మనకు లేని క్రమశిక్షణ, నైతికత పిల్లలకి రమ్మంటే?

మొన్న వారాంతం  ఒక రోజు త్యాగరాజదినోత్సవం, ఒక రోజు అన్నమయ్య దినోత్సవం మా గుడిలో.  పొద్దున్న 10:15 కి పంచరత్న కృతుల బృందగానంతో మొదలయ్యి , రాత్రి 9 కి మా అమ్మాయి గానం తో ముగిసింది. మధ్యలో ఒక రెండు గంటలు తప్ప రోజంతా అక్కడే గడిపాము మేము. గుడి మాకు 10 నిమిషాల దూరం ఉండటం కూడా మాకు ఒక advantage అయిందని చెప్పాలి.  ఈ రెండు రోజులు పాడినవారికి  మైకులు పెట్టడం, పేర్లు చదవటం, పాడినవారికి  సహవాయిద్యకారులని (accompanists) పెట్టడం చేసారు ఆ కార్యక్రమ నిర్వాహకులు, ఒక మహానుభావులు. వారి ఓపిక కి నా జోహార్లు _/\_. వారి పిల్లలు ఎవరూ ఈ కార్యక్రమం లో పాల్గొనలేదు. ఇక సహవాయిద్యకారులు ఎవరో పెద్దవారు కాదు. హై స్కూల్ పిల్లలు. ఈ రెండు రోజులు పొద్దున్నించీ  రాత్రి వరకు ఎవరు ఏ కృతి పాడితే  దానికి అనుగుణంగా (ముందు ప్రాక్టీస్ లేదు) వాయించటం వీళ్ళ పని. హై స్కూల్ అంటే ఎంత హోంవర్కులు ఉంటాయో తెల్సు కదా !! ప్రోగ్రాం అంతా అయ్యాకా మా అమ్మాయికి, ఇంకొక అమ్మాయికి వారు  చేసిన తప్పులు సరిదిద్దుకోవడం చెప్పారు ఆయన.  ఓపికగా విన్నారు ఈ పిల్లలు కూడా !! ఇదంతా ఎందుకు చెప్తున్నాను అంటే, ఇదంతా ఒక వైపు. ఇంకొక వైపు  కూడా ఉంది.

చాలా చికాకు పెట్టే అంశం!!  పిల్లలు కాసేపు స్టేజి ఎక్కి పాడగానే కెమెరాలు పుచ్చుకుని తయారయిపోతారు  కొంతమంది(అందరూ  కాదు) తల్లితండ్రులు. వీరికి వారికీ పిల్లల కార్యక్రమం వరకు కూర్చునే  ఓర్పు కూడా  ఉండదు.  వారి పిల్లలలాంటి వారే ఇంకొకరు పాడితే  వచ్చి ప్రోత్సహించాలి  అన్న ఇంగితం అంతకంటే ఉండదు. పైగా పిల్లలని ఇలాంటి కార్యక్రమాలకి  తీసుకువచ్చిన సంగీతం టీచర్ ని ఎప్పుడు ఎప్పుడు అని అడుగుతూనే ఉంటారు.  ఇక వారి పిల్లల ప్రోగ్రాం పదినిమిషాలు అవ్వగానే గబగబా బ్యాగులు సర్దుకుని వెళ్లిపోతుంటారు. పోనీ, ఉన్న కాసేపు కూడా మిగితా వారి పాటలు వినరు. అదే బడిలో జరిగే orchestra/band లాంటి వాటికి చివరి వరకు మాట్లాడకుండా కూర్చుంటారు.  ఎవరి కన్నీరు  తుడవటానికి  వస్తారో,  ఎందుకు వస్తారో భగవంతుడికే తెలియాలి.

పిల్లలు సంగీతంలో / నృత్యంలో ఒక స్థాయికి రావాలంటే ఎంతో  కృషి అవసరం. నాట్యం గురించి నాకు తెలియదు కానీ, సంగీతం అంటే చిలుక పలుకుల్లా టీచర్ చెప్పిందే కాదు, వినికిడి తో నేర్చుకునేది అనంతం!! అందరికీ  పనులు ఉంటాయి. ఊర్లో అయ్యే అన్నీ కార్యక్రమాలకి వెళ్ళమని నేను అనటం లేదు. కానీ, మన పిల్లలు చేసే activities లో కూడా సమయం లేనట్టు , ఆ టీచర్లనో , నిర్వాహకులనో ఉద్ధరించడానికి వచ్చాము అనుకుంటే ఎలా? అన్నమయ్య దినోత్సవానికి  వెళ్ళాలి అనుకున్నాను నేను. కానీ అవ్వలేదు. ఇటువంటివి ప్రోగ్రాం లు 2007 నుంచి చూస్తున్నాను. కొందరు పిల్ల్లలు ఎక్కడ వేసిన గొంగళీలా అక్కడే ఉన్నారు. అద్భుతమైన ప్రదర్శనలు ఇస్తున్నారు కొందరు!!   తేడా ఎక్కడ మరి?

