Parent teen book club

చాలా middle schools లో Parent teen book club అని ఉంటుంది. ఆ club ఏంటంటే  పిల్లలు, తల్లితండ్రులు ఒకటే పుస్తకం చదివి, ఆ పుస్తకం అందరూ కలిసి చర్చిస్తారు.  సంవత్సరానికి మూడు సార్లు ఉంటుంది. ఓ నాలుగు రకాల పుస్తకాలు ఉంటాయి. మనకు నచ్చిన పుస్తకం  ఎన్నుకుని club లో నమోదు చేసుకోవాలి !! ఈ club లో ఖాళీలు ఎంత తొందరగా నిండిపోతాయంటే email వచ్చిన కొద్దిసేపట్లో నమోదు చేసేసుకోవాల్సిందే!!  పిల్లలు ‘అలా మా అమ్మానాన్నలతో కలిసి చదువుకుంటే మాకేమి వస్తుంది’ అంటారని, ఓ project లో credit లాంటిది ఏదో పెడతారు. అలా మూడుసార్లకీ ఇవ్వరు.  ఏదో ఒకసారి మాత్రమే credit ఉంటుంది. నాకు ఆ మూడు సార్లు మా అమ్మాయితో కలిసి చదవాలని ఉంటుంది. కానీ ఆ credit ముక్కకోసం ఒక్కసారికి నాతో చదువుతుంది.పైగా మా పిల్ల నా గురించి ‘ఈవిడ ఇండియాలో పుట్టి పెరిగింది. తెలుగు బళ్ళో టీచరు. ఇంగ్లీష్ లో చదువుతుందా  పెడుతుందా ‘ అనుకుంటుందేమో అని నా అనుమానం. ఈ రకం పిల్లలని ఆశ్చర్యపరుస్తూ అక్కడకి వచ్చేవాళ్ళు కూడా చాలామంది నాలాగా భారతవలసదారులే అవడం, పైగా పుస్తకాన్ని నమిలిమింగేసి వచ్చి చర్చలు చేయడం జరుగుతుంటుంది 🙂

చర్చ ఎలా ఉంటుంది అంటే ,  పుస్తకం గురించి ఒక్క మాటలో చెప్పడం, చివరి దాకా ఉత్కంఠ ఉందా లేదా, వ్రాసిన శైలి,  పుస్తకానికి పెట్టిన పేరు సరిపోయిందా లేదా , ఏవైనా స్వానుభవాలు, ఇటువంటి పుస్తకాలు ఇంకేమైనా ఉన్నాయా.

పోయిన ఏడాది  ‘March: Book One by John Lewis’ అనే graphic నవల చదివాము. అమెరికాలో ‘Civil Rights Movement’ గురించిన పుస్తకం.’Civil Rights’, ‘non violence’ మీద చర్చ చేసారు.

ఈ ఏడాది మేము ఎంచుకున్న  పుస్తకం ‘The Night Diary  by Veera Hiranandani’ . ఎందుకు ఎంచుకున్నాం అన్న ప్రశ్నకి సమాధానం –  స్కూలు వారు చెప్పిన పుస్తకాలలో కొన్నిgraphic నవలలు ఉండటం, ఈ సారికి graphic నవలలు వద్దు అనుకోవడం , మాఅమ్మాయి ఇలా diary లాంటి పుస్తకాలు అంటే చాలా ఇష్టపడుతుండడం చేత!!  కథ ఏంటో, రచయిత ఎవరో కూడా తెలీదు (రచయితపేరు చెప్పరు.మనం గూగుల్ చేసుకోవచ్చు కావాలంటే).

