కాప్సికం కూర & కూర పొడి

అమెరికా వచ్చిన కొత్తల్లో , అంటే దాదాపు ఓ 21 ఏళ్ళ క్రితం అన్నమాట. food బ్లాగులు,  వీడియోలు అంటూ ఏవీ లేని రోజులు. మాకు దగ్గరలో ఇండియన్ restaurant  అంటే ఆంధ్ర భోజనం  అంటూ పెద్దగా ఏమీ ఉండేది కాదు. మాదేమో ఉల్లి వెల్లుల్లి లేని శాకాహార భోజనం. అది తినాలంటే  గుడికి వెళ్తేనే దొరికేది. ఇండియన్ గ్రోసరీ అంటే పటేల్ వారిది ఓ చిన్నకొట్టు ఉండేది. అక్కడ దొండ, బెండ , కాకర  వంటి కూరలు  ఓ చిన్న చిన్న  బుట్టల్లో  ఉండేవి.   ఇప్పటిలాగా  Deep  వారి frozen  veggies  కూడా ఉండేవి కాదు. వంట అంటే ఇక అమెరికాలో విరివిగా దొరికే  కూరలతోటే చేసుకోవాలి.  చెప్పొచ్చేది ఏంటంటే ఏమి కావాలన్నా మనం స్వయంగా ప్రయోగాలు చేసుకు తినాల్సిందే తప్ప వేరే ఏ ఆధారమూ ఉండేది కాదు  నా లాంటి దానికి. మావారికి అసలు వంట రాదు. ఇండియా కి ఫోన్లు  చేద్దామా అంటే నిమిషానికి 55 సెంట్ల చొప్పున మీటర్ తిరిగిపోయేది.

 ‘బాగున్నారా’  అనే సరికే అక్కడ ఏడుపులు మొదలయ్యేవి. ఇంక  కూర ఎలా చేయాలో అడిగటం  కూడానా? అప్పటికీ మా తమ్ముడు పాపం మా అమ్మ చెప్పిందని మైసూర్ పాక్ లాంటివి టైపు కొట్టి email చేసేవాడు. చేయడం వచ్చుకదా అని రోజూ మైసూర్ పాక్ తినలేం కదా . దిక్కులేనివారికీ దేవుడే దిక్కయినట్లు, లగేజీ లో పడేసుకుని తెచ్చుకున్నందుకు నాకు వంటంతా మాలతీ చందూర్ గారే నేర్పేవారు.

మా అమ్మ లాగా, నానమ్మ లాగా చేసేద్దాం అని కూరలు తెచ్చేదాన్ని. మా అమ్మ శనగపిండి వేసి క్యాప్సికం తో కూర చాలా బాగా చేస్తుంది. పైగా ఇండియాలో చిన్న చిన్న మిరపకాయలేమో ఇంకా రుచిగా ఉండేది.. ఆ కూరేమో  మా మాలతీ చందూర్ గారికి తెలీదు. అలా మొదలయింది క్యాప్సికం తో కూర.తో ప్రయోగం.

మొదట్లో ఆ రంగు రంగుల క్యాప్సికం చూడగానే ఏదో  ఆత్రంగా ఉండేది. తరవాత తెలిసొచ్చింది అమెరికాలో రుచీ పచీ లేని కూరగాయ ఏంటంటే క్యాప్సికం మాత్రమే అని. ఎలా చేసినా కూర నీళ్లలాగా శనగపిండి తేలుతూ గ్రేవీ కూరలా ఉండేది. కొబ్బరి వేసి కూడా చేసా. అయినా ఆ రుచి  రాదే. అట్లాంటాలో మా అత్తయ్య  వాళ్ళింటికి వెళ్ళాము. అక్కడ మా నానమ్మ వంట చేయడం చూసా ( మా ఇంట్లో ఎప్పుడూ తినడమే కదా) .కొంచెం నూనె పోసి బాగా చేస్తుందని  ‘ఈ అల్లుళ్ళు లొట్టలు వేస్తూ మెచ్చుకోడానికి ఎన్నిచేయాలో అన్ని చేస్తుంది’ అని మా అత్తయ్యలు ఏడిపిస్తారు మా నానమ్మని. మా వారు కొత్త అల్లుడు కదా. ఉన్న రెండు రోజులు తెగ చేసి పెట్టింది. ఆవిడ వంట చూసి నేర్చుకున్న మొదటి సూత్రం రుచి రావాలంటే కొంచెం నూనె వేయాలి అని.  నూనె వేసి చేశా . అబ్బే! అయినా రుచి లేదు.  తరువాత మళ్ళీ కలిసినపుడు ఒక రోజు మా అత్తయ్య  వంకాయ కూరపొడి వేసి గుత్తి వంకాయ చేసింది. పొడి ఎలా చేయాలో తనకి కూడా అంత బాగా తెలీదు అంది. అత్తగారు export చేసేదిట. 

కూర ఎలా చేయాలో క్లూ వచ్చింది. మాలతీ గారి నుంచీ తెలుసుకొని కొంత, నా ఊహాగానం కొంత,  నా ఇష్టం వచ్చిన దినుసులు వేసి పొడి  చేసాను. తంటాలు పడ్డాక మొత్తానికి పొడి అంటూ ఓ పదార్థం వచ్చింది. పొడులు చేసుకోవడానికి $12 కి braun వారి coffee seed గ్రైండర్ ఉండేది.   పొడులు అంటే చాలు  ఓ 18 ఏళ్ళ పాటు  అదే వాడాను. దానికీ పాపం బోలెడు రుణపడి ఉన్నాను.   ఇప్పుడు  దొరకటం లేదు.  కూర పొడి  వేసాక  కూర  కొంచెం ఓ పద్ధతి లో వచ్చింది. 

తరువాత  తరువాత ఎంత expert ని అయ్యాను అంటే, పార్టీ అంటే చాలు  ఓ పెద్ద tray  నిండా ఈ కూర చేసేస్తా. ఉల్లి, వెల్లుల్లి  లేకుండా  పూజలప్పుడు  కూడా పనికొస్తుంది. ‘మీరు చాలా బాగా చేస్తారు ఈ కూర . రెసిపీ చెప్పండి’ అంటుంటే  ఓ సెలబ్రిటీ లెవెల్లో ఫీలింగ్.  మా అమ్మాయిలకి కూడా చాలా ఇష్టం . నేను ఊర్లో లేకపోతే ఈ కూర చేసేస్తారు వాళ్ళ నాన్న.  అలా  చేసుకున్న ఈ కూరపొడి  కాకర, వంకాయ, చేమ దుంపలు, దొండ కాయ  ఇలా  అన్నీ  కూరల్లోకి వాడతాను. ఇప్పుడు నూనె వేయకపోయినా బాగా వచ్చేస్తుంది కూడా.   మా ఇంట్లో పొడులు ఏమీ లేకపోతే కూరపొడిలో ఉప్పేసుకుని అన్నంలో కలిపేసుకుంటారు మా వాళ్ళు. ఇడ్లిలో తినేస్తారు.

ఇంతకీ పొడిలో ఏం వేసానో చెప్తాను.

శనగ పప్పు 

మినపప్పు 

ధనియాలు

 జీలకర్ర 

ఎండుమిర్చి

ఇవి తింటే చాలదా?

బరువు  తగ్గించుకోవడానికి  అందరం ఎన్నుకునే  ఓ మార్గం డైటింగ్. అంటే మితంగా ఆహారాన్ని తీసుకోవడం. ఇదొక యజ్ఞం/దీక్ష  అనే అంటా నేనైతే. ఒక విధంగాఈ కరోనా వలన వారాంతం పార్టీలు/పూజలు లేకపోవడం బాగానే ఉంది అనిపిస్తోంది. లేకపోతే 5 రోజులు చేసిన diet అంతా రెండురోజుల్లో మాయం అయ్యేది. పార్టీలలో తినకపోతే ‘చూస్తున్నాము.ఏమీ తినట్లేదు.అబ్బో diet చేస్తున్నారే. పరవాలేదండీ. ఒక్క రోజుకి ఒక్క స్వీట్ కి ఏమీ కాదులెండి’ అంటారు. అది చెప్పినంత సులువు కాదు.  ఓ దీక్షలో ఉన్నవారిని దీక్ష విరమించుకోమని చెప్పడమే. 

— ముందు diet  చేస్తున్నపుడు జ్ఞాపకం ఉంచుకోవాల్సిన సంగతి ఏంటంటే, ఆ ఆహారం అనే దాని మీద మనసు ఎక్కువగా పోకుండా ఉండాలి. అంటే  ‘అయ్యో తినట్లేదే’ అని మన మీద మనమే జాలి చూపించుకోకూడదు. 

— విపరీతమైన  ఆకలి వేయకుండా ఎక్కువ సార్లు  కొంచెం కొంచెం  తినాలి. Gap ఇస్తే ఆకలివేసేస్తుంది. వేస్తే  బాగా  తినేస్తాము.అందుకని  దానికో ప్రణాళిక ముందే తయారు చేసి పెట్టుకోవాలి. ఓ వారంకి  సరిపడా అనుకోవచ్చు. మూడుపూటలా భోజనము , కాఫీ/టీ , మధ్యలో కాస్త  తీపి/కారం  ఉండే  చిరుతిండ్లు. ఇవన్నీ ముందే చూసి పెట్టుకోవాలి (మాలతీ చందూర్ పుస్తకంలో లాగాచెప్తున్నానా 🙂 ) 

— processed food  వీలయినంత మటుకు తగ్గించుకోవాలి. 

— ఏదైనా పార్టీకి వెళ్తున్నా ముందే కొంచెం తినేసి వెళ్ళాలి. 

నేను ఎన్నో రకాల diet పద్ధతులు విన్నాను. నేను అనుసరించిన  పద్ధతి  చెప్తాను. అన్నిటిలోకి నాకు నచ్చినది  weight  watchers.  ఎందుకంటే మన ఆహార పద్ధతి ఏ మాత్రం మార్చుకోనక్కరలేదు. దాంతో ఇంట్లో వాళ్ళకి  ఒకటి, మనకి ఒకటి అక్కరలేదు. నోరు కట్టుకుని కూడా ఉండనక్కరలేదు. Points  ఉంటాయి. వాటి ప్రకారం తింటే చాలు. మనమే మన recipeని  app లో పెట్టుకుంటే, ఎన్ని  points  చెబుతుంది. పళ్ళకి, కూరలకి  సున్నా points. అంటే ఎన్ని కావాలో అన్ని తినచ్చు. ఓ అరగంట నడక చేస్తే  చాలు. ఈ పద్ధతి అందరికీ పని చేయవచ్చు. చేయకపోవచ్చు. నేను ఆరోగ్యంగా అయితే ఉన్నాను.  అంత మటుకు ఖచ్చితంగా చెప్తాను.  ఉన్నట్టుండి బరువు తగ్గిపోము. సమయం తీసుకుంటుంది.  దాదాపు రెండు నెలల్లో ఓ 20  పౌండ్లు తగ్గాను. పెరిగాను అనుకున్నపుడల్లా ఈ డైట్ చేసాను . 

