పిల్లి Brain

నేను ఇంజనీరింగ్ మొదటి సంవత్సరం లో ర్యాగింగ్ ఉండేది. భయంకరంగా కాకపోయినా కొంచెం ఉండేది. కొన్ని సార్లు చాలా సరదాగా కూడా ఉండేది. వాళ్ళని మేము రాగ్ చేసామో వాళ్ళు మమ్మల్ని రాగ్ చేసారో ఇది చదివి చెప్పండి !!
Immediate సీనియర్స్ అంటే మా కంటే ఒక సంవత్సరం పెద్దవాళ్ళు బాగా చేసేవారు. బహుశా క్రిందటేడు సీనియర్స్ బారిన పడి ఉండటం మూలానో ఏమో, జూనియర్లు ఎప్పుడు వస్తారా వీళ్ళ పనిపడదాం అనుకునేవారు.
మొదటిరోజున పెద్దగా ర్యాగింగ్ లేదు. ‘హమ్మయ్య’ అనుకుని (రోజూ ఇలాగే ఉంటుందనుకుని), నేను, అప్పుడే పరిచయమయిన స్రవంతి, అంతకుముందు కౌన్సిలింగ్ లో పరిచయమయిన రాజ్యలక్ష్మి ( ఎంసెట్ లో నాకు, తనకి ఒకటే ర్యాంక్) బస్టాప్ లో కూర్చున్నాం. సీనియర్ ఒకతను వచ్చాడు. చాలా చక్కగా అమాయకుడిలా తల దువ్వుకుని, ఇన్ షర్ట్ చేసుకుని మా దగ్గరికి వచ్చాడు. రావటమే తన పేరు చెప్పుకుని (వాళ్ళ పేరు తొందరగా చెప్పరు. ‘ o mighty mighty senior, we are your dirt dirty juniors’ అని పద్యం చెప్పుకోవాల్సిందే), ప్రశ్నలు వేయడం మొదలు పెట్టాడు. మనిషి వాలకం చూసి భయం లేకుండా సంతోషంగా సమాధానాలు ఇవ్వటం మొదలు పెట్టేసాం. ముఖ్యంగా నేను, స్రవంతి. ఇంటర్మీడియేట్ లో సబ్జెక్టులలో ఏవి కష్టం ఏవి సులువో తెలుసుకున్నాడు. కెమిస్ట్రీ మాకు సులువు అని చెప్పడం జరిగింది. ‘అయితే ఒకే ఒక్క ప్రశ్న వేస్తాను. ఏమి రాగ్ చేయను. దానికి సమాధానం చెప్పాలి’ అన్నాడు . సరే అడగమన్నాం. ‘ ఈ కెమికల్ రియాక్షన్ ఏంటి , KI +2S → ?’. నేను, స్రవంతి potassium iodide . sulphur కి రియాక్షన్ ఏంటా అని తెగ ఆలోచించడం మొదలు పెట్టాము. అడిగిన సీనియర్ వీరుడు సన్నగా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. ‘ఆలోచిస్తూ ఉండండి ‘ అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు. రాజ్యలక్ష్మి ‘ ఈ వెధవకి సమాధానం చెప్పడం ఏంటే తన్నేవాడు లేకపోతే’ అంది. ‘ఏమైంది’ అన్నాం ఆశ్చర్యంగా . ‘వాడు అడిగిన ప్రశ్న ఏంటో మీకు అర్ధమవ్వలేదని నాకు బాగా అర్ధమయ్యింది’, అని ఏమని అడిగాడో విడమరచి చెప్పింది. ‘ఆ.. ‘ అని నోరువెళ్ళబెట్టి , వెంటనే తెగ నవ్వుకున్నాం!! చేతులు పట్టుకుని బస్సులో ఎక్కేసాం !!