పుస్తకం గురించి గూగులించితే తెలిసినది ఏమంటే వ్రాసింది పుస్తకం భారత సంతతికి చెందిన రచయిత్రి. భారతదేశం పాకిస్తాను విభజన గురించినది. దాంతో కొంచెం ఉత్కంఠ పెరిగింది. పుస్తకం రాగానే చదివాను. ఎక్కడా ఆపబుద్ధి కాలేదు. కథ ఏంటంటే ఒక పన్నెండేళ్ళ నిషా అనే అమ్మాయి గురించి. ఇప్పుడు పాకిస్తాన్ లో వాళ్ళ నివాసం.  బ్రిటిష్ వారు స్వాతంత్య్రం ఇస్తున్నారు అన్న ఆనందం కొన్ని రోజులకే విషాదంగా మారిపోతుంది వారి కుటుంబానికి. నిషా తల్లి ఒక ముస్లిము . తండ్రి హిందువు. పుట్టగానే తల్లిని కోల్పోతారు కవల పిల్లలైనా నిషా, నిషా సోదరుడు అమిల్. కథలో — కవలలు, తల్లి మతం ఇస్లాము , తండ్రి హిందువు — కొంచెం ‘బొంబాయి’ సినిమా గుర్తొచ్చింది. నిషా తన తల్లితో కబుర్లు చెప్పుకున్నట్లు రోజూ డైరీ వ్రాసుకుంటుంది . కథంతా దేశ విభజన, వారు పడ్డ కష్ఠాలు, ఇబ్బందులు, రోజులు ఏవిధంగా మలుపు తిరిగిపోతుంటాయి అన్నవాటి గురించి ఆ డైరీ ద్వారా మనకి తెలుస్తుంటుంది.తల్లిని కోల్పోయిన ఆ పిల్లకి, తల్లి జ్ఞాపకాలు చెప్పే ఆ ఇల్లు ఆ ఊరు విడిచివెళ్ళడం చాలా బాధ కలిగిస్తుంది. ఒక పన్నెండేళ్ళ పిల్ల ఎంత అభద్రతా భావానికి లోనవుతుందో చాలా బాగా విడమరిచి చిన్నపిల్లల మనస్సుకి హత్తుకునేలా చెప్పారు రచయిత్రి. ఆవిభజనలో ఎన్నోహింసాత్మకమైన ఘటనలు జరిగాయి. ఆ ఘటనలన్నిటినీ విడమరచి చెప్పారు. ఏదీ కూడా విడిచిపెట్టలేదు. నాకు చాలా నచ్చిన అంశం ఏంటంటే పిల్లలకి భయం కలిగించేలా వ్రాయలేదు. చెప్పవలసిన రీతిలో చాలా చక్కగా చెప్పారు.  

nightdiary

ఈ పుస్తకం చర్చించడానికి  అందరూ భారతీయులే ఉంటారు అనుకుని వెళ్ళాము.ఆశ్చర్యపరుస్తూ భారతీయులు మాతో కలిపి ముగ్గురే. ఇంకో ఆరుగురు పిల్లలు వేరే వారు వచ్చారు. నాకు అర్ధమయ్యింది ఏంటంటే ఈవిభజన గురించి అందరికీ పెద్దగా తెలియదు అని. చర్చ ప్రారంభించిన టీచర్ గారికి కూడా ఇన్ని లక్షలమంది వలస వెళ్ళారు అంటే ఆశ్చర్యం వేసిందట. ఈ పుస్తకం గురించి  బళ్ళో హిస్టరీ టీచర్ల కి చెబుతానని చెప్పారు.

భారతదేశం చరిత్రలో మర్చిపోలేనిది దేశవిభజన. దీని గురించి పిల్లలకి చెప్పాలి అనుకునే తల్లితండ్రులు ఈపుస్తకం తప్పకుండా చదివించాలి. ఇంకా విషయాలు తెలుసుకోవడానికి ఈపుస్తకం ప్రారంభం అవ్వచ్చు. ఇక్కడ ఇంకోవిషయం కూడా చెప్పాలి. చర్చించడానికి బడికి వెళ్లే ముందు పుస్తకం బయట పెట్టేసరికి, మాపెద్దమ్మాయి హోంవర్క్ పక్కనపడేసి ఈపుస్తకం చదువుతూ కూర్చుంది.  ‘I never knew that partition was this painful’ అంది.

అమెరికాలో  పాకిస్తాన్ వాళ్ళు కనిపిస్తే  మన వాళ్ళే అన్నట్లు మాట్లాడుతాము. ఎన్నో కబుర్లు చెప్పేసుకుంటాము. ఆనాడు ఉన్నట్టుండి అంత బద్ధ శత్రువులుగా ఎలా మారిపోయారా  అనిపిస్తుంది.