ఆ డైట్ చేసినపుడు నేను తిన్నవి చెప్తాను. మన దక్షిణ భారతీయ వంటలు తాజాగా చేసుకుని తింటే చాలు. రోటి పచ్చళ్ళలో నూనె తక్కువగా వేసుకుని చేసుకుని పెసరట్టు తో తింటే ఓ పూట  చక్కటి భోజనమే.  పెరుగులో( 1% పాలు ) మామిడి పండో, అరటి పండో వేసుకుని ఓ రెండు బాదం పప్పులతో తింటే దాన్ని మించిన snack/breakfast  లేదు. నువ్వుల చిమ్మిలిలో iron. మినప సున్ని నెయ్యి తగ్గించి చేసుకుంటే మంచి protein & iron. పులుసు కూరల్లాంటివి, చారు లాంటివి  తింటే చాలా తిన్నాం అనిపిస్తుంది. తిన్న తృప్తి ఉంటుంది. అలాంటివి WW లో recipe  తయారు చేస్తే 1 point  అని చూపిస్తుంటుంది. 

ఆ డైట్ చేసినపుడు నేను తిన్నవి చెప్తాను అన్నాకదా? ఇదిగో ఇవే: 

ఇవి  పూర్తిగా మానేయడం / లేదా  చాలా మితంగా తినడం.

ఇవి  మూడు తగ్గిస్తే చాలు. అన్ని విధాలా బాగుపడిపోతాం 🙂 .

అన్నం/చపాతీ/ oats/ millets 

Deep fried food

Sweets Especially deep fried sweets like gulab jam, jilebi, mysore pak 

తక్కువ నూనె తో ఇటువంటివి తినడం:

పెసరట్టు – 2-3 

దోశ (1:1 ratio తో ) – 2  దోశలు  

ఇడ్లి (పెసరపప్పు, మినప్పప్పు తో మాత్రమే చేయచ్చు)

దిబ్బ రొట్టె 

చోలే

పప్పు

సాంబార్ /పులుసు

పాలకూర/గోంగూర/బచ్చలి/తోటకూర  పులుసు కూరలు

నీళ్ళ మజ్జిగ పులుసు

చారుపొడి వేసి చారు

కూరలు :

Beans

Cabbage

Cauliflower

Broccoli

సొరకాయ

వంకాయ

చిక్కుడు

అవియల్ 

కాకర కాయ పులుసు పెట్టి చేసిన కూర. 

రోటి పచ్చళ్ళు:

సొరకాయ

వంకాయ

టమాటో

దోసకాయ

Zuchini

పెసర పచ్చడి

చింతకాయ

 ఉసిరి కాయ 

పళ్ళు:

అరటి పండు

Apple

Pear

Persimmon

బొప్పాయి

Cantaloupe

ఈ పళ్ళన్నీ filling గా ఉంటాయి. breakfast , lunch  లాగా తినచ్చు. 

మిగితా పళ్ళు snacks  లాగే  తినచ్చు. 

Sweets తినాలనిపిస్తే deep fried  కాకుండా ఇటువంటివి తింటే కాస్త నాలిక ఏడవకుండా పడి ఉంటుంది. 

Date & nuts  laddu/roll 

రాగి లడ్డు

రవ్వ లడ్డు

మినప సున్ని 

Almonds Laddu 

నువ్వుల చిమ్మిలి 

తాజా పళ్ళతో  చేసిన popsicles 

Snacks తినాలనిపిస్తే :

Wheat mamra – SWAD

Oven roasted అటుకులు, పుట్నాలు, పల్లీలు, కరివేపాకు తో  చుడువా  

మరామరాలతో bhelpuri  లాంటిది

గమనిక: ఇది  నేను చాలా general గా చెప్పాను. అందరికీ పని చేయవచ్చు. చేయకపోవచ్చు. 

వంశీ మాగంటి గారి ముఖపుస్తకం టపా

వంశీ మాగంటి గారి టపా ముఖపుస్తకంలో చూసాక, బ్లాగులో పంచుకుంటే ఎవరికైనా ఉపయోగకరంగా ఉంటుంది అనిపించి ఇక్కడ పంచుతున్నాను. ( Copy & Paste )

అయ్యా, అమ్మా
ఇది మామూలు పోష్టుల్లా కాక కాస్త ఓపిక చేసుకుని చదివితే సంతోషం. తమ తమ వాల్సు మీద పబ్లిక్ పోష్టు కింద షేర్ చేసుకుంటే మరింత సంతోషం.
ఆచరణలో సాధ్యమో కాదో నాకు తెలియదు కానీ, చెయ్యాలనుకునేవారికి కోటిదారులు చూపిస్తాడు ఆ పరమాత్ముడు అన్న విశ్వాసం నాకు ఉన్నది కనక మీలోకానీ, మీ బంధు మిత్రుల్లో కానీ ఈ దిశలో ఆలోచించి ఆచరణసాధ్యం చెయ్యగలరనుకుంటూ ఉన్నాను
ఇక సంగతిలోకి
ఈ కరోనా కాలం ఎంతో మంది కుటుంబాలకు వేదన మిగిల్చింది, ఇంకా మిగిలిస్తోంది
వైద్యులు, ఆ నారాయణులు, ఆ హరి అవతారాలు తమ శక్తులన్నీ ఒడ్డి హాస్పిటల్సులో ఆ వేదన తగ్గించే ప్రయత్నం చేస్తూనే ఉన్నారు. ముందుగా వారికి నమోవాకాలు. అయితే ఈ కాలంలో అందరూ హాస్పిటల్సుకు వెళ్ళలేని వారు ఉంటారు. ముఖ్యంగా పెద్దవాళ్ళు. వారికి చిన్నా చితకా జబ్బులు వస్తే హాస్పిటల్సుకు వెడితే అదృష్టం బాగుండక ఉన్న చిన్న జబ్బులు కాక ఒకవేళ కరోనా అంటుకుంటుందేమోనన్న భయం ఆ పెద్దవారికీ, వారి కుటుంబసభ్యులకి ఉన్నది.
అలాటి భయం ఉన్నవారికి మేమున్నామంటూ ఆసరాగా ఎవరన్నా డాక్టర్లు, ప్రయివేటు ప్రాక్టీషనర్లు ముందుకు వస్తే బాగుంటుంది.
కాలనీకి ఒక పదిమంది డాక్టర్లు ఉన్నారనుకుంటే, ఆ పదిమంది కలిసో, విడివిడిగానో తమ విలువైన రోజులో ఒక రెండు గంటలు ఇలా పెద్దవారి చిన్నాచితకా జబ్బులకోసం కాలనీలో ఉన్న ఇళ్ళకు వెళ్ళి ఆ చిన్నపాటి వైద్యసహాయం అందించే ప్రయత్నం చేస్తే సకల మానవాళి మీకు 49 జన్మలు ఋణపడిపోయి ఉంటుంది.
పెద్దవాటికి, తమ చేతిలో లేని వాటికి, ఇంట్లో వైద్యం అందించలేము అనుకున్నవాటికి హాస్పిటల్సుకు ఎలాగూ వెళ్ళక తప్పదు అని పేషంటును చూసాక అది వారికే చెప్పెయ్యవచ్చు కూడా.
వయసులో ఉన్నవాళ్ళు తట్టుకోగలరు కాబట్టి ఈ సహాయం స్ట్రిక్టుగా, పూర్తిగా పెద్దవారికి మాత్రమే పరిమితం చెయ్యండి
ముందు చెయ్యవలసిన పనులు

డాక్టరు గారి వైపునుంచి:

  • ఒక డెడికేటెడు ఫోను నంబరు
  • పూర్తిగా వాయిసు మెసేజిలో ఉంచి చేసినవారి ఫోను నంబరు, పెద్దవారి వయసు జబ్బు వివరాలు, అడ్రసు అందులో విడిచేలా చెయ్యటం
  • ఆ ఫోనుకు వచ్చిన కాల్సును వచ్చిన ఆర్డరులో రాసుకుని, ఒక పట్టీ కాలంసులో తయారు చేసి వివరాలు డాక్టర్ గారికి అందచెయ్యటం(ఈ పై రెండిటికీ ఒక సహాయకుడి అవసరం ఉంటుంది. వారి జీతం పేషంటు దగ్గర వసూలు చేసే ఫీజులోంచి ఇవ్వవచ్చు)
  • ఈ విధానం ముందు తమ కాలనీ వారికే పరిమితం చెయ్యటం. తద్వారా తాము వెచ్చించే గంటా రెండు గంటల సమయం ప్రయాణాలకు ఖర్చు కాకుండా ఉంటుంది
  • జబ్బుల తీవ్రతను బట్టి ఎవరి ఇంటికి ముందు వెళ్ళాలో నిర్ణయించుకుని కానీ, దగ్గరలో ఉన్నవాటికి ముందు వెళ్ళటం కానీ చేసేలా చెయ్యవచ్చు
  • ప్రయాణపు సమయం కలిసి రావాలంటే వాయిస్ మెయిలి విడచిన వారికి ఫోను చేసి వారికి ఒక సమయం ఇచ్చి, ఆ సమయానికి వారు ఆ డాక్టర్ గారి దగ్గరకు వచ్చి తమ ఇంటికి వెళ్ళటానికి వారు గైడ్ లా ముందు డ్రైవు చేసుకుంటూ తీసుకెళ్ళవచ్చు
  • తర్వాతి పేషంటుకు ముందు వెళ్ళినవారి అడ్రెసు ఇచ్చేలా చేస్తే, వారు అక్కడికి వచ్చి డాక్టరు గారిని తమ ఇంటికి తీసుకు వెళ్ళేలా చెయ్యటం (ఇది కొంచెం కష్టసాధ్యమే కానీ, గూగుల్ మాప్సు అవీ ఉన్న ఈ కాలంలో అంత కష్టం కాదనే అనుకుంటున్నాను. ఇది సులభం చెయ్యటానికి వేరే అయిడియాలు ఎవరికన్నా ఉండవచ్చు. అవి పంచుకోవచ్చు ఇక్కడ)
  • ఇవన్నీ తమకు సొంతంగా ఒక వెబ్సైటు ఉంటే కనక అది జనాలకు తెలిసేలా చేసి అందులో పేషంటు తరఫు వారు ఆ పెద్దల వివరాలు ఇచ్చేలా, వారికో కంఫర్మేషన్ నంబరు ఇచ్చేలా చేయవచ్చు
  • ఇంట్లోకి వెళ్ళేముందు పేషంటును, వారికి సంబంధించిన తతిమా వారందరినీ మాస్కులు ధరించేలా చెయ్యటం. అలా చేస్తేనే ఇంటికి వస్తామని ఖచ్చితంగా చెప్పటం. లోపలికి అడుగుపెట్టగానే ఎవరు మాస్కు వేసుకోకున్నా తిరిగి వెళ్ళిపోతామనో, ఆ వేసుకోని వారిని వేసుకునేలా చెయ్యటమో చెయ్యాలి
  • ప్రిస్క్రిప్షన్ కాయితాలు తీసుకువెళ్ళటం
  • వారి ఇంట్లో ఇతర ఏ వస్తువులని తాకకపోవటం
  • పేషంటు తరఫు వారికి కాష్ పేమెంటేనని చెప్పి, డబ్బులు తీసుకుని రసీదు ఇవ్వటం (జబ్బును బట్టి కాక విజిటుకు ఇంత అని ముందే ఫిక్సు చేసుకోవచ్చు).
  • లేదా ముందే విజిటుకు ఫీజు ఇంత అని కలెక్టు చెయ్యవచ్చు (దీని సాధ్యాసాధ్యాలు, ఇబ్బందులు కాస్త ఆలోచించాలి)
    -మరి లాబొరేటరీ టెష్టులు అవీ కావాల్సిన వాటికి ఎలా అన్న ప్రశ్న వస్తే – కాలనీ లాబుల్లో అంత జనాల ఒత్తిడి ఉండదు కనక, వాటిని వాడుకోవచ్చు అని అనుకోలు (లాబ్ టెష్టింగుల వారు కూడ ఇలాటి దిశగా ఆలోచించి తాము కూడా ఒక ప్రత్యామ్నాయ ఏర్పాటు చేస్తే మరింత బాగుంటుంది)
    ఈ పైవాటికి మీలో ఎవరికన్నా డాక్టరు గారు ఇంకా చెయ్యవలసిన పనులు, తీసుకోవాల్సిన జాగ్రత్తలు ఏమన్నా ఉంటే అవి మీరు ఇక్కడ పంచుకోవచ్చు