ఆ రోజు నుంచీ, మళ్ళీ నా చేయి ఇంకొకరు వచ్చి పట్టుకుని మమ్మల్ని విడగొట్టే వరకు విడవలేదంటే నమ్మండి !! రెండో సంవత్సరం, మా సర్వే లెక్చరర్ ‘ఆ చేతులు విడవండి’ అని చెప్తే ‘ మేము విడవం’ అని ఖచ్చితంగా జవాబు చెప్పేసింది స్రవంతి. ఆయన ముందు కొంచెం బిత్తరపోయి తరువాత నవ్వేసి వెళ్లిపోయారు. నా అప్పగింతలు సమయంలో నేను అమెరికా వెళ్ళిపోతున్నానని అది ఏడుస్తుంటే , మా బావగారు వెళ్ళి ‘ మీ ఫ్రెండ్ గురించి మీరు అంత బెంగ పెట్టుకోనక్కరలేదు. బాగా చూసుకుంటాం’ అని చెప్పారట. సెంటిమెంటు నుంచీ మళ్ళీ కాలేజీకి వచ్చేస్తాను
అలా ఆ ప్రశ్న అడిగిన అబ్బాయికి మేమే ఓ పేరు పెట్టాం. ఆ పేరేంటో విడమరచి చెప్పనక్కర్లేదనుకుంటా 🙂 అసలు పేరు కంటే మా అందరికీ ఆ పేరే గుర్తుండిపోయింది. ఇంకో అబ్బాయి ఎప్పుడూ నన్ను లంచ్ కి పిలిచేవాడు. అతనికి ఓ పేరు పెట్టేసాం ‘ లంచ్ అనిల్’ అని. ఇంకో సీనియర్ కి కూడా ఎందుకో తెలీదు కానీ ‘decent fellow’ అని పేరు పెట్టాం !!
ఒక రోజు నేను, నా స్నేహితురాలు విరామ సమయం లో మంచినీళ్లు తాగుతుండగా ఇద్దరు సీనియర్స్ అనూప్, మనోహర్ వచ్చి పిలిచారు. రోజు వాళ్ళు ,మేము ఇంటినుంచీ మెహదీపట్నం వరకూ ఒకే బస్సులో వచ్చేవాళ్ళం. అందుకే పాపం అసలు మమ్మల్ని rag చేయలేదు. చెప్పాలంటే తర్వాత తర్వాత మేమే వాళ్ళని ఏడిపించామేమో కూడా!! అనూప్ ‘మాకేదైనా కానుకలు ఇస్తారేమో అనుకున్నాము’ అన్నాడు. మేము ఒకరి మొహాలు ఒకరము చూసుకుని ‘ఎందుకు’ అన్నాం. అనూప్ ‘ఈ రోజు ఏంటో తెలీదా ‘ అన్నాడు. వెంటనే ‘వాలెంటైన్స్ డే ‘ అన్నాడు. అంటే మాకు ఇద్దరికీ అర్ధం కాలేదు. ‘ ఏం చేస్తారు ఆ రోజు ‘ అని అడిగాము. ‘వీళ్ళెవరు రా బాబు‘ అన్నట్లు ఒక వెర్రి వాళ్ళని చూసినట్లు చూసాడు. అంత అమాయకం గా ఉన్న మమ్మల్ని ఏడ్పిస్తున్నందుకు మనోహర్ కి చాలా మొహమాటం వేసి స్టైల్ గా ఆంగ్లంలో ‘That’s okay. That’s okay’ అంటూ అనూప్ ని పక్కకి లాక్కెళ్లి పోయాడు. అప్పట్లో గూగులమ్మ, ఇంటర్నెట్ లాంటివి ఏవి లేవు. ఎప్పటికో కానీ మాకు ఈ ‘డే’ ఏంటో తెల్సి రాలేదు. తరువాత తలుచుకున్నపుడల్లా నవ్వే నవ్వు మాకు !!