ఆ కార్యక్రమ నిర్వాహకులు  మా అమ్మాయితో ఒకటే మాట చెప్పి చాలా ప్రోత్సహించారు  ‘ ఎంత సేపు పాడతావో పాడు. పైన గుళ్లో ఆయన  ఉన్నాడు. ఇక్కడ నేను ఉన్నాను వింటాను. ఎవరు ఉన్నారా లేదా అని ఆలోచించద్దు’  అని . మన కళలు జీవించాలి అని శ్రమిస్తూ, పిల్లలని ఉచితం గా ఈ విధంగా ప్రోత్సహిస్తుంటే, ఆ మాత్రం సహనం, ఓర్పు తల్లితండ్రులకే లేకపోతే పిల్లలకి ఎలా వస్తుంది ? మనకి మనం నిర్మించుకున్న చిన్న సంఘం ఇది. దానిలో భాగం అవ్వాలి అనుకోవాలి. మన పని అయిపోగానే వీళ్ళతో ఏం  పని అన్నట్లు ఉంటే  ఎలా?

అంతకుముందు వారం,  మా  మనబడి వార్షికోత్సవం ‘పిల్లల పండుగ‘ జరిగింది.  నేను  చూసిన  ఐదవ  వార్షికోత్సవం.  ప్రతి తరగతి నుంచి పిల్లలు పద్యం /పాట/ నాటిక/రూపకం ప్రదర్శిస్తారు.   సినిమా అన్న ప్రసక్తి  ఉండదు. కర్ణాటక సంగీత గాత్రం , అన్నమయ్య కీర్తనలు, కూచిపూడి, భరత  నాట్యం కూడా ఉండవు. కేవలం తెలుగు నాటికలు, పద్యాలూ.  చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా  అద్భుతాలే !! కానీ అక్కడా ఇదే తంతు!! ఎవరి పిల్లలది అయిపోగానే వారు బ్యాగులు సర్దుకుని వెళ్లడం. వాళ్ళ పిల్లల కార్యక్రమం కాకపోతే గట్టిగా కబుర్లు చెప్పుకోవడం!!

నేను ఇలా అందర్నీ విమర్శిస్తూ చాలా  గొప్పదాన్ని అయ్యానని కాదు. నేను ఇలాంటి తల్లితండ్రుల లెక్క లోకే వస్తానేమో కూడా. నన్ను నేను గమనించుకుంటూ నేర్చుకుంటున్న పాఠాలు ఇవి. మనకు లేని క్రమశిక్షణ, నైతికత పిల్లలకి రమ్మంటే ఎక్కడనుంచి వస్తుంది? వంద రకాల కార్యక్రమాలలో ఆ పిల్లలని పెట్టి, ఏ ఒక్క దాని మీద వాళ్ళకి ఆసక్తి పెంచుకునే ఆలోచనకి  కూడా సమయం ఇవ్వకుండా, మన జీవితాలే కాదు వాళ్ళ జీవితాన్ని కూడా ఒక Task oriented జీవితంలా మార్చేస్తున్నామేమో ఆలోచించండి!!

ఈసారి నిజంగానే బాహుబలి-2 చూసాం

‘కొంచం మహాభారతం లా ఉంది’ బాహుబలి-1 చూసాక  మా వారి వ్యాఖ్య. రోజు మహాభారతం చూసే ఈయనకి  అలానే ఉంటుంది అని సరిపెట్టుకున్నా. మా పిల్లల పట్టుదల మీద ఈ రోజు మొత్తానికి బాహుబలి-2 చూసాం. యూట్యూబ్ కాదండీ బాబు !! సినిమా హాలు లోనే $15 టికెట్ పెట్టి చూసాం. కేవలం పిల్లల కోసం, మూడు గంటలు ఎలాగో అలా  భరిద్దాం అనుకున్నాను. ‘బావుందా’ అని అడిగితే ‘బావుంది’ అనే చెప్తాను. చిన్నపిల్లలని ఇంత ఆకర్షించింది. అది నేను గమనించింది . పిల్లలు కళ్ళు అప్పగించి చూస్తున్నారు. అందుకు ఆ సృజనాత్మకతని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోతున్నాను.

