ఇంకో జన్మా ? మోక్షమా ? పాపం- పుణ్యం !! అసలు దేవుడే లేడు. అంతా సైన్స్!!

నిన్నటికి మొన్న,  144 మంది ప్రయాణీస్తున్న విమానం. ఆకాశంలోకి  ఎగరగానే ఒక్క సారిగా engine failure. ఎంతో నైపుణ్యంతో ఏ మాత్రం తొణకకుండా  ఆ పైలట్ 143 మందిని యమలోకం నుండి భూలోకానికి చేర్చింది. కిటికీ అద్దం విరిగి, తోటి ప్రయాణీకురాలు  శరీరం సగం విమానం బయటికి వెళ్ళిపోతే, ఆవిడ ప్రాణాలు కాపాడాలని తన ప్రాణాలు సైతం లెక్క చేయకుండా లోపలి లాగారు cowboy  టోపీ పెట్టుకున్న ఒక హీరో. ఇంకో ఇద్దరు ఆవిడకి ఊపిరిపోసి ప్రాణం కాపాడదాం అనుకున్నారు. ‘అంత నైపుణ్యంగల పైలట్ ఉన్న విమానంలో  ఉండటం వలన బ్రతికాం, లేకపోతే మా ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోవాల్సిన రోజు కదా ‘ అనుకుంటున్నారు 143 మంది. ఊపిరిపోసినా ప్రాణాలు నిలువలేదు 144-143 =1 ఒకరికి.  ఎలా జరిగింది అంటే చెప్పగలమేమో కానీ ఎందుకు జరిగింది అన్న ప్రశ్న కి సమాధానం ఎవరు చెబుతారు?

జీవకోటి నీచేతి..తోలుబొమ్మలే..నిన్ను తలచి ఆటలాడే కీలుబొమ్మలే’ నిజం కాదా ? కాదనే వారున్నారు 🙂

అటువంటి వారి కోసమే ఎప్పుడో ఉగాది తర్వాత  వ్రాసుకున్న ఒక టపా ఇప్పుడు పోస్టు చేస్తున్నాను:

‘ఇంకో జన్మా ? మోక్షమా ? పాపం- పుణ్యం !! అసలు దేవుడే లేడు. అంతా సైన్స్!!’అంటూ  ఈ మధ్య  హేతువాదుల  గోల ఎక్కువయింది. పుస్తకాలు, ఫేస్బుక్  గోడలు, జాతకాల గురించి, పూజల గురించి ఎడ తెరపి లేకుండా అన్నీ సైన్స్ తోటే సాధ్యం అంటూ టీవిలో వాదనలు!! పండగల రోజుల్లో కూడా పొద్దున్నే టీవీల్లో ప్రత్యక్షమవుతున్నారట !! ఈ మధ్య జనాలకి  డబ్బులు ఎక్కువయ్యి పూజలు, మూఢభక్తి హెచ్చి వేలంవెర్రి ఎక్కువయ్యింది అని ఒప్పుకుంటాను. మూఢ నమ్మకాల గురించి తెలియజెప్పడం మంచిదే అంటాను. కానీ మూఢనమ్మకాలు తీసివేయడం దేవుడెరుగు 🙂 వెర్రిమొర్రి  వితండవాదన చేసి జనాల్లో ఉన్న కాస్త పాపభీతి అనేది కూడా లేకుండా చేస్తూ, సర్వమంగళం పాడిస్తున్నారు ఈ హేతువాదులు. కొండ నాలుకకు మందువేస్తే, ఉన్న నాలుక ఊడిందట!! వాళ్ళు చెప్పిందే అందరూ నమ్మి హేతువాదుల్లాగా మారిపోవాలనుకుంతున్నారో ఏంటో మరి!!  మొత్తానికి మతమార్పిడి చేసే గురువుల కంటే చాలా విసిగిస్తున్నారు అనిపిస్తోంది. ఎవరి నమ్మకాలు వారివి. ఎదుటివారి నమ్మకాన్ని గౌరవించినంతకాలం ఎవరు ఏ సంప్రదాయాన్ని నమ్మినా తప్పులేదు. కానీ ఇంకొకరి నమ్మకాన్ని హేళన చేయటం, ‘నాన్సెన్స్’ అనే మాట  అనటమూ చూసాక ఓ టపా వ్రాయాలి అనిపించింది.

‘దేవుడనే వాడే లేడు. ఎవ్వరూ  చూడలేదు. ఉంటే చూపించండీ ‘ 

‘పూర్వజన్మలు , పాపాలు , పుణ్యాలు, మోక్షము  ఇవన్నీ చెత్త మాటలు. మనిషిని ఆకర్షించడానికి ఇవన్నీ చెప్పి పిచ్చి వాళ్ళని చేస్తారు’

ఈ రోజుల్లో టీవీలు, అంతర్జాలం, ముఖపుస్తకం , వాట్సాప్ వచ్చేసి అందరం  అన్నీ బోధిస్తూ మాట్లాడేస్తున్నాం కానీ, పూర్వం ఇవేమి ఉండేవి కాదు కదా !! మరి ఒక సామాన్యుడికి మంచేదో చెడేదో బోధిస్తూ వాడికి ఎటువంటి విపత్తు వచ్చినా  దాన్ని ఎదుర్కొని మనోధైర్యాన్ని ఇచ్చి, తిరిగి సమాజంలో జీవించేలా చేయడానికి ఏమిటి మార్గం ? ఈ రోజుల్లోలాగా వాడికి కౌన్సిలింగ్ అంటూ గంటకి $150 అంటే వారి పరిస్థితి ఏమయిపోవాలి?  

వేరే మతాల గురించి నాకు తెలీదు. వాటి గురించి మాట్లాడను. నాకు తెలిసినదే మాట్లాడతాను.  