ఒకసారి సుధీర్ , స్రవంతిని రిజర్వు బ్యాంకు బస్టాప్ లో చూసాడు. ఆ సంగతి స్రవంతితో చెబుదామని ‘నిన్ను రిజర్వు బ్యాంకు దగ్గర చూసాను’ అన్నాడు. దానికి అది ‘ ఏ బ్రాంచ్ ‘ అందిట. సుధీర్ మళ్ళీ ‘ రిజర్వు బ్యాంకు ‘ అంటే, మళ్ళీ రెట్టింపుతో ‘ ఏ బ్రాంచ్ ‘ అందిట. సుధీర్ కి ఒళ్ళు మండిపోయి ‘ కొడతా పిల్ల నిన్ను!! రిజర్వు బ్యాంకుకి బ్రాంచ్ ఉంటుందా ‘ అని అరిచాడు. స్రవంతి అక్కడే పడీ పడీ నవ్వు!! నాకు చెప్తే నవ్వే నవ్వు!!
ఇంకో రోజు నవ్వాపుకోలేక లేడీస్ రూమ్ కి వచ్చి పడీ పడీ నవ్వింది. ‘ఏమయిందే ’ అంటే, దీన్ని ఎవరో రాగ్ చేద్దామని ఓ సీనియర్ తీసుకెళ్లాడుట . పక్కనే ఉన్న ఇంకో సీనియర్ ని పరిచయం చేసాడు. చేసిన వాడు ఊరుకోకుండా ఈవిడకి చెప్పాడట ‘ వీడు చాలా స్మార్ట్. CAT brain’ అన్నాడట . స్రవంతి ‘ ఆహా’ అలాగా అన్నట్టు బుర్ర ఊపింది. ఆ సీనియర్ ఏదో దీన్ని ఏడిపిద్దామని ‘నీకసలు CAT brain అంటే ఏంటో తెలుసా ‘ అన్నాడట . అంటే ‘IIM లో admission తెచ్చుకునేంత బుర్ర’ అని అతడి ఉద్దేశ్యం. ఇదేమో చాలా గొప్పగా , ‘ఆ… తెలుసు. పిల్లి brain కదా !!’ అని సమాధానం ఇచ్చింది. అడిగిన వాడు తలబాదుకుని ‘ వెళ్ళు తల్లీ. మా వాడి పరువు తీస్తున్నావు ‘ అని చెప్పాడట!! ఈ రోజుకి ఆ ‘పిల్లి brain’ పేరేంటో అస్సలు తెలీదు. గుర్తు లేదు మాకు !!
పిల్లలం అనుకుని వాళ్ళు మమ్మల్ని రాగ్ చేసారో, వాళ్ళని మేము ‘పిల్లుల్ని’ చేసామో తెలీదు !!
ఏదో సరదాగా వ్రాసింది తప్ప, ఎవర్నీ క్రించపరచడానికి కాదు. జంతువులని క్రించపరచారు అంటూ వ్యాఖ్యలు మొదలపెట్టద్దు.

हे अपना दिल तो आवरा

ఈ పాట విన్నప్పుడల్లా కాలేజీ రోజులు గుర్తొచ్చేస్తాయి. పైగా ఈ పాట కూడా నా FB స్నేహితులు ఒకరు పాడుతూ అల్లరి చేసేస్తూ వీడియో ఒకటి పెట్టారు. అదీగాక మాలికలో బ్లాగుల నిండా కాలేజీ కబుర్లే చెబుతున్నారు.