నేనూ  కళ్ళు అప్పగించి చూసాను..   బహుశా ఏ కళ్ళు పెట్టి చూస్తే అవే  కన్పిస్తాయేమో. ‘ఇందుగలడు  అందులేడని’ .  చెప్పా కదా ఇదివరకే. ఏదైనా నేను  ‘text to text’ లంకె పెట్టి చూస్తాను అని.

చాగంటి గారి భాగవతం వింటున్నాను. 25/120, 57:00 దగ్గర కర్దమ ప్రజాపతి వివాహం గురించి చెబుతూ  స్వయంభూమనువు  యొక్క రాజ్యం  పేరు బహిష్మతి/బ్రహిష్మతీ అని చెప్పారు.  యజ్ఞవరాహమూర్తి భూమి కోసం వెతుకుతున్నపుడు అయన వెంట్రుకలు పడి  వచ్చిన భూమి అట అది.  ‘మహిష్మతి’ అంటే వెంటనే  అదే గుర్తు వచ్చింది నాకు. సినిమా లో చాలా సృజనాత్మకం  గా అన్పించిన  అంశం ఏంటంటే – సినిమా మొదలు పెట్టి పెట్టగానే చాలా వైవిధ్యం గా వినాయకుడికి చేసిన పూజ.

సినిమాలో నేను ధర్మరాజుని, భీముడిని, అర్జునిడిని చూసాను. ద్రౌపది కూడా   కన్పించింది. ధృతరాష్ట్రుడు,  దుర్యోధనుడు, దుశ్శాసనుడు మొదలైన వారు కన్పించారు. ఇంతమంది ఉంటే  భీష్ముడు కనిపించకుండా ఉంటాడా ? ఆయన  కూడా కనిపించాడు. మధ్యలో రామాయణం కూడా కన్పించిందండి. ఎక్కడో చెప్పను. చూసినవారే  కనిపెట్టగలగాలి. అయితే  రావణాసురుడు లేడు.

అక్కడక్కడా పిల్లలు చూడనటువంటివి ఉన్నాయేమో అన్పించింది. వెంటనే దానికి మా అమ్మాయి సమాధానం – ‘ భీముడు దుర్యోధనుడిని చంపిన రోజు, అందరు భయపడతారు. గుర్తు లేదా’ అంది.  నిజమే కదా  Gettysburg field trip  తీసుకెళ్లి, అమెరికా లో  అంత్యంత భయంకర యుద్ధం జరిగింది ఇక్కడే అంటూ పోయిన సైనికుల సమాధులను చూపిస్తున్నాం కదా అన్పించింది.

Last but not least  –  హీరోయిన్ అంటే అసహ్యంగా చిత్రీకరిస్తూ , కేవలం పాటలకు మాత్రమే వారిని చూపిస్తూ ఆడవారు అంటే ఇంతే దిగజారుడు గా సినిమాలు చూపిస్తున్న తరుణం లో,  స్త్రీ అంటే రామాయణ , మహాభారతాలు ఏ విధం గా చూపించాయో  ఈ తరానికి కొత్త సీసాలో పోసి అదే విధం గా చూపించిన రాజమౌళి గారికి నా వందనాలు _/\_

అందుకే మళ్ళీ  అదే చెప్తాను – రామాయణభారతాలు చదవండి & చదివించండి !!