పేషంటు తరఫు నుంచి:

  • పైన చెప్పిన విధంగా ఫోనులోనో, వెబ్సైటులోనో పూర్తి వివరాలు వదలటం
  • డాక్టరుగారి వద్దనుంచి వచ్చిన కాలు ఇతర పనులన్నీ మానేసి తీసుకోవటం
  • వారు చెప్పిన సమయానికి, వారు చెప్పిన దగ్గరకు వెళ్ళి డాక్టరు గారికి గైడులా పనిచేసి మీ ఇంటికి తీసుకుని రావటం
  • ఇంట్లో వారందరినీ మాస్కులు వేసుకుని డాక్టరు గారికి దూరంగా ఉండటం
  • ఒక్క పేషంటు, డాక్టరు గారి మధ్య మాత్రమే మాటామంతీ ఉండేలా చెయ్యటం
  • డాక్టరు గారికి ఇవ్వవలసిన డబ్బులు రెడీగా చేతిలో ఉంచుకోవటం
  • డాక్టరు గారిచ్చిన ప్రిస్క్రిప్షను మందులు వేళ తప్పకుండా పెద్దవారికి అందించటం
  • డాక్టరు గారు వచ్చారని, తమకు, ఇంట్లో వేరేవాళ్ళకు ఉన్న ఇతర జబ్బుల గురించి చెప్పి దాని ట్రీటుమెంటు కూడా ఫ్రీగా ఆయన దగ్గరినుంచి గుంజాలని చూడకపోవటం
  • కాస్త రెస్పెక్టుఫుల్ గా ఉండటం

ఇలా చేస్తే అందరికీ ఉపయోగపడుతుందనీ, పెద్దవాళ్ళకు ఒక భరోసా కల్పించిన వాళ్ళం అవుతామని, వారిని జాగ్రత్తగా చూసుకోగలం అనే ఇది కల్పించినందువల్ల వారి జబ్బు సగం డాక్టరు గారు రాకముందే నయమైపోవటం – ఇలా ఎన్నో ఉపయోగాలు ఉన్నాయి.
కాలనీలోనే కాబట్టి పెద్దవాళ్ళు లక్షల సంఖయ్లో ఉండరు కాబట్టి, పరిమితంగానే ఉంటారు. కాబట్టి ఆచరణలో ఇబ్బంది ఉండకూడదు అనుకుంటున్నాను.
ఇక మీ దయ, ఆ పెద్దవారి ప్రాప్తం.
ఆలోచించి ఎవరన్నా సుసాధ్యం చేస్తారని, ఈ పోష్టు షేరు చేసుకుంటే ఇంకెవరన్నా కూడా తమ తమ ఆలోచనలు చెప్పో, ఆచరణసాధ్యం చెయ్యటానికి నడుం కట్టుకుంటారని ఆశిస్తూ – ఆ భగవంతుడి ఆశీర్వాదాలు, ఈ భూమ్మీద తన ప్రతిరూపాలుగా నిల్పిన ఆ డాక్టర్ల ఆశీర్వాదాలు పెద్దవాళ్ళ మీద, తద్వారా మనందరి మీదా ఉండాలని కోరుకుంటూ

– ఓం తత్ సత్!

మా ఇంట నాగులచవితి

ఈ రోజుల్లో  సోషల్ మీడియా  వచ్చి పండుగలన్నీ ఏంటో చాలా ‘famous’ అయిపోతున్నాయి.  మేము హైద్రాబాద్ లో ఉండటం(పట్నం వాతావరణం)  వలనో ఏమో  చిన్నపుడు కొన్ని పండగలు ఇంట్లో చేసేవరకూ తెలిసేది కాదు.  అందులో  నాగుల చవితి  ఒకటి. పండగ హడావిడి  పెద్ద  కనిపించేది కాదు. బడికి సెలవ ఉండేది కాదు. మా  అమ్మ instituteకి సెలవ అసలు ఉండేది కాదు.  ఇక పండగ వచ్చిన రోజు  ఆదివారం కాకపోతే మా అమ్మకి బోలెడు హడావిడి. పొద్దున్న లేచి చిమ్మిలి, పచ్చి చలిమిడి చేసి పూజ చేసుకుని పుట్టలో పాలు పోసి వచ్చేది. 

 పుట్టలో ఆవు పాలు మాత్రమే పోయాలి అన్నది ఓ నియమం. ఇక ముందు రోజు చాలా రకాల ప్రయత్నాలు చేసి  ఓ గ్లాసుడు పాలు  ఎలాగోలా సాధించే వాళ్ళం. 1980లకే  హైదరాబాద్ లో పాల ప్యాకెట్లకి అలవాటు పడిపోయాం కదా. ఆవిడ  పుట్టకి వెళ్తుంటే  నేనూ  తయారయ్యే దాన్ని. ఏంటో చదువు మానేసి ఇలాంటివన్నీ చేయడం అంటే హాయిగా ఉండేది ప్రాణానికి 🙂 . పుట్టకి బయలుదేరుతుంటే మా తమ్ముడు యధాప్రకారం పిచ్చి ప్రశ్నలు వేసి విసిగించే వాడు మమ్మల్ని’ పుట్టలో పాము బయటికి వస్తే ఏం  చేస్తారు . పాలు  పోసి దండాలు పెడతారా? పరిగెత్తుకుని వస్తారా ? ‘ అంటూ.  అమ్మకి పిచ్చి కోపం వచ్చేది. ‘ఎందుకురా ఆ ప్రశ్నలు బయలుదేరుతుంటే ’ అనేది. 

 ఆ రోజంతా మా అమ్మ ఉపవాసం. సంవత్సరంలో ఒక్క సారి  చేసే ఆ చిమ్మిలి తినడం కోసం నేనూ ఆవిడతో ఉపవాసం ఉన్నరోజులు ఉన్నాయి. ఆ రోజు కత్తి  పెట్టుకోకూడదు అనే ఇంకో నియమం కూడా ఉండేది అనుకుంటా.  మరునాడు  ఓ బ్రహ్మచారిని  పిలిచి భోజనం పెట్టి తరువాత  తను  తినేది.  ఆ రోజు చేసే వంటల్లో నిమ్మకాయ పులిహోర, పాయసం, చిక్కుడు కాయ-వంకాయ కూర తప్పని సరిగా ఉండేవి.  అప్పుడే తాజాగా చిక్కుళ్ళు వస్తాయనో లేక కత్తి  లేకుండా తరగ గలిగే కూరగాయ  అనో   ఏమో మరి. ఆ బ్రహ్మచారి  ఎవరంటే మా తమ్ముడికి స్నేహితుడు గౌతమ్. రమ్మనగానే వచ్చేవాడు. పొద్దున్నే 8 గంటలకల్లా అన్ని రకాల వంటల తో వడ్డించేసేది మా అమ్మ. మొహమాటానికో మరి ఏమీ  అనేవాడు కాదు గౌతమ్. గౌతమ్ తో పాటు  మాకు కూడాను 🙂

అమెరికాలో  ఏ పండగకి  సెలవా ఉండదు. అయినా ఏదో పూజలు చేసేసి ఇలా ఫోటోలు  తీసి ఆనందపడతాము. ఆఫీస్, మీటింగులు  గోల. మరీ ఇంట్లోనించి పనేమో. ఒక్కోసారి పొద్దున్నే స్నానం చేసే తీరిక కూడా ఇవ్వరు. నా అదృష్టం ఈ రోజు.  ఏ హడావిడీ  లేకుండా ఇలా పూజ  చేసుకున్నాను.  ఈ రోజు చిమ్మిలి చేస్తుంటే ఇవన్నీ గుర్తొచ్చాయి.  ప్రసాదం కదా అని నోట్లో పెడుతుంటే  మా అమ్మాయి మొహం చేదుగా పెట్టి తిన్నది. ఈ చిన్న చిమ్మిలి ముక్కకోసం ఎంత ఎదురుచూసేవాళ్ళం. ఇది వీళ్ళ లెక్కలో రాదు కదా అనిపించింది.