మా కాలేజీకి వెళ్ళాలంటే ఓ రెండు గంటల ప్రయాణం ఉండేది. మెహదీపట్నం నుంచీ గండిపేట్ వెళ్ళే ఏదో ఒక బస్సు పట్టుకుని వెళ్ళాలి. RTC వారివే కాలేజీ బస్సులు రెండు ఉండేవి. Girls special & Boys special (ఆ రోజుల్లోనే మా కాలేజీ వారు ఆ విధంగా సమానత్వం అన్నారు 🙂 )
ఆ ప్రయాణ కష్టాన్ని మర్చిపోవడానికి కొంతమంది అమ్మాయిలు పాటలు/ అంత్యాక్షరి పాడేవారు. చివరగా ఈ పాట అందుకుని ముగించేవారు. బస్సంతా అమ్మాయిలకే కాబట్టి కొంతమంది వెనకాల foot-board మీద కూర్చునేవారు. అమ్మాయిల బస్ ముందు బయలు దేరేది. overtake గట్రా అయినప్పుడు కేకలు గోలలు!! పరీక్షలు లేని సమయంలో రోజూ picnic అన్నమాటే. నేను పాడేదాన్ని కాదుగాని, అంత్యాక్షరికి సహాయం చేస్తుండేదాన్ని. మేం ఐదుగురం ఉండేవాళ్ళం. మాకు మా కబుర్లు చెప్పుకోవడం సరిపోయేది. మధ్యలో మా లీడర్ సుధీర్ Boys special లో కనిపించాడా లేదా చూసుకుని, కనిపిస్తే మురిసిపోయేవాళ్ళం. ఎందుకు మురిసిపోవడం అంటే సమాధానం ఏం లేదు. అదో తుత్తి మాకు.
ఇప్పుడు కాలేజీ సంగతి కాసేపు పక్కనబెట్టి ఇంట్లో వాళ్ళ గురించి చెప్తాను.
మా అక్క కూడా నా కాలేజీలో నాతో బాటే చదివింది. నేను ఎక్కడికి వెళితే అక్కడికి వచ్చేది అది. ఒకటే బడి. ఒకటే కాలేజీ. నాకంటూ ఒక identity లేకుండా చేసింది!! ఇంక MBA కూడా ‘నువ్వెక్కడికి వెళ్తే అక్కడ వస్తాను’ అంది. దీని సంసారం అంతా వేసుకుని నా వెనకాలే ఎక్కడ వచ్చేస్తుందో అని భయపడి అప్పుడు మాత్రం నేనే దాన్నొదిలి ఉస్మానియా నుంచీ కాకతీయకి పరిగెత్తి పారిపోయా !! సంసారం ఏంటి అంటారా? ఇంజనీరింగ్ మొదటి సంవత్సరం అయిపోగానే దానికి పెళ్లయిపోయింది. అంటే అప్పటినుండీ అది free bird!! అమ్మ, నాన్న మాట వినక్కర్లేలేదన్న మాట!!
మా తమ్ముడు, అక్క చాలా కలిసికట్టుగా ఉండేవాళ్ళు. ఎందుకంటే ఒకరిని మించిన వారు ఒకరు !! మా తమ్ముడు నాలుగో తరగతిలో ఉండగా లంచ్ బాక్స్ ఇచ్చి బడికి వెళ్ళమని చెప్తే, క్రికెట్ మ్యాచ్ ఉన్నప్పుడల్లా మాసబ్ ట్యాంక్ లో ఉన్న బడికి వెళ్లకుండా లక్డికాపుల్ టీవీ షోరూం దగ్గర బస్ దిగేసి మ్యాచ్ మొత్తం చూసి, ‘బడికి వెళ్ళాను. కానీ హోంవర్క్ ఇవ్వలేదు’ అని మా అమ్మ దగ్గర గారం చేసేవాడు. మా అక్క పాలిటెక్నిక్ లో బోలెడుక్లాసులు ఉంటే ఆ stress తట్టుకోలేక స్నేహితులతో కలిసి కొత్తగా వచ్చిన సినిమాలు చూస్తూ కాలం గడుపుతూ ఉండేది.
ఇక మళ్ళీ కాలేజీలోకి వచ్చేయండి.