ప్రకటనలు

అమ్మపెట్టదు..అడుక్కోనివ్వదు..

మొన్న నాకు FB లో ఓ పోస్టు కనిపించింది. ఇస్కాన్ వారి ‘అక్షయ పాత్ర’ సంస్థ మీద.

భారతదేశం లో చాలా రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు మధ్యాహ్న భోజన పథకం అక్షయ పాత్ర కి కాంట్రాక్టు ఇచ్చారు. అక్షయ పాత్ర సంస్థ వారు పొద్దున్నే వేడి వేడి గా వారి అత్యాధునికమైన వారి వంటశాలలలో శుభ్రంగా వండి సమయానికి పిల్లలకి పెడతాము అని చెప్తారు. కావాల్సిన పోషకాలు, రుచి వాటికీ ప్రమాణాలు ఉన్నాయి అని చెప్తారు. ఆయా వీడియోలు కూడా వారి వెబ్సైటు లో ఉంటాయి. చూడచ్చు ఎవరైనా. ఎన్నో కార్పొరేట్ సంస్థలు ముఖ్యంగా ఇన్ఫోసిస్ వీళ్ళకి విరాళం ఇస్తుంటుంది. ప్రభుత్వం ఇచ్చే నిధులకి అదనంగా వారి వంటశాలలకి, రవాణాకు ఖర్చు ఉంటుంది కాబట్టి ఈ విరాళాలు ఆ అదనపు ఖర్చుకు వాడతాము అని చెప్తారు వారు. నేను విరాళం ఇద్దామని ఫోన్ చేస్తే ‘ ముందు వచ్చి మేము చేసే పని చూడండి. పొద్దున్నే రండి’ అని చెప్పారు. అంటే వారు చేసే పనిమీద వారికి నమ్మకం ఉన్నట్లే కదా!! నేను ఇస్కాన్ భక్తురాలిని కాదు. అన్నదానం చేస్తే మంచిది అన్న సదుద్దేశ్యమే. అన్నీ సంస్థల్లాగే అందులో కూడా లోపాలు ఉండవచ్చు.కాదని చెప్పను. వాదించను.

ప్రభుత్వం మధ్యాహ్న భోజన పథకం పెట్టేసాం అంటే చాలదు కదా!! ఎన్నో విషయాలు చూసుకోవాలి. ఎవరు వండుతారు, ఎలా వండుతారు, నాణ్యత ..ఇలా చాలా చూడాలి. నాకు తెలిసి బళ్ళలో మధ్యాహ్న భోజన పథకం ప్రవేశపెట్టినపుడు, అది టీచర్లకి పెద్ద ప్రహసనం. దాని మీద కూడా చాలా కార్టూన్లు కూడా వచ్చేవి టీచర్లు వండుతున్నట్లు, లెక్కలు చూసుకుంటున్నట్లు. ఇదంతా తలనొప్పి అని కొన్నిసార్లు టీచర్లు మాకు మధ్యాహ్న భోజన పథకం వద్దు అన్న సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. అలా వద్దు అంటే ఎలా? కొంత మంది పిల్లలు కేవలం ఆ తిండి కోసమే బడికి వస్తారు. మాకు తెలిసిన ఆవిడ గవర్నమెంట్ స్కూల్ టీచర్ గా ఉండేవారు హైద్రాబాద్ లో. ఆవిడ చెప్పేవారు, కొన్ని సార్లు పిల్లలు, ముఖ్యం గా 10 వ తరగతి పరీక్షలు వ్రాస్తున్నప్పుడు ఆకలికి తట్టుకోలేక పోయేవారని. వాళ్ళ బాధ చూడలేకపోతున్నాం అంటూ బిస్కెట్ ప్యాకెట్లు ఇచ్చేవారు. ఇలాంటి పిల్లలకోసం ప్రభుత్వం funds ఇస్తుంటే, ఆ డబ్బు నొక్కేయడం కోసం కాచుకుని కూర్చుని ఉంటారు కొందరు. కొన్ని సార్లు పదార్థాలు సరిగ్గా వండక , food poisoning తో పిల్లలు చనిపోయిన వార్తలు కూడా చూసాము. మరి ఈ అడ్డంకులన్నీ దాటుకుంటూ శుభ్రంగా, వేడి వేడిగా, పోషకాలతో తిండి అందిస్తాం అంటూ ఈ సంస్థ ముందుకి వచ్చింది. నాకు తప్పేమీ కనిపించలేదు అందులో!!