పుట్టలో పాలు  పోయలేదా అని అడగద్దు.  అమెరికాలో పుట్టల కోసం ఎక్కడికీ వెళ్లనక్కరలేదు. పాలు  పోసి చిమ్మిలి  నైవేద్యం పెట్టే ధైర్యం ఉండాలే కానీ,  ఒక్కోసారి పెరట్లోనే  నాగదేవతలు ప్రత్యక్షమైపోతాయి :). 

Women empowerment అంటే?

తాజా ఎన్నికల్లో జో బిడెన్, కమలా హారిస్  గెలిచిన సందర్భంగా సంబరాలు చేసుకుంటోంది అమెరికా. మొదటి మహిళా ఉపాధ్యక్షురాలి పదవిని అధిరోహిస్తున్న కమలగారిని అమెరికా ఆడపిల్లల కళ్ళలో ఎన్నో సంబరాలు. 

Women’s empowerment అంటూ ఎన్నెన్నో చెప్పేస్తున్నారు అందరూ.  ఆడయినా మగయినా ఓ లీడర్ అంటే ఓ factory లోనో, ఓ బళ్ళోనో, ఓ కాలేజిలోనో తయారవ్వరు. ముందర ఇంట్లోనే తయారవుతారు. అమ్మో నాన్నో తెలిసో తెలీకుండానో ఆ పిల్లలని ప్రభావితం చేస్తారు. ఓ జీజాబాయి  ఛత్రపతి శివాజీని  తయారు చేస్తే , నెహ్రు గారు ఓ ఇందిరాగాంధీని తయారు చేసారు. కల్నల్ అనూప్ కుమార్ సక్సేనా గారు ఓ గుంజన్ సక్సేనా గారిని తయారు చేసారు. చెప్పుకుంటూ పోతే బోలెడుమంది.

బైడెన్ గారికి మాట తడబడుతుంది (stuttering). ఒకసారి ఆయన చిన్నపుడు టీచర్ ఆయనని అనుకరిస్తూ మాట్లాడి bully  చేసిందట. ఏడ్చుకుంటూ వచ్చిన జో ని చూసిన  తల్లి వెంటనే ఆయనని టీచర్ దగ్గరికి తీసుకువెళ్ళి గట్టిగా సమాధానం ఇచ్చిందట. కమలా హారిస్ గారు ముందు చెప్పిన మాట ‘ఈ రోజు ఇక్కడ ఉన్నాను అంటే మా అమ్మే’. Women empowerment అంటే ఇదే కాదా? 

కౌసల్య రాముడు వనవవాసానికి వెళ్ళేముందు చద్దన్నం మూట కట్టిచ్చినట్లు ఓ మాట చెప్పిందట. ‘ఎంత కష్టం వచ్చినా ధర్మం విడవకు’ అంటూ. అందుకే  ఈ రోజుకి  శ్రీరామచంద్రుడిని తల్చుకుంటాము. Women empowerment అంటే ఇదే కాదా? 

నాకెప్పుడూ చాగంటి గారు చెప్పే ఓ మాట గుర్తుండిపోతుంది.   ‘ధర్మం అనేది ఎదుటివాడిని ప్రవర్తన బట్టి మారదు’ అని. ఓ ఉగ్రవాది గాయపడి పోలీసు కస్టడీలో ఉన్నపుడు ఓ డాక్టర్ వైద్యం చేస్తాడు కానీ విషం ఇచ్చి చంపేయడుగా?

ఇప్పుడు ఈ  ఎన్నికల నేపథ్యంలో  నాకు జరిగిన  కొన్ని అనుభవాలు పంచుకుంటాను. .

***************************************

ఒకటి :

 ఈ అమెరికా ఎన్నికలలో మొదటి  debate రోజు ట్రంప్ బైడెన్ గారిని మాట్లాడనివ్వలేదు. బైడెన్ గారికి మాట తడబడుతుంది (stuttering) అని చెప్పా కదా . బైడెన్ విసిగిపోయి’ ఈ clown తో ఏం చెప్తాను’ అన్నారు. ‘ఒక రోజు కాదు 8 ఏళ్ళు  గద్దె మీద కూర్చుని ఇదేం మాటరా ‘ అని ముఖపుస్తకం లోవ్రాసాను. తరువాత బాలు గారి ఓ వీడియో చూస్తుంటే ‘clown ‘ అనే మాటని గురించి చెప్పడం విన్నాను. దాని మీద ఓ టపా  పెట్టాను.  ఇక అంతే!!  నేనో ట్రంప్ ఫ్యాన్  అన్నట్లు ముద్ర వేసేసుకున్నారు. వ్యాఖ్యలు  వెల్లువలా వచ్చి పడ్డాయి ‘మీరు ట్రంప్ ని ఖండించలేదు’ అని. ‘ట్రంప్  అతడి మాటని అడ్డుకున్నాడు.అది తప్పే. కానీ దూషించలేదు.  బైడెన్ పదవిలో ఉన్న ఓ అధ్యక్షుడిని ఆ మాట అనకూడదు. అతను చెడ్డవాడు కావచ్చు.అది ధర్మం కాదు ‘ అని నేను చెప్పినా అర్ధం కాలేదు ఎవరికీ.  కొంతమంది వారి స్నేహితుల జాబితా లోంచి తీసేసారు.

నేను మాట్లాడినది తప్పా ఒప్పా  అన్న తర్జన భర్జన నాలో!!తరువాత ఇదిగో ఈ వార్త కనిపించింది.

https://www.hindustantimes.com/world-news/joe-biden-regrets-calling-donald-trump-a-clown-during-debate/story-BRlsXV7cnibmJ5JxEJqEzH.html

 బైడెన్ ‘I should have said, this is a clownish undertaking, instead of calling him a clown,’  అంటూ తన తప్పుని తప్పుగా ఒప్పుకున్నారు.

రెండు: 

తరువాత ట్రంప్ కి కోవిడ్  అన్నారు. ‘Dettol  తాగండీ’ అంటూ జోకులతో ఇంకొకరు. 

ఒక దేశాధ్యక్షుడికి ఒంట్లో బాగుండలేనప్పుడు జోకులు వేసేంత స్థాయికివచ్చేసారు.

పైగా ‘ అతడు మాట్లాడినప్పుడు తప్పు లేదా’ అంటూ.

మూడు :

నవరాత్రుల మొదలయిన మూడో రోజనుకుంటా. ఫోటో షాప్ చేసిన దుర్గాదేవి ఫోటో ఒకటి ట్విట్టర్ లో వచ్చింది. ఎవరు పెట్టారు ఏమిటీ అనేది ఇప్పుడనవసరం. ఫోటో చూసి  కడుపులో దేవినట్లయింది నాకు. తరువాత ఇంకో టపా  పెట్టాను నా ఖచ్చితమైన అభిప్రాయంతో. దానికి కూడా వ్యాఖ్యలు వచ్చాయి ‘దానిదేముంది’ అంటూ. 

నాలుగు:

ట్రంప్ సుప్రీమ్ కోర్ట్ కి వెళ్తాను అంటే ఎద్దేవా చేస్తున్న నేపథ్యంలో దానికి స్పందనగా ఇంకో టపా  పెట్టాను. ‘అతనికి హక్కు ఉంది ఇది డెమోక్రసీ కాబట్టి’ అని. అంతే!! ఇక దొరికి పోయాను :). 

ఈ రోజు సుబ్రమణ్యస్వామి  ఓ పోస్టు  పెట్టారు ‘ట్రంప్ సుప్రీమ్ కోర్టుకి వెళ్ళవచ్చు. రాజ్యాంగంలో ఆ వెసులుబాటు ఉందీ’ అంటూ 

*********************************

నేను తప్పుగా మాట్లాడుతున్నానా అన్నట్లు నా self confidence ని, నా logical thinkingని  దెబ్బ తీసినట్లనిపించాయి ఈ వ్యాఖ్యలన్నీ. చాలా బాధాకరమైన విషయం ఏమిటంటే నేను విషయం ఏమి చెబుతున్నానో కూడా తెలుసుకోకుండా, కనీసం అర్ధం కూడా చేసుకోకుండా మాట్లాడినది చాలా మటుకు ఆడవారే. నేనేమీ జర్నలిజం చదివిన దాన్ని కాదు. నేను మీడియా రిపోర్టర్ని అంత కన్నా కాదు. నేను లేని రోజున  నా ఆలోచనలేంటో నా తరవాతి తరానికి తెలియజేసే  వెసులుబాటు కలిపించిన సాంకేతికతని ఉపయోగించుకుంటున్న ఓ మాములు గృహిణిని. ఆ నేపథ్యంలో ఎన్నో విషయాలు తెల్సుకుంటున్నాను & నేర్చుకుంటున్నాను. ఒకటి  చెప్పబోయి ఇంకొక అర్ధం వచ్చేలా  చెప్పి ఉండవచ్చు. నేను వ్రాసిన దాంట్లో తప్పులు  దొర్లవచ్చు కూడా. ఆ తప్పు దొర్లినపుడు  ఏదో భూమి తల్లక్రిందులైనట్లు వీరు మాట్లాడటం ఏమిటీ?  జో బైడెన్ గారు తన తప్పుని తప్పుగా చెప్పినప్పుడు,  నేను ఎంతటి దాన్నని నా అహంకారాన్ని సమర్థించుకుంటాను? క్షమాపణలు చెప్పడానికి కూడా వెనుకాడను.

ఓ తప్పుని తప్పుగా గుర్తించకుండా & నాణేనికి ఇంకో వైపు ఉంటుంది అన్న దృష్టికోణం వంక కూడా చూడకుండా women empowerment అనే మాటకే అర్ధం ఉందో లేదో తేల్చుకోవాల్సిన నిర్ణయం వీరికే వదిలేస్తున్నా!! 

నాకు చాలా తెలుసు అని అహంకారంగా చెప్పట్లేదు. ఈ చిన్ని జీవితంలో తెలుసుకోవాల్సిన విషయాలు సముద్రమంత ఉన్నాయి. తెలుసుకుందాం.అందరికీ పంచుదాం!! రాబోయే తరాలని తీర్చిదిద్దుదాం!! ఈ సోషల్ మీడియా యుగంలో సమాజానికి అవసరం లేదు అనుకునే విషయాల గురించి అసలు తలవద్దు అంటా నేనయితే!! 

చివరగా:  రామాయణం చదవండి/వినండీ  &  చదివించండీ 

If you educate a woman, you educate a family, if you educate a girl, you educate the future.

బిట్రగుంట వాళ్ళతో తమాషాలా?

‘కృష్ణా ఎక్స్ ప్రెస్  లేటా ఏందీ ఈ రోజు?’  రైలు కూత విని అన్నారెవరో. 