ఒక రోజు ఇలాగే పాటలు పాడుతూ అందరూ కాలం గడుపుతూ ఉండగా, నాకు ఒంట్లో బాగోలేక కాలేజికి వెళ్ళలేదు. ఆ రోజు కండక్టర్ కి వీళ్ళని చూసి చూసి ఒళ్ళు మండిపోయి పాటలు ఆపమన్నాడు. వీళ్ళు పాడటం ఆపలేదు. పైగా పోట్లాడారు. స్త్రీల హక్కులకి భంగం వాటిల్లింది కదా!! ఇక మా అక్క వీరవనిత కూడా విజృభించి ఆ కండక్టర్ తో బాగా పోట్లాడింది. ఆ కండక్టర్ కాలేజీకి వెళ్లి ఏకంగా ప్రిన్సిపాల్ గారితో ‘అమ్మాయిలు రోజూ అబ్బాయిలని చూసి పాటలు పాడుతున్నారు. వద్దంటే పోట్లాడారు’ అంటూ అమ్మాయిల లిస్ట్ చదివి, మా అక్కని కూడా అందులోకి చేర్చేసాడు. ప్రిన్సిపాల్ గారు ‘పాపం ఆ కండక్టర్ మీ అందర్నీ సురక్షితంగా తీసుకెళ్తుంటే, మీరు ఇలా పోట్లాడతారా? మీ అందరి అమ్మానాన్నలని పిలిపించి మాట్లాడతాను’ అన్నారు. అందులో ఫోన్లు ఉన్నవారికి ముందు ఫోన్ చేస్తామని చెప్పారు.
ఆ రోజు ఇంటికి రాగానే మా అక్క నాతో కాకుండా, తన కష్టసుఖాన్ని మా తమ్ముడితో పంచుకుంది. తరువాత ప్రిన్సిపాల్ గారు ఫోన్ చేసారు. మా నాన్న గారు ఫోన్ ఎత్తి ‘ ఈ ఒక్కసారికి అమ్మాయిని క్షమించేయమని’ అడిగారు.
ఈ విధంగా మా నాన్నగారికి ఆ సంఘటన గుర్తు  భలే ఆనందంగా ఉంది
ఫోను ఎవరు ఎత్తి ఉంటారో అర్ధమయ్యిందనుకుంటాను!!

నా EAMCET కథ

నాకు ఒకే లక్ష్యం ఉండేది చిన్నప్పుడు. బీకామ్ చదవటం, బ్యాంకు లో క్లర్క్ పోస్టు తెచ్చుకోవడం. పదవ తరగతి ఉత్తీర్ణం కాగానే ఇంటర్మీడియట్ కి దరఖాస్తులు పెట్టుకోవడం మొదలు పెట్టాను. సెయింట్ ఆన్స్ లోనో, సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్ లోనో CEC గ్రూప్ లో చేరిపోదాం అని నిర్ణయించేసుకున్నాను. అదే విషయం  మా నాన్నతో చెప్పాను. సరే అనేసారు. ‘ఓ పని చేయి ఎందుకైనా మంచిది. ఇంటి దగ్గరే కదా, రెడ్డి కాలేజీ లో కూడా ఓ దరఖాస్తు పడేయి’ అన్నారు. ‘CECతో పాటు MPC కూడా పెట్టు’ అన్నారు.  సరే ఎక్కడా రాకపోతే రెడ్డి కాలేజీ ఉంటుంది అనుకుని పెట్టేసాను. తీరా సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్ లో రాలేదు. జీవితం లో చాలా కోల్పోయినట్లు వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాను.  