సనాతనధర్మం /వేదాంతం/తత్వబోధ/ హిందూమతం  తీసుకుంటే, సమాజం లో ప్రతి ఒక్కరిని, ప్రతి ఒక్క పరిస్థితిని ఆలోచించి ఎన్ని తత్వబోధలు చేసారో వింటుంటే ఆశ్చర్యం అన్పిస్తుంది. ఒక కౌన్సిలర్ కూడా అన్ని విషయాలు చెబుతాడా అనేది సందేహమే !! ఈ concept  చూస్తే → ఈ శరీరం శాశ్వతం కాదు. చేసిన పాపపుణ్యాల బట్టి మోక్షప్రాప్తి లేకపోతే ఇంకో జన్మ. హేతువాదులు చెప్పినట్లు ఇది అబద్ధమే ట్రాష్ అనుకున్నా, తెలుసుకోవలసిన ఒక్క నిజం ఖచ్చితంగా చెప్తుంది శాస్త్రం.  ఒక మనిషికి ఆయుష్షు నూరేళ్ళు.అంటే ఆ నూరేళ్నూ బ్రతకడు కదా? ఓ ఎనభై ఏళ్ళు. ఆ ఎనభై తర్వాత తాను సున్నా అనుకోడు. కానీ తానెప్పుడూ భూమి మీద ఉండేవాడినే అనుకుంటూ ఉంటాడు. అందుకే నువ్వెప్పుడూ temporary వాడివేరా అని గుర్తుచేస్తుంటుంది  వేదాంతం. ఇవి వినీ వినీ ఒక మనిషికి తన శరీరం శాశ్వతం కాదు అనే వైరాగ్యం వస్తే చాలు, మంచి పనులు తప్ప చెడు పనులు చేయడానికి మనసు ఊరుకోదు. అలా కొంత కాకపోతే కొంతైనా introspection మొదలవుతుంది. ఫలానా పాపం చేస్తే వచ్చే జన్మ లో పిల్లిలానో/ బల్లిలానో  పుడతావు అంటే ఒక సామాన్యుడు నమ్మి ఉండవచ్చు. ఆ భయం ఉండేది కాబట్టి ఎప్పుడూ నిజాయితీ/ సద్బుద్ధి/నీతి/నియమాల తో ఉండేవాడు. పాపాలు అంటే ఉదాహరణలు చూస్తే : తల్లితండ్రుల మాట వినకపోతే పాపం, పెద్దలని గౌరవించకపోతే పాపం, హత్య చేస్తే పాపం, ఆత్మహత్య మహాపాపం, మాటలతో హింసిస్తే పాపం, చీమని చంపినా పాపం, చివరికి అసురసంధ్య వేళ  చెట్టుని ముట్టుకున్నా పాపం. బ్రతికి ఉన్నన్నాళ్ళూ మంచి పనులే చేయి అని చెప్పడం ఈ ముఖ్య ఉద్దేశ్యం. అలా కొద్దో గొప్పో పాపభీతి ఉన్నమనిషికి రొజూ టీవిలో యాంకర్ పక్కన కూర్చుని ‘ పాపం లేదు పుణ్యం లేదు. అంతా నాన్సెన్స్ ‘ చెబుతుంటే అంటే ఏమవుతుంది?

ఇక  ‘పూర్వజన్మ సుకృతం’ – ఈ మాట అంటే హేతువాదులకి ఎంత కోపమో  🙂

జబ్బు వలనో, ప్రమాదం వలనో , ఇంక దేని వలన కానీ  మృత్యువు సంభవించి కుటుంబసభ్యులని కోల్పోయిన వారికి ఏ కౌన్సిలింగ్ ఇస్తే వారి బాధ మాయమవుతుంది?  వారిని రోజు వేధించే ప్రశ్న ఒకటి ఉంటుంది. ‘నాకే ఎందుకు ఈ బాధ ?’ ‘why only me ?’. ఈ మధ్యఎవరైనా చనిపోతే  తరచుగా చూసే వ్యాఖ్య – ‘RIP. I Pray God to give enough strength to their family members’. నిజమే. అందరూ ప్రార్థిస్తారు  వారి కోసం. కానీ ‘దేవుడు’ అనే నమ్మకం కూడా కోల్పోయిన పరిస్థితి లో ఉంటారు వారి కుటుంబ సభ్యులు. అప్పుడు ఏమి చెప్పగలము? అటువంటి విపత్కర పరిస్థితులు  ఎదురైన వారికి, ‘అందరికీ అన్నీ ఉన్నాయి. నేను మాత్రమే చాలా కోల్పోయాను’ అన్న భావన తో విరక్తి కలిగి, సమాజం అంటే ఒక రకమైన ఏవగింపు, తెలియని కసి మొదలవుతుంది. ఆ ప్రభావం ఎప్పుడో ఎక్కడో  చూపించడం మొదలవుతుంది. అది సమాజానికి ఎంత మాత్రం మంచిది కాదు. అటువంటి పరిస్థితులకే ‘ఏదో జన్మ లో పాపం. ఈ జన్మ లో వారి నుదుటి వ్రాత ’ అన్న కర్మసిద్ధాంతము & జన్మజన్మల వృత్తాంతాల కథలు, గాధలు  వచ్చాయి అనిపిస్తుంది. ఆ మాట నిజంగా పాపం చేసారనా ?? ఎంత మాత్రం కాదు. కేవలం అంత బాధ లో ఉన్న మనిషి డిప్రెషన్ లో కొనసాగకుండా, ’పోయిన జన్మలో ఏదో పాపం వలన ఇలా అయింది. పోనీ ఈ జన్మ లో అయినా దాన్ని రూపుమాపేలా చేసుకుందాం’ అనే నిర్ధారణ కి వచ్చి తిరిగి సర్దుకుని సమాజజీవనంలోకి ప్రవేశించేందుకు ఈ అస్త్రం!!  ఏ సిద్ధాంతాలయినా బ్రతికి ఉన్న మనిషికే కానీ చనిపోయిన వారికి కాదు అన్న సంగతి అందరికీ తెలుసు ఒక్క ఈ హేతువాదులకి తప్ప 🙂

దేవుడి పూజ చేస్తే పాపాలు పోతాయా ? రావణాసురుడు వేదం చదువుకున్నాడు. ప్రొద్దున్నే లేచి పూజలు కూడా ‘ శాస్త్రోక్తముగా  వేకువనే విధులన్నీ యొనర్చెను’ అని చెప్పారు. పూజ చేసాడుగా రావణాసురుడు? మరి పాపాలన్నీ హరించుకుపోవాలి కదా ?  పూజ చేసుకుంటున్నంత సేపు  ‘మదోత్కటుడై మదనతాపమున మరిమరి సీతను మదిలో నెంచెను’ అని కూడా చెప్పారు. !!

ఏది పుణ్యం? ఏది పాపం ?  మనం చేసే ప్రతి పనిని పరీక్షించుకోవడమే పాపపుణ్యాలు  !! just an introspective!! చిత్తశుద్ధి తో చేసే పని తో స్వర్గం కనిపిస్తుంది !! చిత్తశుద్ధి లేకపోతే అనుక్షణం నరకమే కనిపిస్తుంది  !!

‘దేవుడు ఉంటే  కనిపిస్తాడు గా. లేనే లేడు . physical గా కనిపించనిదే  ఎలా నమ్ముతాం?’ . తన జీవితంలో రోజులు గడిచిపోతుంటే కాళికాదేవి కనిపించట్లేదని రామకృష్ణ పరమహంస  పొర్లి పొర్లి ఏడ్చారట. దేవుడు అంత సులభంగా కనిపిస్తాడా అందరికీ ? ఏమో చెప్పలేము హేతువాదులకి కనిపించినా కనిపించచ్చు కూడా . ప్రహ్లాదుడు పుట్టినప్పటినుండీ ఆయననే తలచుకున్నా, ఆయనకి  కనిపించని వాడు హిరణ్యకశిపుడు అడగగానే ఒక్క ‘దెబ్బ’ కి కనిపించాడుగా !!

హేతువాదులూ , మీరు పూజలు చేయనక్కర్లలేదు. దేవుడిని నమ్మనక్కర్లలేదు.  దేవుడు లేడని నమ్మించనక్కర్లేదు. చెట్టు కొమ్మకి చీడ పట్టిందని చెట్టుని వేర్లతో మాత్రం  పీకేయకండి బాబు!!