‘అట్నేఉన్నట్టుందే !!’ 

ఆ రైలు దిగి వచ్చినవారెవరో  నిజమే అంటూ ధృవీకరించి చెప్పారు. 

ఇంకేం !! కృష్ణా ఎక్స్ ప్రెస్  లేటయ్యిందన్న వార్త గుప్పుమంది ఊర్లో.  చిన్నా పెద్దా అంతా దాని గురించే మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ఎందుకు లేటయింది, ఏ స్టేషన్లో ఆలస్యం, ఏ బండి కోసం దీనిని ఏ ఊర్లో ఔటర్ లో ఆపేసి ఇలా అన్యాయం చేసారు వగైరా. 

‘ఎవరు వస్తున్నారు ఆ రైల్లో? లేటయితే ఏమవుతుంది? ఎందుకింత  చర్చ?’ అన్న ప్రశ్నలు మాములు మానవులకి  రాక మానవు.

ఆ ప్రశ్నలకి సమాధానాలు ‘ఆ రైల్లో ఎవరూ రారు. లేటవుతే కొంపలేం అంటుకోవు. కానీ ఆ ఊర్లో అందరూ దిగులుపడతారు.అదే ఆ ఊరు గొప్పతనం. అదే మా బిట్రగుంట 🙂 🙂 !!’

StationBTTR

*******************************************************

నిన్న మా పెరట్లో పూసిన నాలుగు మల్లెపూలు జడలో పెట్టుకోగానే ఆ వాసన జ్ఞాపకాల వైపు లాక్కెళ్ళింది. పైగా ఈమధ్యే  మా కుటుంబం జూమ్ మీటింగ్ లో చెప్పుకున్న బిట్రగుంట కబుర్లు కూడా తాజాగా గుర్తున్నప్పుడే భండాగారంలో అట్టిపెట్టుకుందామని మొదలుపెట్టాను మళ్ళీ ఈ సోది!! కరోనా, ఎలెక్షన్లు, యుద్ధం ఇలాంటి వార్తలువినీ వినీ విసుగెత్తిపోతోంది కూడాను!!

ఇది వరకే చెప్పా కదా.  చెరగని తరగని జ్ఞాపకాలు లలో !! బిట్రగుంట వాళ్ళు అక్కడ ఆగే అన్ని రైళ్ళని నంబర్లతోటే పిలిచేవారు (ఒక్క కృష్ణా, పినాకిని ఎక్స్ ప్రెస్ లని తప్ప). 

హైదరాబాద్ – మద్రాస్ ఎక్స్ ప్రెస్ ని 53 లేదా 54 అనే వారు. 

కాకినాడ- తిరుపతి తిరుమల ఎక్స్ ప్రెస్ ని 87 లేదా 88. 

బొకారో స్టీల్ సిటీ ఎక్స్ ప్రెస్ 83 లేదా 84.

ఇంకా చాలా ఉన్నాయి. నాకు ఇలా ఏవో కొన్ని మాత్రం బాగా గుర్తుండిపోయాయి. 

 

మా బిట్రగుంట ఆవరణ స్నేహితులు ఉత్తరాలు వ్రాస్తే రైల్వే codes లో ఊర్ల పేర్లు చెప్పేవారు. BTTR – బిట్రగుంట  NLR – నెల్లూరు , BZA విజయవాడ. మా తాతయ్య చాలా సంబరపడేవారు మేము ఇలా ఊరి పేరు  చెప్పి రైల్వే కోడ్  చెప్తే.  అసలు ఆ రైలు భాష అర్ధం కావడానికి కొన్ని రోజులు బిట్రగుంట వాళ్ళతో ఉంటేనే అర్ధమవుతుంది.

 

స్టేషన్ లో రైలు దిగి మా అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లేందుకు కొన్ని రైల్వే క్వార్టర్లు దాటి వెళ్ళాలి. రాత్రుళ్ళు అందరూ బయట నులక మంచాలు వేసుకుని పడుకునే వారు.  ఎప్పుడైనా నెల్లూరులో ఫస్ట్ షో చూసి తిరుమల ఎక్స్ ప్రెస్ ఎక్కి వచ్చేవాళ్ళం. అలా నులక మంచాలలో పడుకున్నవారు, ఎంత మాంఛి నిద్రలో ఉన్నా లేచి ‘ రైట్ టైమేనా బండి?  లేటా?’ అని అడిగి మళ్ళీ పడుకునేవారు. అలా ఒకరు కాదు. కనీసం ఇద్దరైనా అడిగేవారు. నిద్ర కూడా పోకుండా ఇదెక్కడ తాపత్రయం అని నవ్వుకునేవాళ్ళం హైదరాబాద్ నుంచీ సెలవలకి వెళ్ళిన మేము.

 

ఢిల్లీ నుంచీ మద్రాస్ వెళ్ళే తమిళనాడు ఎక్స్ ప్రెస్ ఎంత స్పీడుగా వెళ్తుందో చెప్పేవాళ్ళు మా ఆవరణలో మాతో ఆడుకునే పిల్లలు. ఆ చెప్పేటప్పుడు చూడాలి వాళ్ళ కళ్ళలో వెలుగులు!! ఎంత స్పీడో చూద్దామని దాన్ని చూడటానికి పొద్దున్నేలేచి వెళ్ళేవాళ్ళం. జయంతి జనతా ఎక్స్ ప్రెస్ , హౌరా మెయిల్,  నవజీవన్ ఎక్స్ ప్రెస్ ఇలాంటివెన్నో మా కబుర్లలో వచ్చేవి కూడా.

 

ఇక అన్నిటికంటే స్పెషల్ ట్రైన్. GT Express!! Grand Trunk Express!! అసలు బిట్రగుంట చరిత్ర బ్రిటిష్ వారి వలన ఈ రైలు తోనే మారింది అని కూడా చదివాను ఎక్కడో .  లోకో షెడ్ లో ఒకేసారి 59 ఇంజిన్లు ఉండేట్లు కట్టారుట . ఇంజిన్ మార్చడం కూడా బిట్రగుంటలో చేసేవారు. బొగ్గు ఇంజిన్లు పోయి డీజిల్, ఎలక్ట్రికల్ ఇంజిన్లు వచ్చి, GT Expressకి బిట్రగుంటలో స్టాప్ ఎత్తేసినా కూడా చింత చచ్చినా పులుపు చావనట్లు మా బిట్రగుంట వాసులు అది వాళ్ళ సొత్తన్నట్లే డాబులు పోతూ మాట్లాడేవారు :).

BTTRSHED

ఇలా ఎక్స్ ప్రెస్ ల పేర్లు అన్నీ వింటుంటే మాకు వాటిని ఎక్కాలని మహా కోరికగా ఉండేది. మా నాన్నగారు కూడా LTC వెళ్ళినప్పుడు ఆ రైళ్లు అలాగే బుక్ చేసేవారు.  అలా జ్ఞాపకంగా ఉన్న రైళ్లు  తమిళనాడు ఎక్స్ ప్రెస్. దాంట్లో ఢిల్లీ నుంచీ  వరంగల్ వచ్చి అక్కడ నుండీ హైదరాబాద్  వచ్చాము.  ఇంకోసారి  విజయవాడలో  GT ఎక్కి నెల్లూరు లో దిగి తిరుపతి పాసెంజర్ లో తిరుపతి వెళ్ళాము.  పైగా ఫస్ట్ క్లాస్ లో వెళ్ళాము. బిట్రగుంటకి  వెళ్ళినపుడు గొప్ప చెప్పుకోవద్దూ మరి !! 

 

బిట్రగుంటలో ఇంకొక స్పెషల్ ఏంటంటే డ్రైవర్లు, గార్డులు కూడా మారేవారు. అది ఈ మధ్య దాకా ఉండేది. చాలా మంది డ్రైవర్లు విజయవాడ లో పని చేసినా కుటుంబాలు ఇక్కడే ఉండేవి. బిట్రగుంట వాళ్ళు ఎప్పుడైనా విజయవాడ నుంచీ వస్తూ ఉంటే  డ్రైవర్/గార్డ్ మనవాళ్ళా కాదా అని చూసుకునే వారు. ఏ బిట్రగుంట డ్రైవేరో అయితే ఆపమనేవారు. ఒకసారి మా నాన్నగారు GT ఎక్కబోతూ ‘బిట్రగుంటలో స్లో అవుతుందా’ అని ఇంజిన్ దగ్గరకి వెళ్ళి డ్రైవర్ని అడిగారట. ’స్లో అవుతే బిట్రగుంటలో దిగిపోదాంలే. మళ్ళా నెల్లూరు దాకా వెళ్లి ప్యాసెంజర్ ఎక్కడం దేనికి’ అనుకుంటూ. ‘బిట్రగుంటోళ్ళా మీరు?  స్లో ఎందుకండీ ఆపేస్తాను. నెమ్మదిగా దిగి వెళ్ళండి’ అని చెప్పి ఆపాడట ఆ డ్రైవర్. ఊర్లో ఏడ్రైవర్ ఫాస్ట్ గా వెళ్తాడో, ఏ డ్రైవర్ స్లో గా వెళ్తాడో అవి కూడా కథలు గా చెప్పుకునేవారు.. నెల్లూరు సినిమా వెళ్ళాలి అంటే డ్రైవర్ ని చూసి ‘ ఓయమ్మో!! Mr.x  ఉన్నాడు. ఇహ ఆయన తోలితే సినిమా చూసినట్లే ఈ రోజు’ . ఇలా అనుకునేవారు. గౌస్ అనే డ్రైవర్ కి చాలా మంచి పేరు. సాల్మన్ అనే డ్రైవర్ కోరమాండల్ ఎక్స్ ప్రెస్ లాంటి సూపర్ ఫాస్ట్ లు నడిపేవాడు. అతనికి కూడా చాలా మంచిపేరు. సూపర్ ఫాస్ట్ అయినా సరే, ఊళ్ళో వాళ్ళు అడగటం ఆలస్యం రైలు ఆపేసేవాడు అనే వారు. పినాకిని ఎక్స్ ప్రెస్  పెట్టిన కొత్తల్లో బిట్రగుంటకి స్టాప్ ఇవ్వలేదు. ఊరుకుంటారా మరి? రోజూ బిట్రగుంట వచ్చేసరికి చైను లాగేవారు. అది ఎవరు లాగారు  అనేది కనిపెట్టడం ఎవ్వరి వల్లా కాని పని. అందుకని ఈ చైను లాగే బాధ నుంచీ తప్పించుకోవడానికి ఏ డ్రైవర్ అయినా సరే ఔటర్లో కాసేపు ఆపేవారు.

