే చిన్న పిల్లనయి పోయి చదివేదాన్ని. వాటిల్లో నాకు ఇప్పటికీ  ఇష్టమైన పుస్తకం ‘The Very Hungry Caterpillar’. ఒక గొంగళి పురుగు సీతాకోకచిలుక గా మారే క్రమం లో జరిగే కథ.  ఆదివారము నాడు  అరటి మొలచింది  పద్యం లాగా Science, Math, వారాలు  అన్నీ  చెప్పి ఒక నీతి కూడా చెప్తాడు రచయిత.

ఏ భాషయినా పర్వాలేదు ఒక పుస్తకం తీసుకుని పిల్లలతో కూర్చుంటే ఆ పుస్తకము పెంచే అనుబంధమే వేరు అనిపిస్తుంటుంది. పిల్లలు అన్నం తింటున్నప్పుడు టీవీ ఎక్కడ అలవాటు చేసుకుంటారో అని అన్నం పెడుతూ పుస్తకం చదివే వాళ్ళం మేము. ఆ అలవాటు వలన ఇప్పుడు కూడా ఫోన్లు డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర రాకూడదు అని అనగానే అది కాక పోతే ఇది అన్నట్లు  పుస్తకాలతో తయారవుతారు 🙂 ఈ పుస్తకాల వలన కొన్ని నష్టాలూ కూడా ఉంటాయి. ఒక్కోసారి పిల్లలు ఆ పుస్తకాలలో తింగరి పాత్రల ని అనుసరిస్తుంటారు కూడా.

High School, Middle school లలో కూడా కొన్ని పుస్తకాలు  చదవటం, వాటి మీద చర్చలు జరపటం, ప్రాజెక్టులు చేయటం ఉంటుంది. అటువంటి పుస్తకాలలో ఉదాహరణలు  –  To Kill a  Mockingbird , Romeo and Juliet .  

ఎన్ని కొత్త పద్దతులు వచ్చినా ఇంకా కొన్ని విధానాల్లో పాత  పద్ధతులే కన్పిస్తాయి అమెరికా లో. మనకి తెలుగు లో ebooks  ఇంకా అంత రాలేదు కానీ ఇక్కడ చాలా మటుకు వచ్చేసాయి. అయినా గ్రంథాలయానికి వెళ్తే అక్కడ పిల్లలు, పెద్దలు సంచులలో పుస్తకాలూ నింపుకుని వెళ్లే పాత పధ్ధతి కన్పిస్తుంది.   హై స్కూల్  డిప్లొమా కి,  కాలేజీ కి లో అడ్మిషన్ కోసం దరఖాస్తు చేసుకోవాలంటే  కనీసం మూడేళ్ళ పాటు  కోర్స్ లో రెండవ భాష (Second Language) చదివి ఉండాలి.  ఆ మూడేళ్ళు  ఇక్కడి పిల్లలు భాష మీద చిన్న పట్టు సంపాదిస్తారనే చెప్పచ్చు. అంటే  ఖచ్చితం గా నేను ఇంటర్మీడియట్ లో సంస్కృతం చదివినట్లు మాత్రం ఉండదు. దీనిని బట్టి భాష  – Language Arts అన్నదానికి ఎంత విలువ ఇస్తారో అర్ధం చేసుకోవచ్చు.