బాహుబలి సినిమా యూట్యూబ్ లో చూసేసామోచ్

మొన్న ఆదివారం బట్టలు లాండ్రీ లో వేసి, గబగబా నాలుగు చేతులతో మడత పెడుతూ బాహుబలి యూట్యూబ్ లో చూడటం మొదలుపెట్టాము నేను, మావారు. నిన్న సోమవారం తో బట్టలు మడత పెట్టడం, బాహుబలి చూడటం రెండు పూర్తయిపోయాయి. మా పెద్దమ్మాయి మంగళవారం పరీక్షకి గది తలుపు వేసుకుని చదువుకుంటోంది. సినిమా అయ్యాక మా వారు గట్టిగా అరిచినట్లే పెద్ద పిల్లని పిలిచారు. నాకు అర్ధం కాలేదు ఎందుకు అంత కంగారుపడుతూ పిలిచారో !! అది ఏమయ్యిందో అనుకుంటూ పాపం పరిగెత్తుకు వచ్చింది. పిల్ల రాగానే, చాలా ఆత్రం గా “అంతేనా ? అదే ending ఆ? అదేవిటే కట్టప్ప అలా బాహుబలిని చంపేశాడు? ఎందుకు చంపాడు ?” అని ప్రశ్నల పరంపర కురిపించారు మా వారు. దానికి ఏం చేయాలో తెలీక తలపట్టుకుంది. ఆ సమయం లో మా అమ్మాయిని చూస్తే స్వర్ణకమలంలో ఎద్దుబండి లో కూర్చున్న భానుప్రియ గుర్తొచ్చింది. వెంటనే చెప్పింది “అది తెలుసుకోవడానికే గా నాన్నా అందరూ చూస్తున్నారు !!నా పరీక్ష అవ్వగానే అందుకేగా తీసుకెళ్లండి అని అడుగుతున్నాను” అని. ఇంతకీ నేను, మా వారు యూట్యూబ్ లో చూసిన సినిమా ఏంటంటే బాహుబలి-1!!

తెలుగు సినిమాల విషయంలో మా వారి టైం మెషిన్ అమెరికా వలస వలన పాత version లో నడుస్తోంది. అందుకే “మగధీర సినిమానా ? హీరో ఎవరు ? రాంచరణ్ తేజా నా ? అతనెవరు ?పెద్ద యాక్టరా ఏంటి ? “ అన్న ప్రశ్నల నుండి, ఏడాది క్రితం కొన్న స్మార్ట్ ఫోన్ లో వాట్సాప్ పుణ్యం తో ఇప్పుడిప్పుడే ఇలా బాహుబలి చూడటం మొదలయ్యి update అవుతోంది!!

నీతి : సినిమా అంటే పిచ్చి లేని మాలాంటి పిచ్చివాళ్ళు కూడా ఉంటారు

కళా తపస్వి

‘శంకరాభరణం’ చలనచిత్రం చూడటం చాలా బావుంది అనుకోవడమే  కానీ అసలు ఆ పేరు ఎందుకు పెట్టారు అన్నది నేను ఎప్పుడూ  ఆలోచించలేదు.   రాగం పేరు పెట్టారు కాబోలు అనే చాలా రోజులు అనుకున్నాను. దానిపై  చాగంటి గారి మూడు రోజుల( దాదాపు 5 గంటలు) విశ్లేషణ/ప్రవచనము విన్నాక, ‘శంకరాభరణం’ ఎటువంటి చలనచిత్రమో  అర్ధం అయింది.  అసలు ఒక చలనచిత్ర దర్శకుడి ఆలోచన ఏంటి, ఎంత అద్భుత సృష్టి అనుకుని మళ్ళీ  ‘శంకరాభరణం’ చూసాను.  రొటీన్ గా  ఉండే  హీరో,  హీరోయిన్ , ప్రేమ, పెళ్లి అనే విషయాలే  ఉండని అద్భుతమైన  తెలుగు చలనచిత్రం బహుశా  శంకరాభరణమేనేమో !!

 విశ్వనాథ్ గారి  సినిమాలలో కొన్ని సన్నివేశాలలో ఒక పెద్ద విషయాన్ని చాలా మాములుగా ఉండేట్లు చూపిస్తారు. ఒకటో లేక  మహా అయితే రెండో డైలాగులతో సారాంశం నిండి ఉంటుంది.  అటువంటి సన్నివేశాలలో నాకు చాలా  ఇష్టమైనవి – ‘శంకరాభరణం’ లో  శంకర శాస్త్రి గారు తులసిని  మడినీళ్ళు తెచ్చి వంట చేయమని చెప్పే సన్నివేశం .  ‘స్వర్ణకమలం’ లో భానుప్రియ అక్కని ఇంటి యజమాని కొడుకు పెళ్లి చేసుకోమని అడగటం. ఆ  సన్నివేశం మాటలలో చెప్పలేము. ‘సంగీతం తప్ప ఏమి లేదు అంటున్నాడు వద్దని చెప్పేయ్’ అంటే – పచ్చడి ప్యాకెట్ కొవ్వొత్తి దగ్గర అతికిస్తూ  ‘నాకూ  ఉన్నది అదేగా ‘ అన్న ఒక్క మాట. అలా ఒకే ఒక్క డైలాగ్ ఉంటుంది. అదే విధం గా ‘స్వర్ణకమలం’ లో వేదం చదువుకున్న ఒక ఘనాపాఠీ  ని ఒక మాములు గుమాస్తా  ‘టైం వేస్ట్’ అంటూ  అవమానించే తీరు.  