సెయింట్ ఆన్స్ లో అనుకున్నట్లే సీటు వచ్చేసింది. చేరిపోవడం తరువాయి అనుకుంటున్న సమయం లో రెడ్డి కాలేజీ లిస్ట్ చూసి రమ్మన్నారు. MPC లో పేరు లేదు. హమ్మయ్య అని అనుకుంటుంటే,  మా నాన్న అమ్మని పిలిచి రెడ్డి కాలేజీ లో ఒక లెక్చరర్ పేరు చెప్పి, ‘ఆవిడకి  దీని సైన్స్, లెక్కల లో మార్కులు చెప్పి MPC లో సీటు  ఇస్తారేమో కనుక్కో’  అనేసారు. పరిస్థితి తారుమారు అయిపోతుంటే భయం వేసింది. అయినా కొంచం ధైర్యం గానే ‘MPC లో చేరను’ అని తేల్చి చెప్పేసాను. మా అక్క క్లాసుల మీద క్లాసులు పీకేసింది.  మా నాన్న మాటే వినదల్చుకోలేదు ఇదెంతలే  అనుకున్నా!! మా ఇంటి క్రింద ఉండే లెక్చరర్ ఒకావిడ బయటకి వెళ్తుంటే కనిపించి  ఏ గ్రూప్ అని అడిగి చెప్పగానే, నాకు క్లాసు  పీకింది ‘ ఈ రోజుల్లో CEC ఏంటమ్మా, MPC తీసుకుని ఇంజనీర్ అవ్వు ‘ అని.  చెప్పింది లెక్చరర్ కదా. కొంచం ఆలోచన మొదలయింది.  నాన్న నెమ్మదిగా ఒక్కటే చెప్పారు ‘MPC తీసుకో. రెండేళ్ళు  చదువు. నచ్చకపోతే డిగ్రీ లో బీకామ్ చేరు’ అని. ఇదేదో బానే  ఉంది అన్పించింది.  అమ్మ వెళ్ళటం ఆ లెక్చరర్ తో మాట్లాడటం, రెడ్డి కాలేజీ లో చేర్పించడం జరిగిపోయింది.

Agrwal classes నుంచి IIT  material  తెప్పించుకోమన్నారు. ‘ఉట్టికెక్కలేనమ్మ’ అన్న సామెత గుర్తొచ్చింది. వాళ్ళు పదవ తరగతి మార్కుల బట్టి material  పంపుతారు. నాకు ఎప్పుడు పంపాలీ అనుకున్నా. నా సైన్స్, లెక్కల మార్కులు నచ్చాయి కాబట్టి  పంపేస్తున్నాం అంటూ ఉత్తరం పంపారు వాళ్ళు. మొదటి సంవత్సరం ఇప్పటి పిల్లల్లా 900 తెచ్చుకోలేదు కానీ ఒక మాదిరి గా  బానే వచ్చాయి. ఇంటర్మీడియట్ రెండవ సంవత్సరం.  విద్యానగర్ లో TRT quarters లో ఉండే  IIT  రామయ్య గారింటికి తీసుకెళ్లారు. ఆయన రెండవ సంవత్సరం లో తీసుకోవడం అసలు కుదరదు అని ఖచ్చితంగా చెప్పారు. అది తల్చుకుంటే అనిపిస్తుంటుంది, మా నాన్నగారు నా మీద మరీ ఆశలు  పెట్టుకున్నారేమో అని 🙂  ‘ఒకసారి EAMCET కోచింగ్ కి వెళ్ళిరా, వస్తే వస్తుంది లేకపోతే లేదు’ అంటూ శెట్టి ట్యూషన్ లో చేర్పించేసారు.  తెలీకుండా ఆ ఏడాది ఆ ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోయాను.