Science gives knowledge, but not wisdom!!!

ప్రకటనలు

ఏది విజయం?

“Go on bravely. Do not expect success in a day or a year. Always hold on to the highest. Be steady. Avoid jealousy and selfishness. Be obedient and eternally faithful to the cause of truth, humanity, and your country, and you will move the world.” – Swami Vivekananda

వివేకానందుల వారు చెప్పవలసినది చాలా సులభంగా పైన రెండు ముక్కల్లో చెప్పేసారు. అసలు ఈ పదం ‘Success’ అంటే ‘విజయం’ అనే దానికి ఏది ప్రామాణికం గా తీసుకుంటున్నాం ?పోటీప్రపంచంలో కప్పులు గెలుచుకోవడమా ? మంచి కాలేజీలో చదవటమా ? డబ్బు సంపాదించడమా ? ఉద్యోగమా ? పదవులా ? సంబంధ బాంధవ్యాలా ? ఏది చెప్పాలి మన పిల్లలకి ? వివేకానందుల వారు చెప్పినట్లు ‘స్వార్ధము’ & ‘అసూయ ‘ లేకుండా, ఏ విషయంలో అయినా ‘Success’ అంటే ‘విజయం’ సాధ్యమవుతుందా? అదీ ఈ రోజుల్లో ??

ఉరుకులు పరుగులు!! 24 గంటలలో 36 గంటల పనులు చేయాలి. పిల్లల్ని మంచి కాలేజీలలో చేర్చాలి అన్న తపన!! అందుకు ఏ పోటీ కనిపిస్తే అది!!. ఏ కోర్సు కనిపిస్తే అది!! ఎవరు ఏం చేస్తే అది !! గొఱ్ఱెలమందలో ఒక గొఱ్ఱె ఏం చేస్తే మిగితా గొఱ్ఱెలు అదే చేసినట్లు !!మనబడి చెప్పే వేమన శతకాలు వద్దు. పంచతంత్ర కథలు అసలొద్దు. బాలవికాస్ లాంటి తరగతులు మాలాంటి వాళ్ళకి కానే కాదు. Volunteer గంటలు కావాలి కానీ volunteering వద్దు. Parenting classes మాకోసం కాదు.

‘ఏమిటి ఇలా వింతగా మాట్లాడుతున్నారు’ అంటే –

అమెరికాకి వలస వచ్చి మా లాంటి తలితండ్రులు పిల్లలకి చక్కటి చదువులు చెప్పించి తీర్చిదిద్దటంలో చాలా ‘విజయా’లు సాధిస్తున్నారు. కానీ కొన్ని చోట్ల కొన్ని అపశృతులు కూడా వినిపిస్తున్నాయి. ముందు ముందు ఇటువంటివి ఇంకా ఎక్కువ వింటామేమో అన్న భయం కూడా వేస్తోంది.

దానికి తోడు, ఈ సోషల్ మీడియా పుణ్యమా అని, మాయ బజార్ సినిమాలో సత్యపీఠమల్లే, కొన్ని సార్లు మనుష్యుల నైజాలు తెలిసిపోతున్నాయో ఏంటో మరి!! జరిగిన ఘటనలు / విషయాల గురించి చర్చించడం నా ఉద్దేశ్యం కాదు. నన్ను చాలా బాధ పెట్టిన అంశం ఏంటంటే, ఏమాత్రం sensitivity అన్న sense కూడా లేకుండా ప్రవర్తించిన/ప్రవర్తిస్తున్న సాటి తల్లితండ్రుల తీరు. ‘తప్పులెన్ను వారు తమ తప్పులెరుగరు’ కదా !!

ఈ రోజు ఎక్కడో దాచుకున్న వివేకానందుల వారి ఈ సూక్తి కనిపించి, అసలు ‘విజయం’ అనే మాటకి అర్ధమేంటా అనిపించింది. పిల్లలకి ఏం నేర్పిస్తున్నామా అనిపించింది అంతే !!

మేము తయారు చేసిన వాయులీనం

‘గతం గతః’ అని మనం  మర్చిపోయినా Facebook మాత్రం గుర్తు చేస్తూనే ఉంటుంది. ఈ మధ్య ఓ రోజు ఉన్నట్టుండి ఎప్పుడో ఓ నాలుగేళ్ళ క్రితం నేను  పెట్టిన పోస్టుని, అందరికీ మళ్ళీ పంచుతావా అని అడిగింది. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది మేము స్వయంగా వాయులీనం చేసిన సంగతి. ఓ టపాగా వ్రాస్తే బావుంటుందేమోమని ఈ టపా .

అది ఎలా చేసామో, ఎందుకు చేసామో  చెబుతాను.

మా అమ్మాయి మూడో తరగతి నుండి Science Olympiad  లో పాల్గొనేది. మొత్తం ఆ రాష్ట్రానికి అంతటికీ Science Olympiad board లాంటిది ఉంటుంది. వాళ్ళు Olympiad కోసం రకరకాల science topics  ఇస్తారు. Science Olympiad లో పాల్గొనాలి అంటే ప్రతీ బడి జట్టు ఆ board తో నమోదు చేసుకోవాలి. వాళ్ళు ఇచ్చే topics అన్నిటిలోను పాల్గొనాలి. లేకపోతే బడికి రావాల్సిన points  రావు. రావాల్సిన points రాకపోతే state tournament కి వెళ్ళలేరు. అదన్నమాట ముఖ్య విషయం. ఇంత కంటే details అక్కర్లేదు లెండి.

పిల్లల్ని వారికి  ఏ topics నచ్చుతాయో చెబితే,  అవే నచ్చిన ఒక partner తో కలిపి చేయమంటారు.  మా అమ్మాయి anatomy తీసుకుంటుంది ఎప్పుడూ. అందులో ఖచ్చితంగా ప్రైజ్ వస్తుంది అని నమ్మకం తనకి. ఇక చెప్పాకదా కొన్ని  నచ్చినా నచ్చకపోయినా బడి points కోసం తీసుకోవాల్సి వస్తుంది. అలా చచ్చినట్లు తీసుకోవాల్సి వచ్చింది ‘Sound of Music ‘ అనే topic .

Anatomy ఇచ్చేసారు బాగా చదివేసుకోవచ్చు అన్న ఆనందంలో ఈ  ‘Sound of music ‘ ఏంటో మా పిల్లకి , దాని స్నేహితురాలికి అర్ధం కాలేదు. తర్వాత వాళ్ళ నియమాలు ఉన్న కాగితం చూసాక నాకు భయం వేసింది. ‘11 ఏళ్ళ  పిల్లలు చేసేదేనా ఇది, వీళ్ళు మరీ అతి’ అనుకున్నాను. ఆ కాగితం లో చెప్పింది ఏంటంటే, ఇద్దరూ తలా ఒక వాయిద్యం తయారు చేయాలి. ఒకటి percussion ఒకటి string. వాటిని తాయారు చేసి  శృతి పెట్టి, వాళ్ళు చెప్పిన పాట వాయించాలి. వీళ్ళకి తెల్సిన పాట కూడా వాయించాలి. ఏ శృతి లో వాయించాలో చెప్పారు కూడాను. ఒక చిన్న పరీక్ష పెడతారు Physics – Sound లో. అది కూడా వ్రాయాలి. ముఖ్యమైన నియమం ఏంటంటే తల్లితండ్రులు చేయకూడదు. పిల్లలు చేస్తుంటే చూడాలి.