ఈ సంస్థ గురించి FB లో ఆ పోస్టు వ్రాసినావిడ బాధ ఏంటో కొన్ని ముక్కల్లో చెప్తాను. ఎవరో ఏంటో చెప్పను. ఆవిడకి అంత కీర్తి రావడం కూడా నాకు ఇష్టం లేదు. పోస్టులో పిల్లలకి భోజనాన్ని సరి అయిన సమయానికి వేడి వేడిగా అందిస్తున్నారా లేదా, నిధులు దుర్వినియోగం చేస్తున్నారా , పాచిపోయినవి పెడుతున్నారా వంటి విషయాలు ఏమీ లేవు. గుడ్డు అనేది మెనూ లోపెట్టకుండా, ఉల్లివెల్లుల్లి లేకుండా చప్పటి శాఖాహారం మాత్రమే పెడుతున్నారూ .నచ్చక పిల్లలు పడేస్తున్నారు.బ్రాహ్మణ భోజనం పెట్టడం అవసరమా ? వచ్చేపిల్లలు కూలీల పిల్లలు. వాళ్ళ ఇళ్ళ దగ్గర ఉల్లి, వెల్లుల్లి వేసుకుని తింటారు. అటువంటప్పుడు ఇలా చప్పటి తిండి ఎలా తింటారు? అన్నం తినేటపుడు ‘హరే కృష్ణ ‘ మంత్రం పిల్లలతో తప్పనిసరిగా చెప్పిస్తున్నారు. వేరే మతాల వాళ్ళకి ఇబ్బందికరంగా ఉంటోంది. దళితులు వండుతుంటే పిల్లలు తినట్లేదని ప్రభుత్వాలు ‘అక్షయపాత్ర’ తో ఒప్పందాలు కుదుర్చుకున్నారట.

ఆవిడ మాట్లాడిన మాటల్లో రెండే విషయాలు చెప్తాను..‘గుడ్డు’ ని మెనూలో పెట్టకపోవడం. ఇతర మతాల పిల్లలు కృష్ణ మంత్రం జపించడం. మాంసాహారం తినేవాడికోసం గుడ్డు పెడితే శాఖాహారం తినేవాడు ఆ రోజు ఏమి చేస్తాడు? ఇతర మతాల వాళ్ళు ఒకరో ఇద్దరో కృష్ణ మంత్రం జపిస్తే వచ్చేసిన బాధ, శాఖాహారం తినేవాడు మాంసాహారం తినలేకపోతే రాదేం? అవసరం ఉన్నచోట మైనారిటీ, అనవసరమైతే మెజారిటీనా?

రుచి నచ్చక పిల్లలు పడేస్తుంటే ఇంతపెద్ద పోస్టు వ్రాసే బదులు ‘అక్షయపాత్ర’ వారికే చెప్పచ్చు కదా?