అప్పట్లో  EAMCET ఒక్కొక్క యూనివర్సిటీ వారు నిర్వహించేవారు. ఆ ఏడాది REC వరంగల్ వారు నిర్వహించారు. దరఖాస్తు పెట్టాక acknowledgement కార్డు రాలేదు. మళ్ళీ ఏడుపు మొదలు !! మా తమ్ముడిని, నన్ను పిలిచి వరంగల్ REC కి ఎలా వెళ్లాలో ఒక map వేసి చూపించి, ఎవరిని కలవాలో చెప్పారు. ఒక రోజు పొద్దున్నే కృష్ణా ఎక్సప్రెస్ లో కాజీపేట లో దిగి ఆటోలో REC  క్యాంపస్ కి వెళ్ళాము.  ఆయన  పేరు గుర్తు లేదు కానీ, ఆయన  నాన్న పేరు  చెప్పగానే మమ్మల్ని కూర్చోబెట్టి, అన్ని వేల దరఖాస్తులలో ఎలా వెతికించారో తెలీదు కానీ  acknowledgement కార్డు ఇచ్చారు. వాళ్లింట్లోనే భోజనం కూడా పెట్టారు పాపం !! మళ్ళీఅదే రోజు సాయంకాలానికి  ఈస్ట్ కోస్ట్ లో సికింద్రాబాద్ వచ్చేసాం.  ఆ ప్రయాణం తలుచుకుంటే నాకు, మా తమ్ముడికి  – ఒక్కరమే ట్రైన్లో తెలీని ఊరు వెళ్లడం కనుక్కోడం – ఒక adventure గా అన్పిస్తుంది. ఆ రోజే మా తమ్ముడు ఎలాగైనా REC  లో చదవాలి అని నిశ్చయించేసుకున్నాడు కూడా !! నేను సాధించలేదు కానీ, వాడు సాధించేసాడు!! కాకపోతే వరంగల్ కాదు !! ఇక అది వేరే విషయం.

ఇక అసలు ఘట్టం !! EAMCET రోజు రానే వచ్చింది. ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ ఆర్ట్స్ కాలేజీ సెంటర్ !! మా నాన్నే స్వయంగా తీసుకెళ్లి  దిగబెట్టారు.  కొన్ని రోజులకి  ఫలితాలు రానే వచ్చాయి!! నా నెంబర్ పక్కన నా ర్యాంకు. అది చూసి ఇంట్లో అందరూ ఎగిరిగెంతులే !! ఏదో  స్టేట్ ఫస్ట్ వచ్చాననుకుంటున్నారేమో !! కాదండీ !! నా ర్యాంకు 2680!! దానికే అంత సంబరం అంటారా 🙂 CEC తీసుకుందామనుకున్న నాకు ఇలాంటి ర్యాంకు రావడం వింతల్లో వింతే కదా !! మొత్తానికి అలా ఇంజనీర్ని అయ్యానండీ.

నాకొచ్చిన ర్యాంకు కి REC ఏం  వస్తుందిలే అన్ని నేను అసలు అప్లై చేయలేదు. ‘ఒక్కోసారి ఉన్నటుండి గవర్నమెంట్ వాళ్ళు  ladies quota అని చెప్తే ఏం చేస్తావు. ఓ అప్లికేషన్ పడేయటంలో తప్పులేదు కదా ‘ అని తనే స్వయంగా వరంగల్ కి వెళ్లి మరీ ఇచ్చి వచ్చారు. నిజంగానే ఆయన  చెప్పినట్లు, నా ఇంజనీరింగ్ అయిపోగానే , ladies quota పెట్టారు 🙂

ఈ కథంతా ఎందుకు చెప్తున్నాను అంటే, మా నాన్న నా పదవతరగతి మార్కులని బట్టి నేను ఏం  చదవగలనో తనే  నిర్ణయించేసుకుని  మనసులో సంకల్పం చేసేసుకున్నారు ‘ ఈ పిల్లని ఇంజనీరింగ్ చదివించేయాలని’ . బలవంతంగా రుద్దకుండా, ఎక్కడా కోపతాపాలకు తావి లేకుండా తాను చేయాల్సిందంతా సైలెంట్ గా చేసేసారు. మా పిల్లలతో కూడా ఇదే పద్ధతి పాటిద్దామనే ఎంతో ప్రయత్నిస్తుంటాను నేను.

ఇలా ప్రతి విషయంలో తెలీకుండా మాకు ఎన్నో పాఠాలు నేర్పేసారు మా నాన్న గారు. ఇప్పుడు మా పిల్లలకి నేర్పిస్తున్నారు 🙂 !!