మా అమ్మాయి  ‘మీకెందుకు నేను  వయోలిన్ చేసేస్తాను’ అంది. దీని భాగస్వామి  ‘ PVC pipes తో పియానో లాంటిది చేసి పడేస్తాను’ అంది.  అక్కడనుంచీ మా తల్లితండ్రుల కష్టాలు మొదలు. ఎలా చేయాలో ఏమైనా తెలిస్తే కదా. సరే, గూగులించితే సిగార్ పెట్టె తో వయోలిన్  చేయచ్చు అని తెల్సింది. సిగార్ పెట్టెలు అమ్మే కొట్టుకి వెళ్లి ఓ రెండు పట్టుకొచ్చాము. డ్రిల్లింగ్ మిషన్ పెట్టి ఆ కన్నాలు చేస్తుంటే ఆ చిన్ని చేతుల్లో ఎక్కడ గుచ్చుకుంటుందో అని నాకు భయం. చెక్కలు కొట్టేబాధ లేకుండా చెక్కలు అమ్మేవాడే కాస్త  ముక్కలు కూడా చేసి పెట్టాడు. నేను ఏవి ఎలా అతికించాలో చెప్పడం. పిల్ల అతికించడం. ఒక్కోసారి బాగానే అతికించేది. ఒక్కోసారి తిట్లు తినేది పాపం. అన్నీ అతికించి, వాయిద్యాలు అమ్మే కొట్టుకి వెళ్లి తీగలు పట్టుకొచ్చాము. తీగలు పెట్టి, శృతి చేసి, ‘అమ్మయ్య అయిపొయింది’ అనుకునేలోపు  ‘Bow’ (కమాన్) చేయాలి అని చెప్పింది పిల్ల. మళ్ళీ గూగులించితే గుర్రం తోక జుట్టు తో చేయాలి అని ఉంది. అమెజాన్ వాడు అది కూడా అమ్ముతాడట. ఆ జుట్టు తెప్పించి , craft store లో చిన్న కర్ర ఒకటి కొని కమాన్ కూడా చేసాం. ఇన్ని చేసాక వయోలిన్ పలుకుతుందా లేదా అనో సందేహం. పలకటం మొదలుపెట్టేసరికి భలే ఆనందం వేసింది. అది పలుకుతుంది అని తెలిసాక  ముందు గణపతి పాట వాయించాల్సిందే అని నేను పట్టుబడితే, ‘శక్తి సహిత గుణపతిం’ వాయించి చూపించింది మా అమ్మాయి.

882719_641770109249056_51461561_o

తన స్నేహితురాలు కూడా చాలా కష్టపడి పైపులు అన్నీ పెట్టి ఓ భోషాణం లాంటి వాయిద్యం చేసింది. ఇక ఇద్దరూ  కలిసి కచేరి చేసారు. ఆ అమ్మాయి వాళ్ళ నాన్నగారు ఎప్పుడు చూసినా home depot కొట్టులో ఉన్నట్టే అనిపించేది మాకు 🙂

అలా పోటీ రోజు రానే వచ్చింది. ఈ వాయిద్యాలని జాగ్రత్తగా తీసుకెళ్ళాము. చిన్న కచేరి చేసారు. వీళ్ళకి medal  రాలేదు కానీ 22 జట్టుల్లో 8వ స్థానంలో వచ్చారు. అంటే వీళ్ళని మించిన వాళ్ళు ఉన్నారు అక్కడ 🙂  అందరూ ఇదే వయసు వాళ్ళే.  కొందరు భోషాణాలు మోసుకొస్తే కొందరు చిన్న చిన్న వాయిద్యాలు పట్టుకొచ్చారు. బహుమతి రాలేదేమో కానీ మరిచిపోలేని ఒక అందమైన తీపి జ్ఞాపకంగా నిలిచిపోయింది మా ఇంట్లో అందరికీ.

అమెరికాలో చాలా చాలా నచ్చే విషయాలలో మొదటిది ఏంటంటే సంగీతం. మనం అనుకుంటాము సంగీతం అందరికీ ఎక్కడ వస్తుందిలే అని.  కానీ ప్రతీ బడిలో KG నుండీ 5వ తరగతి వరకూ తప్పనిసరిగా సంగీతం వాయిద్యం, గాత్రం ఏదో ఒక రూపంలో  పిల్లలకి నేర్పిస్తుంటే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. పెద్ద తరగతుల్లో కూడా కావాలంటే నేర్చుకోవచ్చు కూడా. ‘బడ్జెట్ లేదు పీకేస్తాం’ అంటూ ఒక్కోసారి బెదిరింపులు వచ్చినా, ఇప్పటి వరకూ  చెక్కు చెదరకుండానే నడుస్తున్నాయి ఈ కార్యక్రమాలు.

మీడియా – సినిమా – దొందూ దొందే !!

శ్రీదేవి మరణం. చాలా బాధాకరం !! ముఖ్యంగా ఆవిడ పిల్లలిద్దరికీ.   మధ్యలో మీడియా కామెడీ. మీడియా అంత ధూర్తులు లేరు అన్నారు కొందరు. నిజమే మీడియా వాళ్ళు సర్కస్ లే చేసేసారు.ఒక్కొక్కరు ఎన్ని రకాల మాటలో. ఎన్ని పోస్టులో !! ‘దీపం ఉండగానే ఇల్లు ఛక్కబెట్టుకోవాలి అనే మాట వాళ్ళకి బాగా తెలుసు . ఎవరి తల క్రిందైనా దీపం పెట్టగానే వాళ్ళ ఇళ్ళు  నిలబెట్టుకుంటారు.

నేను శ్రీదేవి మరణం విషయం లో మీడియా వారిని సపోర్ట్ చేయను. కానీ ఒకటి!! సినిమా వారు మరీ అంత విరుచుకు పడనక్కర్లేదేమో. సగం మీడియా వల్లే  కదా వారూ బ్రతుకుతున్నారు. ఇద్దరికీ ఒకరికొకరు కావాల్సిందే. జనం నెత్తిన శివ తాండవం చేయాల్సిందే కదా.