 చిరంజీవి అంటే స్టెప్పులు వేసి డాన్స్ చేసే హీరో. అందుకు భిన్నంగా ఆయనని ఎంతటి మహానటుడో నిరూపింప చేసిన  సినిమాలు   ‘ఆపద్బాంధవుడు’, ‘స్వయం కృషి’, ‘శుభలేఖ’. ఒక్క చిరంజీవి లోనే కాదు  ప్రతి నటుడి లో ఇంకో కోణం పరిచయం చేసారు విశ్వనాధ్ వారు. ఇలా చెప్పుకుంటూ వెళ్తే ఎన్నో !!

విశ్వనాథ్ గారికి  దాదా సాహెబ్ పాల్కే పురస్కారం రావటం చాలా సంతోషంగా అనిపిస్తోంది.  వారిని మనసారా అభినందిస్తూ ఈ చిన్ని టపా  _/\_

ధరిత్రీ దినోత్సవం -2017

ఈ రోజు ధరిత్రీ  దినోత్సవం. సంవత్సరానికి ఒకసారి ఈ రోజు వస్తుంది పోతుంది. కానీ  మనం  చేసే పనులలో ఎంత మార్పు ఉంటుందో కానీ మనం చేసే పనుల వలన , పాపం ఈ ధరణి పరిస్థితి మాత్రం రోజు రోజుకి  మారిపోతోంది !!

అమెరికా లో  మా లాంటి వారి సంగతే చూద్దాం.

అమెరికాలో ఒక ఇంటికి  పిల్లలకి తలా  ఒక గది,తల్లితండ్రులకి ఒక గది,అథితులకి ఒక గది,  వంట చేసుకోవడానికి , భోజనాలకి ఒక గది,  అతిథులు వస్తే  కూర్చోడానికి ఒక గది, భోజనాలకి ఇంకో గది, వీలైతే చదువుకోవడానికి ఒక గది , వ్యాయామం చేసుకోవడానికి ఒక గది     ఓ మూడు  స్నానాల గదులు, పిల్లలు ఆడుకోవడానికి భూగృహం.   కార్లు పెట్టుకోడానికి గది( గారేజ్) ఇలా ఇన్ని గదులు ఉంటాయి.  అమెరికా లో దాదాపు ప్రతి  మధ్య తరగతి కుటుంబం ఇల్లు ఎంత చిన్నదయినా దాదాపు  ఇలాగే ఉంటుంది (ఇన్ని గదులు కట్టుకోవడానికి  వరం ఇఛ్చిన దేవుడికి మాత్రం గది  కేటాయించలేదండోయ్  మా అమెరికా వారు!! అది వేరేవిషయం !!). ఇక ఈ ఇంటిని అన్ని రకాల హంగుల తో , అలంకరించడానికి, అనేక ప్రయత్నాలు.   వినియోగదారుడి ప్రయత్నాలు సఫలీకృతం అవ్వటానికి అన్నీ  అందిస్తూ  పెద్ద పెద్ద దుకాణాలు. ఆ దుకాణాలకు చైనా వారు భారీ ఎత్తున వస్తువులు దిగుమతి. రోజుకి ఉండే 24 గంటలలో కనీసం ఒక  గంట సేపు కూడా ప్రశాంతం గా కూర్చుని ఇంటిని ఆస్వాదించలేని పరిస్థితి. మరి ఈ హంగులు , ఆర్భాటాలు ఎందుకో అర్ధం కాదు.  భారత దేశం నుండి వచ్చేటపుడు ఓ రెండు సూటుకేసులతో వచ్చి ఇంట్లోప్రతి అడుగు నింపిపడేస్తాము దేనికా అనిపిస్తుంటుంది .