అసలే అమెరికా చిరాకు గా ఉంటే అమెరికా గురించి ఇంత గొప్ప చెప్పాలా అనచ్చు. కొన్ని మంచి విషయాలు కన్పించినపుడు చెప్పడం లో తప్పు లేదు కదా !!భారత దేశం లో  మనవారు, పిల్లలు  అమెరికా కి రావాలన్న తపన తో, పోటీల ప్రపంచం లో తమ ఉనికినే  మర్చిపోతున్న తరుణం లో ఇటువంటివి తప్పకుండా గమనించాలి అంటాను.  నా చిన్నపుడు చందమామ, అమర చిత్ర కథ ల  కోసం పోట్లాడుకున్న రోజులు ఉన్నాయి. వారానికి ఒకసారి మా స్కూల్ లో మాకు లైబ్రరీ తరగతి ఉండేది.  ఇక AIR లో వచ్చే బాలావినోదం సంగతే వేరు. రేడియో అక్కయ్య, కంగారు మావయ్య, జేజి మావయ్య పాటలు , రూపకాలు చెప్పుకుంటే పోతే ఇంకో టపా  కూడా అయిపోవచ్చు. ఆంగ్లం లో  ‘Gingerbread  Man’  కథ ఆధారం గా  ‘దిబ్బరొట్టి  అబ్బాయి’ రూపకాన్ని ఎప్పటికి మర్చిపోలేను. భారత దేశం లోని బడులలో  ఈ రోజుల్లో  కనీస వసతులే  ఉండట్లేదు అంటున్నారు. మరి గ్రంథాలయాలు ఉన్నాయా అన్నది ప్రశ్నే!!

అమెరికా ని చూసి  Valentine’s day, Mother’s day, Father’s day చేసుకున్నట్లే Read Across India పండుగ కూడా చేసుకోవాలని ఆశిస్తూ  ఈ టపా ….

 

అమెరికాలో అరటికాయ పొడి

అరటికాయ చూడగానే ‘అత్తగారి కథలు’ గుర్తుకు వచ్చి అరటికాయ పొడి చేశాను చాలా ఏళ్ల  తరువాత.  భానుమతి అత్తగారంత  నైపుణ్యం లేదనుకోండి 🙂

ముఖ పుస్తకం లో అరటికాయ పొడి చిత్రం పెట్టగానే అందరూ  తాయారు చేసిన విధానం చెప్పమని అడిగారు.  అందుకే  ఇలా ఓ టపా కట్టేసాను.

image1
కావాల్సిన పదార్థాలు  :

రెండు అరటి కాయలు (plantains కాకుండా  green bananas అని వేరుగా ఉంటాయి. అవే  బావుంటాయి)

తగినంత ఉప్పు  

నూనె – 2-3 చెంచాలు

పోపు కి కావాల్సినవి :

నాలుగు ఎండు మిర్చి (తినగలిగేంత కారం)

మినపప్పు

శనగపప్పు

ఆవాలు

జీలకర్ర

మెంతులు

ఇంగువ

అరటి కాయలు కడిగి  తొక్క తీసి ముక్కలు కోసుకోవాలి

కాయలకి తడి లేకుండా పేపర్ టవల్ తో అద్దివేయాలి.  ముక్కలని  ఒక గిన్నెలో  నూనె వేసి కలపాలి  (tossing).  తడి ఉంటే ముక్కలు మెత్తగా అయిపోయి పొడి బాగా రాదు.  ఒక పళ్లెం లేక cookie sheet తీసుకుని  aluminimum/parchment sheet వేసి ముక్కలని సమానం గా పరచాలి.

12509176_1020397954719601_8427482910230701765_n
ఈ విధం గా అన్న మాట

 

400F  ఉష్ణోగ్రత తో 22-25 నిమిషాల పాటు ముక్కలు ఓవెన్ లో ఉంచాలి.   

పోపు తాయారు చేసుకుని , పోపు  & అరటి కాయ ముక్కలు చల్లారాక   – పోపు, bake చేసిన అరటి ముక్కలు అన్నీ  కలిపి  Grinder/food processor/mini chopper  లో వేసి పొడి చేయటమే.

అన్నం లో నెయ్యి వేసి కలుపుకుని తినటమే 🙂

 

గమనిక :

మాములుగా అయితే అరటి కాయలని నిప్పుల మీద కానీ గ్యాస్ మంట మీద  కాల్చి, తొక్క తీసి పొడి చేస్తారు. అమెరికా అరటి కాయలు అలా కాలతాయో లేదో తెలీదు అని oven లో  bake చేశాను.