శ్రీదేవి అంత్యక్రియలప్పుడు మీడియా వారిని రాకుండా చేయడం నాకైతే  అంత సబబుగా అనిపించలేదు. శ్రీదేవి అభిమానులందరూ ముంబై కి వెళ్ళలేరు కదా.  అటువంటి వారు నిరాశపడే ఉంటారు. రోజంతా కాకపోయినా ఒక అరగంటసేపైనా రానివ్వ వలసింది.  ప్రభుత్వ లాంఛనాలప్పుడు మాత్రం మీడియా వారిని వదిలినట్టున్నారు. భారత దేశంలో జనాలు అమాయకులు. సినిమావారే జీవితం అనుకునేవారు చాలా మందే  ఉంటారు. పాపం ఆ రోడ్డు మీద త్రోసుకుంటూ త్రొక్కిసలాట లో ఆ వాహనంతో బాటు నడిచి ఉంటారు చాలామంది. ఆ రోజు లాఠీచార్జి కూడా చేసారని విన్నాను. అదే కాసేపు ఈ పిచ్చి అమాయక  జనాల కోసం, ఆవిడని టీవీలో చూపించి ఉంటే అంత ఎగబడి వచ్చేవారు కాదేమో అని నా అభిప్రాయం. సినిమా రిలీజ్ అయినపుడు మాత్రం టిక్కెట్ల కోసం జనాలు కావాలి. వాళ్ళు ఎగబడాలి!! వారి అవసరం లేనప్పుడు వారు క్రమశిక్షణతో మెసులుకోవాలి అంటే న్యాయం కాదుగా !!

ఆ రెండు రోజులు అమెరికాలో జనాల దగ్గరనుంచీ అమలాపురం జనాల వరకూ  FB లో, వాట్సాప్ లో శ్రీదేవి గురించి తప్పితే ఇంకోటి లేదు. నేను కూడా  ‘ఆకు పిందె తడిసే’ పాట చూసి రోత పుట్టి FB లో పోస్టు కూడా పెట్టేసా.

ఆశ్చర్యం ఎక్కడ వేస్తోందీ  అంటే ‘ప్రైవసీ కావాలి మాకు’ అని చెప్పిన కపూర్ కుటుంబం  శ్రీదేవి మరణం పన్నెండు రోజుల సంతాపం కూడా పూర్తి కాకుండానే రోజుకో పోస్టుతో instagram లో ప్రత్యక్షం అవుతోంది.

ఈ మధ్యలో అమల గారు  ‘నన్ను ఇలా బతకనిస్తారా. నాలో జ్ఞానాన్ని గుర్తించండి’  అంటూ పెట్టిన ఒక పోస్టు నాకు కనిపించింది. ‘Will you let me age gracefully?’ అన్నారు అమల గారు. నవ్వొచ్చింది అది చూస్తే!! వీళ్ళ కుటుంబం మూడు తరాలని  ప్రేక్షకులు పోషించేసారు. వీలైతే నాలుగో తరాన్ని కూడా తెచ్చి పెడతారు పోషించమని. ఉన్నదాంతో సంతృప్తిగా & ‘Graceful ‘ గా ఉండచ్చు కదా ?? అలా ఉండరు గాక ఉండరు.  ఎందుకో మరి !!

మన దేశంలో ముఖ్యంగా తెలుగు వారికి , సినిమానే జీవితం!!  సినిమా వారంటే దేవుళ్ళు. నటుడు/నటి అంటే మనం కొనే టికెట్ డబ్బులతో బ్రతుకుతెరువు లాగించేవాడు అని ఒక సగటు తెలుగు మానవుడికి ఎంత చెప్పినా అర్ధం కాదు.  క్రొత్త సంవత్సరం వేడుకలు, వంటా వార్పు కార్యక్రమాలు (ఏం వంటలొచ్చు అని చేస్తారో అర్ధంకాదు ), ముఖాముఖీ ఇంటర్వ్యూలు. ఒకటేవిటి రకరకాలు. ఇందుగలడు అందులేడని,  సినిమా వారు ఎందులో ఉండరు అని అడగొచ్చు. ఏ సబ్బు , ఏ క్రీము వాడాలో చెప్పేది వాళ్ళే . ఈమధ్య వివాహ వేడుకల్లో సంగీత్ లో సినిమా పాటలు & గెంతులు. కొంచం పిల్లలు బాగా పాడితే చాలు ‘ పాడుతా తీయగా’లో పాడించలేకపోయారా  అని అడుగుతారు. సినిమా వాళ్ళు & వాళ్ళను ఓ దేవుళ్ళలాగా చూపించే మీడియా వారు అమాయక జనాన్ని, యువతని parasite లలా పీక్కుతుంటున్నారు అనిపిస్తుంది. ఈ నటులకి సినిమా జీవితం అయ్యాక జనాలని ఎలా దోచుకోవాలో తెలీక రాజకీయాలలో ప్రవేశించడం లేదా ఇంకో తరాన్ని సినిమాల్లో పెట్టడం లేదా టీవీషోలలో  రావటం. ఒక్కోసారీ ఆ టీవీషోలలో ఎదుటివాడి కష్టాలు విని తనకే వచ్చినట్లు మొసలి కన్నీరు కారుస్తూ ఉండటం. ఎన్నివిన్యాసాలో !! ఇలా మధ్యలో ‘ మమ్మల్ని graceful వదిలేయచ్చు కదా’ అని మాట్లాడుతుంటారు.

ఆశ్చర్యం ఎక్కడ అనిపిస్తుందంటే అమెరికాలో పెద్ద పెద్ద చదువులు చదివిన వారు కూడా వీళ్ళని ఓ పెద్ద దొరబాబుల్లా చూడటం. ఈ మధ్య నటుల కులాలవారీగా  ఫ్యాన్లని చూస్తున్నా. ఫ్యాన్లు అంటే ఎక్కడో ఉంటారని విన్నా చిన్నప్పుడు. కళ్ళతో చూసాకా అర్ధమయ్యింది ఈ పిచ్చి ఎంత ఉంటుందో అని. సరదాకి కూడా ఆ నటుడుని/ ఆ కుటుంబాన్ని ఏమీ  అనకూడదుట.

సినిమాలో పాత్ర చూసి నిజమనుకుని  వాళ్ళ చుట్టూ భ్రమణ చెందటం కల్లు తాగిన కోతిలా మత్తులో పడిపోవటమే కాదూ  !!