ఇంట్లో ప్రతి ఒక్కరికీ  కారు. అందులో ఒకటి తప్పకుండా, గుటుక్కుమని పెట్రోల్ తాగేసి  దాహం తీర్చుకునే భారీ వాహనం అయి ఉంటుంది. ఈ కార్ల కోసం పెద్ద రోడ్లు.  అమెరికా లో కార్ల గురించి వేరే  చెప్పవలసింది ఏముంది ? ఒక రాష్ట్రం మొత్తం వీటి పేరు చెప్పుకుని  బ్రతికేస్తుంది. ఇక కారు తాగే పెట్రోల్ కోసం ఈ దేశం పడే అవస్థ అంతా ఇంతా కాదు!! ఒక  కారు జీవిత కాలం అవ్వగానే దాన్ని విరాళం ఇచ్చివేయటం జరుగుతుంది.  మరి కారు భాగాలు ఉపయోగిస్తారో లేక కారును junk yard  లో పడేస్తారో అర్ధం కాదు.  

ఇక తిండి, బట్టలు.  అమెరికా లో తిండికి  కొదువ లేదు. తాజా ఆహారం  తక్కువ గా  కనిపిస్తుంది.   కాన్ లలో , అందమైన ప్లాస్టిక్ బాగ్  పా కెట్ లలో , ఫ్రీజర్ లలో , ఫాస్ట్ ఫుడ్ లలో  ఎక్కువ గా కనిపిస్తుంది.  అందరూ  ఎప్పుడూ  బిజీ నే కదా మరి!! చేతులు కడుక్కునే సమయం కూడా ఉండదు. ఇక అంట్లుతోమే సమయం ఎక్కడిది ? అందుకే అన్నిటికీ  Short Cut లే!! తిండి విషయం లో మరీ ఎక్కువ !! ఇక వారాంతం పార్టీలు, పుట్టిన రోజు పార్టీలకి కొదవే లేదు.  కేక్ అంటే నానా  చెత్తని అందం గా పేర్చటం అన్పిస్తుంది నాకైతే. ఎందుకు కోస్తారో తెలీదు.  కోసాకా  ఎవరికీ తినటం ఇష్టం ఉండదు. ‘కొంచం ఇవ్వండి చాలు’ అన్న మాట వినిపిస్తుంటుంది.  అది ఫ్రిడ్జ్ లో పెట్టి  ఒక వారంపాటు తినడం లేక చెత్తలో వేయటం.  పార్టీలు అయ్యాక చెత్తసంచుల లో పార్టీ మొదలువుతుంది ప్లాస్టిక్ చెంచాలు, పళ్లేలు , వాడేసిన నలిపి పడేసిన అల్యూమినియం ట్రేలతో.

ఇదంతా అమెరికా జాడ్యం!!

ఇక భారతదేశం సంగతి చూద్దాం !! అమెరికా ని అనుకరించే  జాడ్యం 90 దశకం చివర  అమెరికా వలసలతో భారతదేశం లో కూడా  మొదలయింది.  అమెరికా వాతావరణం  వేరు మన వాతావరణం వేరు. గడ్డ కట్టుకుపోయే చలికి పక్క వారింటికి వెళ్లాలన్నా  కారులో వెళతాము. మనకి భారత దేశం లో ఉన్న వాతావరణానికి, మరీ దక్షిణ భారతం  లో అయితే , ఎంత దూరం అయినా  అసలు కారు అవసరం లేదు. కానీ కారు లేకుండా ప్రయాణించలేని పరిస్థితి లా అయింది. దానికి తోడు కాలినడక బాటలు కూడా లేకుండా రోడ్లు.  కాలుష్యం గా ఉంది అంటూ కార్లలో ప్రయాణిస్తుంటే కాలుష్యం చేస్తున్నది ఎవరు అనాలనిపిస్తుంది.  నడక అనేది లేక  శరీరాలు బరువులు పెరిగి చక్కర, రక్తపోటు వ్యాధులు.