ఈ పోస్టు చూడగానే అర్ధమయ్యింది ఏంటంటే ఈవిడది ఏదో ‘వాదం’ లేదా ‘ఇజం’ . ఏదైనా వాదించుకోవచ్చు ఏదైనా మాట్లాడచ్చు.తప్పులేదు. కానీ ఒకరు నిర్వహిస్తున్నబాధ్యతని వేలు ఎత్తి చూపించి మాట్లాడటం ఎప్పుడు చేయవచ్చు? వాడికి అప్పగించిన బాధ్యత వాడు అస్సలు సరిగ్గా చేయకపోయినా, వాడి కంటే మనం బాగా చేయగలిగినా తప్పకుండా మాట్లాడవచ్చు. ఎక్కడ హిందూ మతం అని ఉంటే అక్కడ ఈ ‘ఇజం’ మాట్లాడేవాళ్ళకి అన్నీబాధ లొచ్చేస్తాయి. అది కూడా హిందువులకే!! వీళ్ళ బాధ ఏంటో ఎన్నటికీ అర్ధం కాదు నాకు!! ఇండియా లాంటి దేశాలు ఎప్పటికీ ‘Developing’’ దేశం గా ఉండిపోవడానికి కారణం చిన్నచిన్న విషయాలు కూడా అధిగమించకపోవడమే !! నాకు తెలిసి ఇండియా ‘Malnutrition in Children’ దేశాలలో పై స్థానాలలో ఉంది. ఇది ప్రతి ఒక్క భారతీయుడు తలవంచుకోవలసిన విషయం కదూ!!

నాకు ఈమధ్య సమయం చిక్కక పోస్టులు కూడా పెట్టడం లేదు. అటువంటిది ఇటువంటి వాటిని చదివి నాకెందుకులే అని ఊరుకోలేకపోయాను. వీళ్ళు ఎంత సంఘ సేవ చేస్తారో కానీ, చిన్నపిల్లలకి కాస్తో కూస్తో మంచి భోజనం అందజేస్తున్నారు అనుకోకుండా ఏమంత్రం చదివారు అంటూ మాట్లాడుతుంటే ఇంతకంటే మనుష్యులు ఎదగలేరా అని రోత పుడుతోంది.

ఈ ఏడు సంక్రాంతి బొమ్మల కొలువు కథ

భాగవతం అనేది పోతన గారు తెలుగు వారికి ఇచ్చిన ఒక అమూల్యమైన మణి  అంటాను నేను. ఈ సంగతి అర్ధమయ్యేసరికి నా జీవితకాలం దాదాపు సగం గడిచిపోయింది. తెలుగు పాఠ్యపుస్తకం లో కొన్ని  పద్యాలు నేర్చుకున్నాను. కథ కొంచెం కొంచెంగా బాగానే తెలుసు. కానీ నాకు ఆ కథని కళ్ళకి కట్టినట్లు చెప్తూ, మనసుకి హత్తుకునేలా , ఆ పురాణం significance  విశిదీకరించిన వారెవరో చెప్పనక్కరలేదనుకుంటాను 🙂 _/\_ . గత ఏడాది చాగంటి గారి భాగవత ప్రవచనం మొత్తం విన్నాను. తరువాత సామవేదంవారివి కూడా కొన్ని ఘట్టాలు విన్నాను. తరువాత http://telugubhagavatam.org/ వెబ్సైటు  తయారు చేసిన వారి గురించి తెలిసి ఆశ్చర్యం వేసింది. జీవితాన్ని సార్థకత చేసుకోవడం అంటే ఇదే కదా అనిపించింది.

ఇక ఒకరోజు మా  నానమ్మ పద్యాలూ చదివే విధానం  వింటుంటే (చాలా మంది దృష్టిలో ఆవిడ నిరక్ష్యరాస్యురాలు అనగా Illiterate)  ఆ పద్యాలూ నోటికి రాకపోతే జీవితం దేనికి అని అనిపించింది. ఇక నేర్చుకునే ప్రయత్నంలోనే ఉన్నాను. సఫలీకృతం మాత్రం కాలేదు.

సరే ఇలా భాగవతం గురించి ఆలోచిస్తూ ఉండగా,   దసరా పండగ రోజుల్లో చాలా మంది తమిళుల ఇంట బొమ్మలకొలువులు ప్రత్యక్షంగా , వాట్సాప్ లో చూడటం జరిగింది.  ఒక్కొక్కరు ఒక్కొక్క కథని అంటే రామాయణం, ఆదిశంకరులు, కంచి పీఠాధిపతులు, బ్రహ్మోత్సవాలు అలా ఒక ప్రాజెక్టులాగా  పెట్టారు . అవి అన్నీ చూసాక, నాకు ఓ ఆలోచన వచ్చింది. మన తెలుగు వారికున్న అమూల్యమైన నిధి పోతన గారి భాగవతం. దానిని తెలుగు వాళ్లమై ఉండి ఆయన  గొప్ప చూపించకపోతే ఎలా అనిపించింది. అనుకోవడమే తరువాయి. సంక్రాంతి బొమ్మల కొలువుకి నా ప్రాజెక్ట్ ఇదే అని సంకల్పం చేసుకున్నాను. కానీ అన్ని బొమ్మలు ఎక్కడ దొరుకుతాయి, ఎవరు పట్టుకొస్తారు అన్నది ప్రశ్న.  