వంటలు, పిండి వంటలు

మా అమ్మ అటు బడికి వెళ్లడం ఆలస్యం, వంటల పుస్తకం పుచ్చుకుని మా అక్క , తమ్ముడు, నేను వంటింట్లోకి బయలుదేరే వాళ్ళం. తొందరగా అయ్యేవి మా తమ్ముడు చేసేవాడు. ఆలస్యమైనవి మా అక్క చేసేది. నేను వంట చేసిన ఆనవాళ్లు లేకుండా అన్నీ సర్ది , తుడిచేదాన్ని. ఎంత కష్టపడ్డా సాయంత్రం అవ్వగానే ‘ ఏం చేసుకున్నారర్రా’ అనే ప్రశ్న ఎదురయ్యేది . దొంగతనం బయట పడిపోయేది!! పండగ రోజులు దగ్గరికి వస్తుంటే ‘నూనె, పంచదార ( రేషన్ కదా ) అయిపోతాయి పండక్కి ఏమి ఉండవు’ అన్న హెచ్చరికలు కూడా ఖాతరు చేయకుండా ఏదో పూనకం వచ్చినట్లు చేసేసేవాళ్ళం.
ఎందుకంత పూనకం వచ్చేది అంటే, అదంతా ఒక పుస్తకం మహిమ!! ఏంటా పుస్తకం అంటారా ? ఇదిగో – మాలతీ చందూర్ గారు వ్రాసిన ‘వంటలు, పిండి వంటలు’ .
IMG_4044
మా తమ్ముడికి ఎప్పుడూ బజ్జీలు వేసుకోవాలని. మా అక్కేమో కాదు పుస్తకం లో లిస్ట్ ప్రకారం వద్దాము అనేది. మా తీరని కోరిక ఏంటంటే పుస్తకం లో మొట్ట మొదటి వంటకం ‘ ఢిల్లీ దర్బార్’ చేయాలి అని. మా అమ్మ స్పెషల్ పిల్లలకి కుట్టు నేర్పేది. . ఆ బడికి పొద్దున్న 10 కి వెళ్లి సాయంత్రం 5కి వచ్చేసేది . మాకు సెలవలు ఉండేవి కానీ తనకి ఉండేవి కాదు. సెలవల్లో, ఇంట్లో ఉన్న సరుకులతోటే, ముందే ఏం చేయాలో ప్రణాళిక వేసుకునే వాళ్లం. అమ్మ వచ్చే లోపల, అవి చేసి, గుటుక్కున తినేయాలి కూడా !! బజ్జీలు చేస్తే సరిగ్గా తలా మూడు చేసుకుని తినేసే వాళ్ళం. మా అక్క కి ఎప్పుడూ జాంగ్రీ చేయాలనీ ఆత్రం !! చేస్తే జాంగ్రీ చేసేది లేకపోతే మైసూర్ పాక్ చేసేది. రెండూ దానికి కుదిరేవి కాదు. జాంగ్రీ అంటే గారెలు చక్కర నీళ్ళల్లో తింటున్నట్టు ఉండేది. . దానికి తోడు మిఠాయి రంగు ఉండేది కాదు. అవి చూడటానికి కూడా బావుండేవి కాదు. మైసూర్ పాకేమో సాగిపోయి హల్వా లాగా ఉండేది. ‘వద్దే ప్లీజ్’ అన్నా వినేది కాదు. దాని ధర్మమా అని నేను మైసూర్ పాక్ అవలీలగా చేస్తాను కానీ ఈ రోజుకి కూడా దానికి రానే రాదు.
రవ్వ దోస చేయాలి అంటే కొలతలకి ఇప్పటికీ అదే పుస్తకం. కుంపట్లో ఎలా చేయాలో చెబుతారు ఈవిడ. అంటే పుస్తకం ఎప్పటిదో ఊహించుకోవచ్చు!! వంటల కోసం ఎన్ని websites , బ్లాగులు, పుస్తకాలూ, టీవీ షోలు వచ్చినా కూడా ఈ పుస్తకం ముందు దిగదుడుపే. మేము ఇళ్ళు మారగానే, వంటింట్లో ముందు కూర్చునేది ఆ పుస్తకమే !! Ice cream, milk shakes నుంచీ ఊరగాయలు దాకా అన్నీ ఉంటాయి. నేను పుల్కాలు, బిర్యానీ, కారం సోమాస్ , బోలెడు పచ్చళ్ళు , రక రకాల దోసెలు, పొడులు నేర్చుకున్నాను. అంతే కాదు ఈ రోజుకి త్వరగా వంట అవ్వటానికి ఆవిడ ఇచ్చిన టిప్స్ పనికి వస్తాయి అంటే అతిశయోక్తి కాదు. మన అతిథులు వస్తే ఎలాంటి వంటలు చేయాలి, విదేశీ అతిథులు వస్తే ఎలాంటి వంటలు చేయాలి అని కూడా వ్రాసారు. ఇది ఒక గ్రంధం అని కూడా అనవచ్చేమో !!
ఈ రోజుల్లో అమ్మాయిలు ‘మాకు వంటలు రావు. ఇప్పుడిప్పుడే నేర్చుకుంటున్నాం’ అని చెప్పడం ఫాషన్ అయిపొయింది. పైగా ఏదైనా పదార్థం పెట్టగానే ‘ రెసిపీ చెప్తారా’ అని అడుగుతారు. నిజంగా చేస్తారో లేదో భగవంతుడికి ఎరుక!! ‘ఉప్పు ఎంత వేస్తారు ?’ అనే వాళ్ళని చూసేనేమో ‘ముద్దపప్పు’ ఎలా చేయాలో కూడా రెసిపీలు పెట్టేస్తున్నారు బ్లాగర్లు. వంట అనేది ఒక కళ. ఆ కళని ఎలా ఔపోశన పెట్టాలో, ముఖ్యంగా ఇలా ప్రశ్నలు వేసేవారికి, ఈ పుస్తకం లో స్పష్టంగా చెప్తారు రచయిత్రి.
మాలతీ చందూర్ గారు అంటే ఇంట్లో వంటలు మాత్రమే చేసుకోలేదు !! అలాగని ఆవిడకి, యద్దనపూడి నవలల్లోలాగా ఏ నాయరో వంట చేసి పెట్టి ఉండడు కూడా !! మాలతీ చందూర్ గారు ఎంతో సాహిత్య సేవ చేసారు కూడా !! ఆ రోజుల్లో ఒక సాధారణ గృహిణికి ఎన్నో విషయాలు ఎంతో తేలికగా ఈ పుస్తకంలో చెప్పారు. అటువంటి ఆవిడ నుంచి ఎన్నో నేర్చుకోవలసిన స్త్రీలు, ఏమి నేర్చుకున్నానేర్చుకోకపోయినా కనీసం ఆ వంటలన్నా నేర్చుకోవాలి అనిపిస్తుంది నాకు.
IMG_4047
‘ఆడవాళ్ళని వంటింట్లో తోసేసారు, బంధించేసారు‘ అనే స్త్రీ వాదులతో నేను వాదించలేను కానీ, వంట అనేది స్త్రీని తన కుటుంబంతో ఒక విధమైన అనుబంధంతో పెనవేస్తుంది అని ఖచ్చితంగా చెప్పగలను. . అమ్మ కంచంలో వడ్డించి ‘నీకు ఇష్టమైన బెండకాయ కూర చేసాను. భోజనానికి రామ్మా ‘ అని పిలవగానే , పిల్లలకి ఆ ఆనందాన్ని మించిన ఆనందం ఏముంటుంది ??

ఓ చిక్కుడు పాదు కథ

ఇప్పుడు మేముండే ఇల్లు గృహప్రవేశానికి దేశీ కొట్లో నవధాన్యాల పొట్లం ఒకటి కొన్నాం. అన్నీ నవధాన్యాలు వాడలేదు . వాటిని ఓ పక్కన పెట్టాము. అలా ఏళ్ళు గడిచాయి. ఇక వసంతకాలం రాగానే ఏవో ఒక మొక్కలు వేసేసి కూరగాయలు పండించేయాలి అన్న తాపత్రయంలో ఉండగా, ఈ నవధాన్యాల పొట్లం గుర్తొచ్చింది. పొట్లం చూస్తే అందులో కొన్ని చిక్కుడు గింజలు కనిపించాయి. వెంటనే చిన్న కుండీలలో పెట్టడం వాటిల్లోంచి ఓ రెండు మొక్కలు రావటం జరిగింది. ఇక చలి చచ్చిపోయింది మొక్కలు పెరట్లో నాటొచ్చు అని నిర్ధార్థించుకున్నాక, ఆ మొక్కల్ని భూమిలో నాటి, అటూ ఇటూ ఓ రెండు కర్రలు పెట్టి వాటిని అల్లుకోమని మొక్కల్ని వదిలేసాను.