నా చిన్నపుడు ఎయిర్ కూలర్ ఉన్నా వట్టివేరు తడికలు కట్టి నీళ్లు పొసే వారం.  మరి ఇప్పుడు ఇంటి చుట్టూ పక్కల ఒక్క చెట్టు ఉండదు.  ఈ ఎండలు భరించలేము అంటూ  ప్రతి ఇంట్లో ఇన్వెర్టర్ లు, ఏసీలు. చక్కటి పంచవటి లాంటి ఇల్లు ఉంటే  చాలు.  దాన్ని, దాని చుట్టూ ఉండే నాలుగు చెట్లని  పడగొట్టి పది అపార్టుమెంట్లు చేయడం. పైగా  ‘డెవలప్మెంట్’ దాని పేరు !! తరువాత నీటి వనరులు సరిపోలేదు అనటం.  ఒక ఇల్లు ఉంటే  సరిపోదు. ఆ ధనదాహార్తి చల్లారక ఇంకొకటి  కొనుక్కోవడం. జీవం ఉన్న పచ్చటిపొలాలు మాయమవుతుంటే జీవం లేని కాంక్రీట్ భవంతులని  చూసి మురిసిపోతున్నాం.  

ఇక అవసరం లేని ఆర్భాటాలు!! ఒక పెళ్లికి వెళ్తే అది పెళ్ళో ఫుడ్ మేళానో అర్ధం కాదు. 100 రకాల మెనూ లు. ఎన్ని రకాలు పెడితే అంత గొప్ప!! ఇక చీరలు ఫ్యాషన్లు చెప్పనక్కర్లేదు.  కట్టిన చీర కట్టకూడదు, పెట్టిన నగ పెట్టకూడదు  అన్న లక్ష్యం పెట్టుకుని ఉంటారు.  ఇక Retun gift అని ఎవరు కనిపెట్టారో ఎందుకు కనిపెట్టారో కానీ చైనా వాడు సగం బతికి పోతున్నాడు ప్రపంచానికంతా చౌకబారు ప్లాస్టిక్ సరుకులు అమ్ముకుంటూ .  పండు తాంబూలం కంటే ముఖ్యం ఇది!! పైగా మనవారు ఇది ఒక ఆచారం లాగా కూడా చేసేసారు.   

కంప్యూటర్లు,ఫోన్లు, టాబ్ ల వాడకం గురించి అమెరికా లో , ఇండియా లో చెప్పనే అక్కరలేదు.  అవి ఎప్పుడూ  కొత్తగా తళతళలాడుతూ ఉండాలి. పాతవి ఏం  చేస్తారు అని తలచుకోబుద్ధి కూడా కాదు.

వ్యాపారం  & వాణిజ్యపరం గా చూస్తే ఇవన్నీ ఉద్యోగాలు సృష్టిస్తున్నాయి అన్పిస్తుంది. నిజమే. అమెరికా లో అన్నీ  వ్యాపారమే అయినా,  వాతావరణ కాలుష్యం తగ్గించుకోవడానికి కొన్ని  ఖచ్చితం గా నియమాలు పాటిస్తారు. వాటి వలన వనరులు అంతరించుకుపోవు. ముఖ్యం గా నీరు. చెట్లు పెంచటం, పార్కులని,  పరిరక్షించుకోవడం చేస్తారు. లాన్ తప్పనిసరిగా పెంచుతారు.  ప్రతి చోటా storm water ponds ఉంటాయి.  ఏదైనా కొత్త కట్టడం చేస్తుంటే వాన నీరు కి ఉన్న Soil Erosion అవ్వకుండా ఉండేందుకు చర్యలు తీసుకుంటారు. మేము రోజు వాకింగ్ కి వెళ్తుంటే పక్కనే చెట్లలో జింకలు పరిగెడుతుంటాయి. ఇక  ఉడుతలు, కుందేళ్ళ సంగతి అయితే చెప్పనే అక్కరలేదు.  చెప్పాలంటే పెరటిలో వేసిన కూరలని  వీటి బారి నుండి పరిరక్షించుకోవాల్సివస్తుంటుంది.  ఇదంతా ఎందుకు చెప్తున్నాను  అంటే ప్రకృతి తన ఉనికిని కోల్పోలేదు ఇక్కడ.

కాగితపు  పళ్లేల వాడకం పూర్వమే అరిటాకులు, విస్తరాకులు, బాదం ఆకులలో తినటం తెలుసు  మనకి!!   పెన్సిల్ &  కాగితం లేకుండా, బ్యాక్ ప్యాక్ లు భుజాన వేసుకోకుండా కేవలం  పలకా బలపం తో చదివి ఈ రోజున పెద్ద పీఠాలు  అధిష్టించినవారిని చూసాం!! మనం రోజూ చేసే ప్రతి పనీ ప్రకృతిని ధ్వంసం చేయకుండా ఎలా బ్రతకాలో నేర్పింది భారతీయ సనాతనధర్మం.  భారతదేశం ఇలా తన  ఉనికి మరిచిపోతూ ఇంకొకరిని అనుసరించడం  ఎంత  శోచనీయం??