 

ఇందులో ఓ చిన్న పిట్ట కథ: 

నేను మొట్టమొదటిసారి అమెరికా వచ్చినపుడు చెన్నైలో విమానం ఎక్కాను. అమెరికాలో ఉండే మాబావగారు నాకు తోడుగా Frankfurt  వరకూ వచ్చి , అక్కడ నేను మారాల్సిన విమానము ఎక్కిస్తాను అని చెప్పడంతో ఆయన తోటే విజయవాడ నుండీ చెన్నై బయలుదేరాం. కోరమాండల్ ఎక్స్ ప్రెస్ ఎక్కాము. మా బావగార్లు, మావారి కజిన్లు, అమ్మ, నాన్న, తమ్ముడు ఇలా అందరం. మా మావయ్య బిట్రగుంటలోనే పని చేసేవాడు( బుకింగ్ క్లర్క్) . నేనెప్పుడు బయలుదేరుతున్నానో కనుక్కుని తను కూడా చెన్నై వస్తానని చెప్పాడు. మేము ప్రయాణిస్తున్న కోరమాండల్ ఎక్స్ ప్రెస్ బిట్రగుంటలో ఆగింది. మావాళ్ళందరూ  ‘ఇక్కడ ఆగదు కదా.ఆగిందేంటి’ అనుకుంటున్నారు. నేను ‘మా మావయ్యఎక్కి ఉంటాడేమో అందుకని ఆగింది’ అన్నా. అమెరికా బావగారు తెల్లబోయి ‘అదేంటి’ అన్నారు. ఇప్పుడు ఆయనకి గుర్తుందో లేదో కానీ ఈ కథంతా చెప్పా. చెన్నైలో దిగగానే మా మావయ్యని చూసి మా బావగారికి మతిపోయింది. 

**************************************************************************

ఎప్పుడో 1880ల్లో  బిట్రగుంటలో  రైల్వే కంటోన్మెంట్  వచ్చింది  అని చెప్తారు. అక్కడ  ఉన్న ఆ భవంతులని  కానీ, లోకోషెడ్ ని కానీ   ఓ చరిత్ర క్రింద చూపించి  ఓ మ్యూజియం లాగా  చేయవలసింది పోయి రైల్వే వారు ఆ లోకోషెడ్ scrap  క్రింద అమ్మేసి  ఆ అవశేషాలు కూడా  లేకుండా చేసారు అని విన్నాను. తెలుగు మీడియం స్కూల్ కి కూడా అదే గతి పట్టించారు అన్నారు మరి. ఆ రైల్వే వైభవం చూసిన మాకు ఇటువంటివి వింటుంటే బాధగా ఉంటుంది.

Photos Source : Google

కాషాయం

మా పిల్లలు బాలవికాస్  గణపతి పూజకి వెళ్ళినపుడు చిన్మయ మిషన్ స్వామి వచ్చి వీళ్ళని దీవించి ఓ కథో కబుర్లో చెప్పేవారు. పిల్లలందరికీ ఎంత బాగా నచ్చేదంటే కదలకుండా చక్కగా కూర్చొని ఆయన  చెప్పినదంతా వినేవారు.  ఆయన వస్తుంటే ఆయనకి స్వాగతం చెప్పడానికి బాలవికాస్ గురువు గారైన రావ్ అంకుల్ పిల్లలతో పూర్ణకుంభం పట్టించి ‘ న కర్మణా న ప్రజాయా’ అంటూ సన్యాస సూక్తం చదివించి వారికి స్వాగతం పలికించేవారు. సన్యాసి అంటే అంత గౌరవం ఇస్తారని నాకు మొదటి సారిగా  తెలిసింది.  మా పిల్లలకి అలా తెలియజెప్పడం  చాలా మంచిపనే అని అనుకుంటున్నాను ఈరోజున. 

 

ఎందుకో తెలీదు చిన్నప్పటి నుంచీ  బాబాలు, స్వాములు  అన్నా నాకు ఒక రకమైన చులకనా భావం ఉండేది. మా నాన్నపూజలు  చేయకపోయినా  రోజూ ఇంట్లో సంగీతమే వినిపిస్తూ ఉండేది. పైగా జాతకాలు చూడటం కూడా చేస్తుండేవారు. ఇక మా అమ్మ పొద్దున్న తనుకున్న కొద్దిపాటి  సమయాన్ని మడి, మడి  నీళ్ళు , పూజ,  నైవేద్యం లాంటి వాటితో బిజీగా నింపేసేది.. ఇంట్లో వాతావరణం ఇలా ఉన్నా, అలాంటి భావం ఎందుకుండదు తెలీదు.

 

మా తమ్ముడు పుట్టపర్తి బాబా గారి బడిలో చదువుకున్నాడు. ఇంటికొచ్చి భజనలు పాడుతూ  ఉండేవాడు. ఏడిపించేదాన్ని ‘బడికి వెళ్తున్నావా భజనలు చేస్తావా’ అని.  వాడికి కూడా నామోషీగా ఉండేది ఈ భజనలేంటి అని. ఇంటి ప్రక్కనే ఉన్న శివం గుడికి బాబాగారు వస్తే ఒక్కసారి కూడా దర్శనం చేసుకోకపోగా, . మేమున్న వీధిలో ఆగిపోయిన  ట్రాఫిక్ చూసి ఏంటో వెర్రిజనాలు అనుకునేదాన్ని.మా తమ్ముడు బడివాళ్ళు వీళ్ళని పుట్టపర్తి తీసుకెళ్లేవారు. మొట్టమొదటి సారి మాతమ్ముడు బాబాని దగ్గరగా చూడటమే కాదు, ఆయన విభూది వీడి చేతిలో పెడుతుంటే వేళ్ళు తగిలాయి. ఇంటికి వచ్చి , ‘మనం నవ్వకూడదు. ఆయనని చూస్తే నాకు ఒక రకంగా అయిపోయింది. అది అనుభవించాల్సిందే కానీ చెప్పలేను’ అన్నాడు. 

 

ఒకసారి శృంగేరి పీఠాధిపతులు శ్రీ భారతీతీర్థ స్వామి వారు పక్కనే ఉన్నశంకర మఠంలో ఉన్నారు. ప్రతి రోజూ వారు సాయంత్రం తీర్థం ఇచ్చేవారు. అప్పుడే  మా అక్కపెళ్ళి. మా అమ్మమ్మ నానమ్మ ఇద్దరూ కలిసి పొద్దున్నుంచీ కూర్చుని పిండి వంటలు చేసేవారు. సాయంత్రం అవ్వగానే తీర్థం తీసుకుని దర్శనం చేసుకుని వచ్చేవారు. వాళ్ళని ఏడిపించేదాన్ని’ అయిందా దర్శనం’ అని.  ‘తీర్థం ఇస్తే పక్కకి వచ్చి తాగాలి. ఆయన మీద పడకూడదు’  అని వాళ్ళు చెప్పగానే, ‘ఏం?  ఈలోపల ఆయన నిష్ఠ  ఏమయిపోతుందిట?’  అంటూ ఎగతాళి. ‘తప్పు అలా అనకూడదు’ అన్నా లెక్కలేదు. అలా అని దేవుడు, భక్తి ఉండేది కాదా అంటే ఉండేది. పైగా షిరిడి సాయిబాబా జీవితచరిత్ర చదివేదాన్ని. కానీ చెప్తున్నాగా ఒక రకమైన చులకన. అలా చక్కటి అవకాశం ఉండి కూడా దర్శనం చేసుకోలేదు అలాంటి మహాత్ములని. ఈరోజున బాబా గారు పాడిన భజనలు వింటుంటే, ఎంత బాధగా ఉంటుందో.

 

అంటే ఇంట్లో వాళ్ళు చెప్పకుండా నాకు ఎక్కడనుంచీ వచ్చి ఉంటుంది  ఆ చులకనా భావం ?  ఆ రోజుల్లో ఉన్న మాధ్యమాలు సినిమాలు, నవలలు, వార్తా పత్రికలు కావచ్చేమో కూడా.   ఆమధ్యకాలం లో పుట్టపర్తి వారి మీద పత్రికలలో ఎన్నో కథనాలు వచ్చేవి.  ఒక్క విశ్వనాధ్ గారి సినిమాలు (శుభోదయం)  తప్పించి ఏ సినిమాలో అయినా సరే సన్యాసి అనగానే ఒకరకమైన హాస్యం. అంటే నేను చెప్తున్నది ఏంటంటే మన మాధ్యమాలు కాషాయదుస్తులు ధరించిన వారి గురించి చెడుగానే చెప్పారు/చెప్తున్నారు  కానీ వాళ్ళని ఎక్కడ కూర్చోబెట్టాలో చెప్పవలసిన తీరులో చెప్పలేదు/చెప్పట్లేదు. 

 

అలా  ఒకటి కాదు చాలా ఉంటాయి చెప్పాలంటే…..

 

అరటిపువ్వు సాములోరు , బంగారు మురుగు…… 

 

అప్పు చేసి పప్పు కూడు  సినిమా మొదలుకొని  కెవ్వుకేక, PK వరకూ సన్యాసే ఒక హాస్యం. 

 

Open heart with RK  కార్యక్రమం చూస్తుంటాం.  వేమూరి రాధాకృష్ణ జీయర్ స్వామిని, గరికపాటి వారిని, చాగంటి వారిని ఇంటర్వ్యూ చేసేప్పుడు ఒక మాట అంటాడు ‘ సాములు’ . తెలుగు  ఛానల్ కదా. తెలుగు రాదా ‘స్వాములు’ అనలేడా ? అనగలడు . కానీ అహంకారం కదా !! ‘స్వాములు’ అనడు. ‘దొంగ సాముల్ని ఏం  చేయాలి’ అని అడిగి  ఓ గొప్ప తెలివైన ప్రశ్న వేసాను  అనుకుని వంకరగా  నవ్వుతూ కాళ్ళూపుతుంటాడు. 

 

ఈ మధ్య అమెరికాలోనే  ఒకాయన కాషాయం రంగు కుర్తా వేసుకుని చీపురుని మంత్రదండంలా పెట్టుకుని ఫోటో పెట్టాడు.  అందరూ అదేదో జోకులా దానికి పగలబడి నవ్వుతున్నారు. 