IMG_8935

ఇక ఆ రెండు మొక్కలు ‘ఇంతింతై వటుడింతయై’ అన్నట్లు మిగతా మొక్కల్ని తొక్కేస్తూ తీగల్ని పెంచుకుంటూ అల్లుకుంటూ గడ్డి మీదికి వెళ్ళిపోయాయి . అన్నీ తీగలకీ దారాలు కట్టి పక్కింట్లోకి పోకుండా మా deck మీదే పాకేటట్లు చేశాను. కాకర, బెండ, బచ్చలి మొక్కలు పాపం, దీని ధాటికి తట్టుకోలేక దీనికే దారి ఇచ్చేసాయి. ఇక సెప్టెంబర్ నెలలో కొంచెం, కొంచెం పూత రావటం మొదలు పెట్టింది. చాలా ఆనందం వేసింది.ఎందుకంటే చిక్కుడు బతికి తీగకట్టి, కాయలు కాసేలోగా చలికి చచ్చిపోతుంది అని స్నేహితురాలు ఒకావిడ చెప్పారు. అలాంటిది కాయలు చేతికి వస్తున్నాయి కదా. పైగా పక్కనే పొడుగు వంకాయలు తెగ కాస్తున్నాయి. చిక్కుడు కాయ, వంకాయ కలిపి కూర చేద్దామని ఆశ!!.

IMG_3389

ఓ శుభ ముహూర్తాన కాయలు వచ్చాయి. వాట్సాప్ లో అందరికీ ఫోటోలు పెట్టి హడావిడి చేసాను. ఓ రెండు రోజులు ఆగి వంకాయలు కూడా కలిపి కూర చేసాను. కూరంతా కటిక చేదు 😦 . చేదు వచ్చినవి వంకాయలా లేక చిక్కుడు కాయలా అనేది అర్ధం కాలేదు. ఇక అక్టోబర్ నెల వచ్చేసరికి చిక్కుడు పాదు సగం deck ని ఆక్రమించేసింది. ఇక చిక్కుడు కాయలు గుత్తులు గుత్తులు గా రావటం మొదలు పెట్టాయి. దసరాల్లో బాలవికాస్ పూజకి విచ్చేసిన వారందరూ ‘ఇంత బాగా ఎలా పెంచారు’ అని నన్ను tips కూడా అడిగేసారు 😀. వాళ్ళకి నెమ్మదిగా విషయం చెప్పా. కాయలు రూపురేఖలు బావున్నా కటిక చేదు అని. ఎవరూ నమ్మలేదు. ‘కనరెక్కిన వంకాయలతో కలిపి ఉంటావు అందుకే చేదు’ అంటూ ఓ ఇద్దరు కోసుకెళ్ళారు కూడా. కూర చేసి, వచ్చిన result చెప్పారు ‘చేదుగానే ఉందీ’ అంటూ. అంత కాపు పడెయ్యలేక పులుసుబెల్లం పెట్టిన కూర కూడా చేసాను. అదేం కాయో కానీ, అయినా చేదు కొంచెం కూడా విరగలేదు. పక్కన కాకరకాయ పాదు కూడా వేయటం వలన చేదు వచ్చిందా అన్న పిచ్చి సందేహం కూడా వచ్చేసింది. తరవాత వెతకగా వెతకగా గూగులమ్మ చెప్పింది కొన్ని ‘Lima beans’ అని చిక్కుడు కాయలు ఉంటాయి. అవి చేదుగా ఉంటాయి అని. నిజమో కాదో తెలీదు మరి !!

ఇదిలా ఉండగా, ఇంత పెద్ద పాదు చూసి చక్కగా దాని కింద పడుకోవచ్చని ఓరోజు ఓ సర్పరాజం గారు అతిథి గా వేంచేశారు. వెంటనే పాదు మొత్తం మా గడ్డికోసే అబ్బాయితో పీకించేసాం. ఇక పొరపాటున కూడా చిక్కుడు పెంచకూడదని నాకు కఠినమైన ఆజ్ఞలు జారీ అయ్యాయి.

అదండీ చిక్కుడు పాదు కథ.

కథలు చదవాలా ? భాగం -2

మొదటి భాగం  ఇక్కడ

ఈ కథలు, పుస్తకపఠనం  నేపథ్యంలో  ముచ్చటగా మూడు  విషయాలు చెబుతాను:

ఒకటి :

మా అమ్మాయిలు ఎలిమెంటరీ బడిలో ఉన్నపుడు, వారానికి మూడు రోజులు/రోజుకో రెండు గంటల దాకా వాళ్ళ బడి గ్రంథాలయం లో వాలంటీర్ గా చేసేదాన్ని. నా పని ఏంటంటే పిల్లలు వెనక్కి తిరిగి ఇచ్చేసిన పుస్తకాలూ, ఆయా వర్గాల పుస్తకాలలో సర్ది పెట్టడం. ఇది వరకు నా టపా లోనే చెప్పాకదా అమెరికాలో పుస్తకాల గురించి 🙂 . అలా  సర్దే సమయంలో పిల్లలు లైబ్రరీ తరగతికి వచ్చేవారు.  అప్పుడు ఆ లైబ్రేరియన్, పిల్లల్ని కూర్చోబెట్టి ఓ పుస్తకం చదివేవారు . తర్వాత పిల్లలు వాళ్ళకి కావాల్సిన పుస్తకాలూ తీసుకుని వెళ్లేవారు.  ఆ లైబ్రేరియన్ చదివే విధానం చూస్తే నాకే చిన్నపిల్లనై అక్కడ కూర్చోవాలని అనిపించేది. ఇంకా ఆవిడ ప్రత్యేకత ఏంటంటే కథ చదివాకా గిటార్ వాయిస్తూ పాట కూడా పాడేది. పిల్లలు పుస్తకాలు  ఏం  తీసుకోవాలా అని సందిగ్ధంలో ఉన్నపుడు, వాళ్ళు  ఏవో ఒక పుస్తకాలూ తీసుకెళ్లకుండా, ‘ఇది కావాలా ? ఈ కథ  ఇలా భలేగా  ఉంటుంది చూడు’ అంటూ రకరకాల పుస్తకాలూ తీసి చూపించేవారు. ఆవిడ  చెప్పే విధానం చూసి వాళ్ళు వెంటనే తీసేసుకునే వారు. ఆవిడ ఉద్యోగం ఏదో  భుక్తికోసం అన్నట్లు కాక, పిల్లలతో కలిసిపోయి చేయడం చూస్తుంటే భలే ఆశ్చర్యంగా అనిపించేది.   