 

గజేంద్ర మోక్షం:

కావలసిన బొమ్మలు లిస్ట్ తాయారు చేసుకున్నాను.   ‘Golu dolls ‘ అని గూగుల్ లో కొట్టగానే, తమిళం వాళ్ళ మట్టి బొమ్మలు చూపిస్తోంది.  గజేంద్ర మోక్షం బొమ్మ ఉంది, కానీ పోతన గారు వర్ణించినట్లు లేదే!!

ఒక రోజు అనుకోకుండా dollar  tree కొట్టుకి( అక్కడ ప్రతీ వస్తువు ఒక డాలర్ మాత్రమే)  వెళ్ళాను. అక్కడ నోరు తెరుచుకున్న మొసలి, పక్కన ఏనుగులు కనిపించాయి. ఇంక అంతే. నేనే గజేంద్ర మోక్షం చేసేద్దాం అని నిర్ణయానికి వచ్చేసా.  నాకు తెలిసి నేను ఎప్పుడూ ఏది తాయారు చేయలేదు.

ఏనుగులని చేతిసంచీ బట్టలతో, చమ్కీలతో అలకరించాను. ఆ కొట్టులోనే కాగితం చెట్లు కన్పించాయి. వాటిని thermocol  కి అంటించి, గులకరాళ్లు పెట్టి కాస్త అందంగా చేసా. ఇక జలపాతం కోసం చూస్తే అదీ చేసుకోవచ్చని వీడియోలు పెట్టారు . అది చూసి నేర్చుకుని , ఆ ఘట్టానికి  దగ్గరగా అనీ వచ్చేలా చేసాను. ఇక విష్ణుమూర్తి రావాలి. అందుకు సరిగ్గా బాపు గారి బొమ్మ తప్ప సరిగ్గా లేవు, కానీ ఆయన బొమ్మ కొనకుండా ప్రిన్స్ చేయడం ఇష్టం లేక, ఒక్క విష్ణువు మాత్రమే వచ్చేట్లు గూగుల్ లో దొరికిన ఫోటో ఒకటి ప్రింట్ తీసుకున్నాను. ఒక చిన్న కర్రకి అతికించి ,ఇంకో thermocol  కొండ కి గుచ్చి కింద రాళ్ళూ పెట్టి అది పూర్తి చేసాను . దానితో మొత్తం ఘట్టం నేను అనుకున్నట్లే వచ్చింది.

తరువాత  ఉలూఖల బంధనముకి:

అమ్మకి ఫోన్ చేసి, యశోద రోటికి కట్టిన కృష్ణుడిని కొనమన్నాను. ఆలా దొరకలేదు ఒక్క కృష్ణుడే దొరికాడు అంది, దానితో డాలర్ ట్రీ  బొమ్మనే యశోదగా మార్చేసాను. ఒక్క క్రొత్త దీపావళి ప్రమిదని వెన్న కుండగా మార్చి, ఒక చెక్కకి ముగ్గులు వేసి , కవ్వం పెట్టి వెన్న చిలుకుతున్నట్లు చేసాను.

కుబేరుడి కుమారులను ఏవిధంగా చేయాలి అని మళ్ళీ సమస్య. ఒక craft  blog లో ఎవరో ఆలోచన ఇచ్చారు. రెండు barbie boy బొమ్మలు తెచ్చి వాటికీ పంచలు తయారు చేసి కట్టాను, మళ్ళీ  చెట్లు ఒక thermocol కి అతికించి, రంగులు వేసా .