 

మొన్నటికి మొన్నఎక్కడో ఓ మూల కూర్చొని పురాణం చెప్పుకుంటూ చెప్పుకునే  ఒక స్వామి నారాయణ్ గుడిలో  స్వామి ఆడవారిని ఏదో అన్నాడుట . ఇంత మాట అంటాడా అని గగ్గోలు పెట్టింది ఈ liberal media. అదీ ఏంటి? ఎప్పుడో చెప్పిన వీడియో. గుడి  website లో ఉన్నదాన్ని బయటికి పీకి మరి గోల పెట్టారు.

 

దొంగ సన్యాసులు లేరా అంటే ఉంటారు. కానీ అందర్నీ ఒకటే అని ఎలా చెప్తాము ? అందర్నీ ఒక గాటిన కట్టి  జోకర్లుగా,  విలన్లుగా చిత్రీకరిస్తుంటే రాను రాను ఎన్ని ఘోరాలు జరుగుతాయా అనిపిస్తోంది. కాషాయం ధరించడమే శాపమయిపోతోంది వాళ్ళకి.

 

అర్నబ్  గోస్వామి ఏంటి ఇంత గగ్గోలు పెడుతున్నాడు అని ఓ డిబేట్ చూద్దామని  చూసాను.  డిబేట్ మధ్యలో కట్టేసాను. అతని అరుపులకి  అనుకుంటే తప్పు. ఆ డిబేట్ లో కొన్ని  దృశ్యాలు చూసి  కళ్ళవెంట నీరు వచ్చింది. చూడలేక కట్టేసాను.  ఇద్దరు సాధువుల్ని పోలీసులు చూస్తుండగానే  బాది బాది చంపేశారు.చాలా  చాలా హృదయవిదారకంగా ఉంది ఆ దృశ్యం.  ప్రతీ దానికీ  గోల పెట్టే  మీడియా(ముఖ్యంగా Western media) దీన్ని ఎక్కడా చూపించడం కానీ చర్చ కానీ చేయలేదు. ఇంత అన్యాయం జరిగితే నాలుగు రోజులకి కూడా ఒక్క మాట అనకపోవడం రోతగా అనిపించింది. ఎందుకింత పక్షపాతం?

 

 ఇటువంటి విషయాలు హిందూ సంస్థలే వకాల్తా పుచ్చుకుని మాట్లాడనక్కరలేదు.   ‘తీవ్రంగా ఖండిస్తున్నాము’ అన్న ఒక్కమాట మనం అనలేమా? 

ఓ స్వీయానుభవం

చాలా రోజుల తర్వాత బ్లాగు తాళాలు తెరిచాను 🙂 

మిత్రులొకరు కొన్ని భారతదేశం CAA చట్టం గురించి నిరసనల వీడియోలు పంచారు. ఆ వీడియోల చూసాక పోస్టు పెట్టాలనిపించింది.. కాస్తోకూస్తో వార్తలు follow అయ్యి, వాదనలు వాదించే నాకు అవతలి వాడు ఏం వాదిస్తున్నాడో తెలుసు. అసలు ఏదీ పట్టించుకోని వాడికీ ఇటువంటి అనుభవం ఎదురవ్వచ్చు. కొన్ని కొన్నివిషయాలు మనం పట్టించుకోకపోయినా మనం తెలీకుండానే ఎలా ఇరుక్కుంటామో అని చెప్పడమే నా ఉద్దేశ్యం.

ఓ రెండు వీడియోల్లో నిరసన చేస్తున్న వాళ్ళని ఎందుకు నిరసన చేస్తున్నారు అని ప్రశ్నిస్తున్నారు. వాళ్ళు ఆ చట్టం గురించి తప్ప అన్ని విషయాలు చెప్తున్నారు. అసలు NRC/CAA/ CAB అంటే ఏంటో చెప్పమన్నారు .C ఏంటో A ఏంటో B ఏంటోవారి నోటికొచ్చిన పదాలు చెప్పేసారు. నాకు ఈ మధ్య ఎదురైన ఓ అనుభవం చెప్తాను.
***********************************************************************
ఆగష్టు 6, 2019 న సుష్మా స్వరాజ్ గారి గురించి తెల్సింది. ఆవిడని గురించే ఆలోచనలు బుర్రలో తిరుగుతున్నాయి.. .. అనారోగ్యంతో ఉన్న ఓ మనిషి మృత్యువు అనేది చాలా మాములు విషయమే కావచ్చు. కానీ ఆరోజే ఎందుకు జరగాలి అన్న ప్రశ్న నన్నెప్పుడూ ఆ మానవాతీత శక్తి గురించి ఆలోచించేలా చేస్తుంది. ఇంతలో నాకు తెలిసిన పాకిస్తాన్ సంతతి కి చెందిన ఓ స్నేహితురాలు కనిపించి మాట్లాడింది. మాములుగా అయితే వాకింగ్ వెళ్తూ చాలా సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుంటాము. ఆ రోజు ఉన్నట్టుండి ‘మోదీ ఏం చేసాడో తెల్సా? కాశ్మీర్లో అల్లకల్లోలం సృష్టించేసాడు’ అంటూ మొదలు పెట్టింది. నాకు ఆ సంభాషణ పొడిగించడం అంత ఇష్టం లేదు.

‘ ఏదో constitution మార్పు. అదేముంది? అలా చేస్తే కాశ్మీర్లో ఆర్థికంగా బావుంటుంది. గొడవలు తగ్గుతాయి అని చెబుతున్నారు. అంతే!!‘

‘లేదు లేదు నీకు తెలీదనుకుంటాను. Indian ఆర్మీ వాళ్ళు మనుష్యుల్ని చంపేస్తున్నారు. ’

‘ఎవరు చెప్పారు?’

‘వాట్సాప్లో బోల్డు వీడియోలు వచ్చాయి. పంపిస్తా చూడు కావాలంటే!!’ (కొంచెం కోపంగా అదేదో నేనే చంపేస్తున్నట్లు)

‘కర్ఫ్యూ ఉంది అన్నారు. అలా ఉంటే వీడియోలు ఎలా వచ్చాయి? పైగా నెట్ కూడా లేదు అన్నారు?……..?’ (ఆ రోజు వార్తలతో ఇంతకు మించిన సమాచారం లేదసలు)

‘ఏమో అదంతా నాకు తెలీదు’
(ఇంకా సంభాషణ జరిగింది. క్లుప్తంగా వ్రాయటం అయింది)

ఇంతకీ గమ్మత్తేంటంటే ఊహ కూడా తెలియని వయసులో పాకిస్తాన్ని వదిలి అమెరికాకి వచ్చేసిన ఓ అమ్మమ్మ ఆవిడ . చదువుకున్నా కూడా 370, 35A అన్న మాటలు ఏంటో కూడా తెలీదు(ఆ మాటకొస్తే నాకూ తెలీదు. ఓ సంవత్సరం క్రిందట ఆ మాటలు విన్నాను. విడమరచి చెప్పమంటే నేనూ చెప్పలేను. ఆ వీడియోలో వాళ్ళలాగా ). ఆవిడకి తెలిసిందల్లా ఒక్కటే ‘మోదీ & అతని హిందూ పార్టీ’. అది కూడా ఆవిడ స్వయానా తెలుసుకున్నది కాదు. వాట్సాప్ జ్ఞానం మాత్రమే!!

విషయాన్ని ఇద్దరం అంతటితో వదిలేసాం కాబట్టి అంతా బావుంది. అలా కాకుండా ఏ మాత్రం క్షణికావేశాలకి లోబడితే …..??
***********************************************************************
సోషల్ మీడియాలో పోస్టులు పెడుతున్నారు ‘వీధుల్లోకి రండి. నిరసనలు చెప్పండి’ ‘No protests from Andhra! Shame on us!!’ అంటూ. అవతలవాడ్ని రెచ్చగొట్టి వాడు జైలుకి వెళ్ళాకో వాడిప్రాణాలు పోయాకో వీళ్ళు మళ్ళీ ఇంకో కొత్త పోస్టుతో రెడీగా ఉంటారు.
ఇలాంటి వారు వాట్సాప్ లో పంచిన జ్ఞానము మూలంగానే నా స్నేహితురాలు వచ్చి నన్ను తిట్టినంత పనిచేసింది. ‘Hindu-phobia’ అంటే ఏంటో కాసేపు చదవటమే. స్వీయానుభవం ఈ రూపంలో అయితే కానీ తెలిసి రాలేదు.

విజయం ఎవరిదయినా విజయమే కదా?

రెండేళ్ళ  క్రితం అనుకుంటాను, భారత సుప్రీమ్ కోర్టు ఒక అతీతమయిన కేసు లో –  ఓ భార్య, తన భర్త ను ఆయన మీద ఆధారపడ్డ తల్లితండ్రుల నుంచి బెదిరించి విడదీయాలని చూస్తే,  ఆ భర్త ఆవిడకి విడాకులు ఇవ్వవచ్చు– అని తీర్పు ఇచ్చింది. ఇక చూడండి !! ఇదెక్కడి న్యాయం అంటూ వాట్సాప్ లోనూ, fb లోనూఓ పెళ్లికూతురు ఫోటోతో సందేశం.  ముఖ్యంగా ఆడవారి దగ్గర నుంచీ. దీని గురించి ఓ టపా కూడా వ్రాసిన గుర్తు నాకు. ఎక్కడ ఆశ్చర్యం వేసింది అంటే, సోషల్ మీడియాలో ఎంత మాత్రం active గా ఉండని వారు కూడా ఆ కేసు విషయంలో తెగ react అయిపోయారు. ఇక శబరిమల తీర్పు వచ్చినపుడు సంగతి గురించి విడమరచి చెప్పనే అక్కరలేదనుకుంటా. 

 

మొన్నటికి మొన్న ‘తానా’ పత్రిక బొమ్మ గురించి ‘అమ్మాయి పరికిణీ వేసుకుంది, అబ్బాయి దుక్క లాంటి జీన్స్ వేసుకున్నాడు’, ‘very stereotypical’ అంటూ ఓ పెద్ద చర్చ!!  రేయింబగళ్ళు కష్టపడి ఆ పుస్తకానికి అంత అందంగా అచ్చు వేయిస్తే (వాలంటీర్లే. పైగా ఇది వారి profession కూడా కాదు), లోపల వ్రాసిన విషయాల గురించిన చర్చ కాకుండా బొమ్మ మీద  చేసిన అంత ఘాటైన విమర్శలు & వారి ఆలోచనాతీరు చూసి చాలా ఆశ్చర్యపోయాను. 