రెండు:

మంచి పుస్తకం :

అమెరికాలో పిల్లలకోసం(ముఖ్యం గా 3-5 ఏళ్ళ వయసులో వారికి) అందంగా , ఆకర్షణీయంగా ఉండే పుస్తకాలూ ఉన్నట్లు,  తెలుగులో కూడా ఉంటే ఎంత బావుంటుందో అనుకునేదాన్ని. 2005లో అనుకుంటాను. హైదరాబాద్  లో , విజయవాడ లో  పుస్తకాల కొట్లు వెతికినా అటువంటి పుస్తకాలు దొరకలేదు.  దొరికిన వాటినే  మా అమ్మాయిలు చదివేవారు . తరువాత 2008లో హైదరాబాద్  దోమలగూడా  రామకృష్ణమఠం లో TTD  వారిచే ఆంగ్లం లో ప్రచురించబడ్డ  పిల్లల పుస్తకాలూ కనిపించాయి. అన్నీ కొనేసాను. మా పెద్దమ్మాయికి పురాణాలూ, వివేకానందుడు , రామకృష్ణ పరమహంస కథలు లాంటివి అన్నీ  తెలిసాయి అంటే రామకృష్ణమఠం, TTD వారి ధర్మమే అని చెప్పచ్చు.  

ఈ మధ్య నవంబరులో భారతదేశం వెళ్లేముందు మా మనబడి కేంద్రం నిర్వాహకులు ఫోన్ చేసి,  ‘ మీరు హైదరాబాద్ వెళతారు కదా. మన మనబడి గ్రంథాలయానికి పుస్తకాలూ కొన్ని చెప్తాను. పట్టుకురాగలరా ?’ అని అడిగారు. అటువంటి పనులు అంటే మహాఇష్టం కాబట్టి  వెంటనే ఒప్పేసుకున్నాను. వారు ఆ ప్రచురణకర్తల చిరునామా ఇచ్చారు. ఆ చిరునామా చూస్తే మా అమ్మ గారింటికి నడచి వెళ్లగలిగే దూరంలో ఉంది.

భారతదేశం వెళ్ళాక, ఓ రోజు పొద్దున్నే వారి దగ్గరికి వెళ్ళాను. వారి టీం సభ్యుల పేర్లు సురేష్ గారు & భాగ్యలక్ష్మి గారు. నాకు వారి గురించి ఏమీ తెలీదు. ఒక ఇంట్లో వారు ఈ పుస్తకాలని విక్రయిస్తారు. చిన్న చిన్న పుస్తకాలూ &  వాటిల్లో  అందమైన రంగు రంగుల బొమ్మలతో కథలు  ఎంత ఆకర్షణీయంగా & చక్కగా ఉన్నాయో చెప్పలేను. కొన్ని Bilingual పుస్తకాలూ ఉన్నాయి. అవి విదేశాలలో తెలుగు నేర్చుకోవాలనే పిల్లలకి బాగా ఉపయోగ పడతాయి.

 తీసుకెళ్ళే లగేజీ సరిపోతుందో లేదో అని సందేహించాను, కానీ ఉన్న పుస్తకాలన్నీ కొనేయాలి అన్నంత బావున్నాయి!! ఆ పుస్తకం పేపర్ నాణ్యత, ధర చూస్తే వెంటనే అర్థమయిపోతుంది వారు ఈ పని ఏదో  లాభాపేక్ష కోసం చేయటం లేదు అని.  ఆత్రంగా చాలా మటుకు కొనేసాను. ఇంటికి వెళ్ళాక తక్కువగా ఉన్నాయేమో అనిపించింది. మళ్ళీ  వెళ్ళి  ఇంకొన్ని కొన్నాను.  కానీ పెట్టెల బరువు ఎక్కువయ్యి వదిలి వేసి రావాల్సి వచ్చింది.  ఇక అమెరికాకి  రాగానే,  మొదటి త్రైమాసికం పరీక్ష పెట్టాను. పరీక్ష అయిపోయి పేపరు ఇచ్చేసిన పిల్లలు అల్లరి చేయడం మొదలు పెట్టారు. నెమ్మదిగా ఈ పుస్తకాలూ ఓ రెండు తీసి బయట పెట్టాను.  అందులో ఒకటి ‘కోటయ్య కట్టిన ఇల్లు’ . అంతే ఒక్కొక్కరూ దాని చుట్టూ జేరి చదవటం మొదలు పెట్టారు.  అంటే అర్ధమయ్యింది కదా వారి పుస్తకాలూ ఎంత బావున్నాయో !!

వారి వెబ్సైటు ఇదిగో :

http://manchipustakam.in/

పుస్తకాలూ కూడా చాలా తక్కువ ధరలోనే ఉన్నాయి. కొన్ని పుస్తకాలైతే  ఒక్కొక్కటీ   20/- రూపాయలు మాత్రమే. పిల్లల పుట్టినరోజులకి return గిఫ్ట్ గా కూడా ఇవ్వవచ్చు.  వీరు set గా కూడా అమ్ముతున్నారు. వాటిని ఎవరికైనా బహుమతులు గా కూడా ఇవ్వవచ్చు. మా తరగతిలో దాదాపు 15 మంది పిల్లలకి ఒక్కొక్కరికీ  రెండు పుస్తకాలూ, మా గ్రంథాలయానికి ఓ పాతిక పుస్తకాలూ , ఇంకా ఆత్రం కొద్దీ కొని వదిలేసిన పుస్తకాలూ అన్నీ  కలిపితే ఓ చీర ఖరీదు కూడా కాలేదు.  

తెలుగు భాషని  భావి తరాలకి అందించడానికి ఇటువంటి వారు చేసే కృషిని  ప్రోత్సాహించండి.

మూడు :

చల్లా  ఉమా గాయత్రి గారు:

ఈవిడ కూడా పిల్లల కోసం చాలా ఆకర్షణీయం గా పుస్తకాలూ వ్రాసారు. ఎంత బావున్నాయో  ఈ లంకెలో కనిపిస్తాయి చూడండి.  

https://naatelugupustakaalu.wordpress.com/

వీరి పుస్తకాలూ కూడా తెచ్చుకుందాం అనుకున్నాను. కానీ చెప్పాను  కదా. ఆ పెట్టెల్లో ఏం  పెట్టానో తెలీదు కానీ బరువెక్కిపోయాయి. ఇక్కడకి రాగానే, మా మనబడి గ్రంధాలయంలోనే  దర్శనమిచ్చాయి.  నేను చూస్తుంటే ‘అవి కూడా ఈ మధ్యనే వచ్చాయండీ. బావున్నాయి కదా? ’ అన్నారు మా గ్రంధాలయ నిర్వాహకురాలు.
‘కథలు చదవాలా’ అన్న ప్రశ్న నన్ను ఎందుకు ఇంత ఆలోచింప చేసిందో,  పైన చెప్పిన మూడు విషయాలలో వారిని గురించి చెప్పాక అందరికీ  అర్ధమయ్యిందనే అనుకుంటాను.