టపా ఇప్పటికే పెద్దదయిపోయింది.

చేసే ప్రతిరోజువారీ   పనిని గమినించుకుని ఆలోచిస్తుంటే, రాబోయే తరాలకి తిండి, నీరు  తప్ప అన్నీ ఇస్తామేమో అన్పిస్తోంది !!

అమ్మ కి చదువుకొమ్మని పుస్తకం ఇస్తే….

ఓ అమ్మ కి వాళ్ళ నాన్న ప్రేమగా  పుస్తకం ఒకటి చదవమని పంపారు. ఒక ఆదివారం పుస్తకం చదువుదామని తొందరగా  నిద్ర లేచింది……  తేనీరు సేవిస్తూ చదవచ్చులే అనుకుంది….   తేనీరు   చేసుకుందామని పాలకోసం ఫ్రిడ్జ్ తెరవగానే  ఫ్రిడ్జ్ లో రాత్రి తరిగిన కూర కన్పించింది… వెంటనే  కూర వండటం మొదలుపెట్టింది… . కూర పోపు లో వేస్తుంటే తోడు పెట్టిన  పెరుగు కన్పించింది…  అరటి పండు వేసి  పెరుగు కలిపి చిన్న అమ్మాయికి   smoothie చేయడం మొదలు పెట్టింది….  చిన్న అమ్మాయికి   smoothie  ఇచ్చి మనబడికి తీసుకువెళ్ళింది…  మనబడి అవ్వగానే మొన్న ఎప్పుడో చేయవలసిన పని చేద్దామనుకుంది….  భోజనం మర్చిపోయింది…. కారు ఎక్కింది…   కారు  బయట వాతావరణం వెచ్చగా తగిలేసరికి ఈ రోజే  విత్తనాలు నాటేసేద్దాం, మొక్కలు వేసేద్దాం  అనుకుంది…. మట్టి కొనడానికి కొట్టు కి బయలుదేరింది… ఇంటికి తిరుగు ముఖం పడుతుంటే స్నేహితురాలు గుర్తొచ్చింది….  కొన్న మట్టి కారులో వదిలేసి స్నేహితురాలి తో వాకింగ్ కు బయలుదేరింది…..  వాకింగ్ నుంచి వచ్చాక నాన్న ఇచ్చిన తేనీరు సేవిస్తూ పుస్తకం కోసం చూసింది.  పుస్తకం నాన్న చేతిలో ఉంది !!!ఈ పుస్తకం ఇక ఎప్పటికి చదువుతానో అనుకుని ఏం  చేయాలో తెలీక ఫేస్బుక్ లో, బ్లాగ్ లో , వాట్సాప్ లో  పోస్ట్ పెట్టింది 😦  !!

ఆ అమ్మని నేనే 🙂 ఇదొక్క పుస్తకమే కాదు !! వేయి పడగలు కూడా చదివేయాలన్న ఆత్రం ఈ అమ్మకి.  

IMG_2690

ఇక్కడ అమ్మ జీవితం గురించి ఇంగ్లీష్ లో ఓ పద్యం చెప్తారు . ఇదిగో ఇలా :

If you give a mom a muffin,

she’ll want a cup of coffee to go with it.

She’ll pour herself some.

Her three year-old will come and spill the coffee.

Mom will wipe it up.

Wiping the floor, she will find dirty socks.

She’ll remember she has to do laundry.

When she puts the laundry into the washer,

she’ll trip over shoes and bump into the freezer.

Bumping into the freezer will remind her she has to plan supper.

She will get out a pound of hamburger.

She’ll look for her cookbook

(How to Make 101 Things With a Pound of Hamburger.)

The cookbook is sitting under a pile of mail.

She will see the phone bill, which is due tomorrow.

She will look for her checkbook.

The checkbook is in her purse,

which is being dumped out by her two year-old.

Then she’ll smell something funny.

She’ll change the two year-old.

While she is changing the two year-old, the phone will ring.

Her five year-old will answer and hang up.

She’ll remember she was supposed to phone a friend

to come over for coffee.

Thinking of coffee will remind her that she was going to have a cup.

She will pour herself some more.

And chances are,

if she has a cup a coffee,

her kids will have eaten the muffin that went with it.