 

ఇక్కడ  ‘తానా పత్రిక’, సుప్రీమ్  కోర్ట్ తీర్పు, శబరిమలలో మహిళల  ప్రవేశం అనేది చర్చనీయాంశం అనట్లేదు నేను. .  దీనినిబట్టి అర్ధమవుతుంది ఏంటంటే, చిన్న చిన్న విషయాలకి కూడా మనం స్పందిస్తాము అని. కాదనలేని విషయం. ఒకవిధంగా మంచిదే. విషయమే. ఇలా మహిళలు తెగించి పోరాడారు/పోరాడుతున్నారు కాబట్టే  ఎన్నో సాంఘిక దురాచారాల నుంచీ బయటపడి, ఈ తరం స్త్రీలు ఆ స్వేచ్చని అనుభవిస్తున్నారనే చెప్పాలి.. కానీ అమ్మాయిలు విమానాలు నడిపేస్తున్న ఈరోజుల్లోకూడా కొంతమంది స్త్రీలు కొన్నిదురాచారాల కోసం పోరాడుతూనే ఉన్నారు. అదీ, అతి పెద్ద ప్రజాస్వామ్యం  అని గర్వంగా చెప్పుకునే  భారతదేశంలో !! అదే triple talaq !!సోషల్ మీడియాలో కానీ,  ఓ కథా వస్తువు గా కానీ పెద్దగా స్పందించని విషయం. మూడు మార్లు ‘తలాక్’ అని చెప్పగానే ఆ భార్యాభర్తల బంధం   తెగిపోయినట్లే. ఇస్లాము మతం చెప్పినట్లే చేస్తున్నాం అంటూ, మూడు మార్ల మంత్రాన్ని జపించిడానికి ప్రపంచంలో ఉన్న సాంకేతిక పరిజ్ఞానం ఉపయోగిస్తున్నారుట. వాట్సాప్, ట్విట్టర్, ముఖపుస్తకం, విద్యుల్లేఖ ఏది దొరికితే అది!!  ప్రపంచంలో ఇస్లాం దేశాలే ఈ విధానం తప్పు అంటుంటే, ఆ విధానం భారతదేశంలో ఉండటం, అది నేరం క్రింద నమోదు చేయడానికి ఏ చట్టము లేకపోవడం ఆశ్చరం కాదా? రాముడు అన్యాయంగా సీతని అడవిలో వదిలేసాడని అని తిడతారు కొందరు. గురజాడ వారి  ‘కన్యాశుల్కం ‘ , కందుకూరి వీరేశలింగం పంతులుగారు జరిపిన వితంతు వివాహాల గురించి ‘మా తెలుగే వారే’ అంటూ చాలా గర్వంగా మాట్లాడేస్తారు. అటువంటిది, ఈ రోజుకి కూడా సంఘంలో ఇంతటి అన్యాయం, దురాచారం జరుగుతున్నా మహిళా సంఘాలు, మానవతావాదులు మాట్లాడగా  నేను వినలేదు.. ఆశ్చర్యంగా లేదా? 

 

అంతే  కాదు. మొన్న triple talaq bill  గురించిన వార్త వచ్చాక, ఎన్నో విషయాలు చర్చించే సోషల్  మీడియా లో మాత్రం దాని గురించి పెద్ద చర్చ లేదు. హర్షం ఎవరూ చూపించడం లేదు. ఎందువలన ? విజయం సాధించిన మహిళలు మైనారిటీలనా లేక ఆ మతవిషయాలలో తలదూర్చకూడదనా లేక సాటి ముస్లిం స్త్రీలకి  అన్యాయాలే జరగలేదా లేక భాజపా ఆ బిల్లు తెచ్చిందనా? 11 ఏళ్ళ పిల్లని అరబ్బుషేకుకి పెళ్ళి పేరుతో అమ్మేస్తే ఒక ఎయిర్ హోస్టెస్ ఆ పిల్లని రక్షించింది. అది మర్చిపోయామా మనం? ‘Baazaar’ సినిమాలో చూపించిన అన్యాయం నిజం కాదా?  ‘సారంగ’ లో అనుకుంటాను ఒక ముస్లిం రచయిత్రి వ్రాసిన ఒక కథ చదివాను. కథ పేరు గుర్తులేదు. అది కథలా అనిపించలేదు. చదివాకా ఓ రోజు నిద్రపోలేదు. కథ ఏంటంటే అరబ్బు దేశాలనించి వచ్చేషేకులు, ఆడపిల్లల్ని ఒక్కరోజుకి (ఒక్క రాత్రికి అంటే బావుంటుందేమో) పెళ్లిచేసుకుని, ఆ రోజుకి విడాకులు ఇచ్చేస్తారు. ఇంకో మారు ఇంకో అమ్మాయినిపెళ్లి చేసుకుంటాడు. ఆ అమ్మాయికి కూడా ఎప్పటికప్పుడు భర్తలు మారిపోతుంటారు. ఒక తల్లి పిల్లల్ని పోషించలేక, పెళ్లిళ్లుచేయలేక  తన కూతురి జీవితాన్ని ఈ విధంగా పణంగా పెట్టేయడమే కథ. పవిత్రమైన పెళ్లి పేరు చెప్పి ఇటువంటి సాంఘిక దురాచారానికి అడ్డుకట్ట వేయటానికి చేసిన ఓ ప్రయత్నమే నిన్న వచ్చిన ఆ చట్టం. 

 

ఓ చట్టం వచ్చినంత మాత్రానా  మార్పులు వచ్చేస్తాయా అంటే రావచ్చు రాకపోవచ్చు.  దుర్వినియోగ పరచవచ్చు కూడా. ఉదాహరణకి కట్నం తీసుకోవడం, బాల్యవివాహాలు ఆగాయా అంటే ఆగలేదు. కానీ నేరం నమోదు చేయడానికైనా ఓ చట్టం అంటూ ఉండాలిగా? 

 

ఏది ఏమైనా పోరాటం చేసి  చేసి అలసిపోయి, ఆ బిల్లు రాగానే మిఠాయిలు తింటూ, ఆనందభాష్పాలతో  సంబరాలు చేసుకుంటున్నా తోటి ముస్లిము మహిళామణుల విజయాన్ని ఆ మాత్రం  అభినందించలేమా ?

 

బచ్చలి మొక్క నేర్పిన పాఠం

ఈ రోజు అమెరికాలో సెలవు దినం.  ఆ దొరికే 8 గంటల్లో 64 పనులు చేయాలనిపిచ్చేస్తుంది !! ఈ ఎండాకాలంలో కాస్త ఖాళీ దొరికింది అనగానే, వేసిన  నాలుగు మొక్కలకి సేవ చేసుకోవడం ముందు నేను చేసే పని.  

పోయినేడాది  పెరట్లో బచ్చలి, zucchini , గోంగూర, టమాటో, వంకాయ, బెండకాయ  వేసాను. ఇంటి ముందు జినియా, కారబ్బంతి వేసాను. అయితే కొన్ని సర్పరాజాలు మా తోటలో కొంచం స్వైర విహారం చేసాయనే  చెప్పాలి. బచ్చలి, గోంగూర విపరీతంగా కాపు వచ్చాయి. వీటికి భయపడి బచ్చలి కోయకుండానే తీగలతో సహా అలాగే వదిలేసాం .   

అందుకని , ఇక ఈ ఏడాది ఏ మొక్కలు వేయకూడదు అనుకున్నాను.  కానీ ఎండాకాలంలో మొక్కలు వేయకపోతే మనసురుకోదు కదా. దానికి తోడు వేయకుండానే  కారబ్బంతి ఓ రెండు మొక్కలు వాటంతట అవే మొలకెత్తేసాయి. అవి చూసాక, ‘ కోయకపోయినా పరవాలేదు. కాస్త పెరడు పచ్చగా  ఉంటుంది’ అనుకుంటూ టమాటో, బచ్చలి, గోంగూర వేద్దాం అనుకున్నాను. టమాటో మొక్కలు చిన్నవి కొనుక్కొచ్చి నాటేస్తాను .  బచ్చలి, గోంగూర లకి మాత్రం పెద్ద కష్టపడను. కూరల కొట్లో అమ్మే కొనేసి ఆకులూ వలిచేసి ఆ కొమ్మలే భూమిలో నాటేస్తాను .  అలా, జూన్లో టమాటో పెట్టాను. గోంగూర నాటాను . ఇంక బచ్చలి నాటడం మిగిలింది.  బద్ధకిస్తూ వచ్చాను.

ఈ రోజు  పొద్దున్నే పెరట్లోకి వెళ్ళగానే  కలుపుతో పాటూ ఏవో వింతగా కొన్ని మొక్కలు కనిపించాయి. ‘ఏంటా అవి’ అని చూస్తే బచ్చలి!! కేవలం విత్తనాలు రాలిపోయి, ఆ మట్టి మేము ఎటువైపు నెట్టితే అటువైపు వచ్చేసాయి.  నీరు సరిగ్గా పోసింది లేదు. కొత్త మట్టి వేసింది లేదు. నేను కొత్తగా బచ్చలి నాటే శ్రమ లేకుండా వాటంతట అవే వచ్చేసాయి. భలే సంబరం వేసింది 

49FD70AB-889E-440A-9F52-507C8E6A5F4F

సరే దీని వలన ఈ రోజు నేను  నేర్చుకున్న పాఠం ఏంటో చెప్తాను.

మనం నాలుగు విత్తనాలు చల్లితే నాలుగు నెలలకి సరిపడా తిండి గింజలు ఇస్తోంది ఈ ప్రకృతి మాత. ‘అమ్మ’ కదా . ఎపుడూ  బిడ్డ ఆకలి తీర్చడమే ఆవిడ పని. కానీ బిడ్డలుగా మనం ఏమిస్తున్నాము ఆవిడకి? ఈ క్రింది ఫోటోలు చూడండి.

 

 మనం రోజూ చేసే పనే !! ఉండలు ఉండలుగా ఎలా దర్శనం ఇస్తుందో చూడండి.  ఇవి చూసాక కాఫీ కలుపుకునే ఒక చిన్న ప్లాస్టిక్ స్ట్రా ని చెత్తలో పడేయాలన్నా నా వల్ల కావట్లేదు. నా స్నేహితురాలు ప్రతి వారం  ఇటువంటి పోస్టులు పెడుతూ ఉంటుంది. ఓ పది లైకులు కూడా రావు. ఇటువంటివి మనకి అవసరం లేదు అని అంత ఖచ్చితంగా చెప్తున్నామో కదా!! ఓ ప్లాస్టిక్ సంచీ వాడినప్పుడల్లా తిండి పెడ్తున్న తల్లిని గుండెల మీద తంతున్నాము అన్న సంగతి జ్ఞాపకం పెట్టుకుని వాడకం తగ్గిద్దాము _/\_ _/\_