గోవర్ధన గిరి :

ఇవన్నీ చేసాక గోవర్ధన గిరి పెద్దచేయటం  కష్టం కాదు అనుకుని Michaels craft store లో peg  dolls కొని వాటిని గోపాలురు లాగా చేసాను. ఆవులు డాలర్ కొట్లో కొనేసాను.  నా దగ్గరే చిన్న కృష్ణుడిని కొండ క్రింద నిల్చోబెట్టేసాను.

ఇక నందవ్రజం లాగా చేయటానికి bird  houses ని పల్లెటూరి ఇళ్ళలాగా మార్చాను. గోవుల  కొష్టం కూడా చేసాను. బాగా రాలేదు..

ఇంత కష్టపడ్డాక తీరా పేరంటం అనుకునే రోజుకి ఒక అడుగు మంచు కురిసింది మా ఊర్లో.  మరునాడు బళ్ళకి సెలవు అనగానే గబగబా అప్పటికప్పుడు చుట్టుపక్కల వారిని పిలిచి పేరంటం చేసాను.  ఒక చిన్న పాప యక్షులని చూసి ‘I know this story’ అంటే ఎంత సంతోషం వేసిందో!! మళ్ళీ వాతావరణం బావున్న  రోజున అందరినీ పిలిచి ఉత్తుత్తి పేరంటం చేస్తాను. ఈ జనవరి వాతావరణం ఎప్పుడు ఎలా ఉంటుందో తెలీదు!!

అన్నీ  ఘట్టాలు పెట్టలేకపోయినా చిన్న ప్రయత్నం చేసాను.  నాకు అంత చేయి తిరిగే కళ లేదు. అంత బలమైన సంకల్పమే నా చేత ఇలా చేయించింది అని చాలా గట్టిగా నమ్ముతున్నాను. ఈ కొలువు చూసి చేతిలో కళ  ఉన్నవారు కొందరైనా ఈ ఘట్టాలను పెట్టి రాబోయే తరాల వారికి భాగవతం చెప్పేస్తారన్న అత్యాశతో మీ అందరితో పంచుకుంటున్నాను.

అన్నట్లు ఆ రెండూ పద్యాలు  మా అమ్మాయి వ్రాసి నా జీవితం ధన్యం చేసింది 🙂

ఇన్ని రోజులు బ్లాగు వ్రాయకుండా , ఎక్కడా వ్యాఖ్యలు చేయకుండా ఏం  చేస్తున్నానో నా బ్లాగు మిత్రులందరికీ అర్ధమయ్యే ఉంటుందనుకుంటున్నాను

 

 

 

 

అమెరికాలో దోసావకాయ

Thanks  Giving రోజులు వచ్చేసరికి పండిన పంటలు కోయటం పూర్తి అవుతుందేమో మరి.   సూపర్ మార్కెట్ లలో దోసకాయలు, బీన్స్ లాంటి కూరలు చాలా తాజాగా కనిపిస్తూ ఉంటాయి . దాంతో ఫ్రిజ్ లో ఎప్పుడూ  దోసకాయలు ఉంటూనే ఉన్నాయి.

IMG_1145

ఈ మధ్య YVR  ‘అంతరంగం’ బ్లాగర్  గారు, దోసకాయల గురించిన టపా పెట్టేసరికి వెంటనే యమర్జంటుగా  దోసావకాయ పెట్టేసా!!తినడం, జాడీ కడగటం కూడా పూర్తయిందనుకోండి!!

వంటకాల మీద టపా పెడితే భలేగా ఉంటుంది. చేసిన పదార్థం కొంచెమే అయినా అందరూ  కళ్ళతో తిని మనసు నింపేసుకుంటారు. నాలుక తో తినే ప్రసక్తి లేదు కాబట్టి ‘ఉప్పు ఎలా ఉంది’, ‘నూనెక్కువయ్యిందా’ , ‘కారం ఇంకొంచెం పడితే బావుండేదా’  వంటి మాటలు అస్సలు ఉండవు. వంట చేసినవారికి వడ్డించినంత సంతృప్తి :).

IMG_1054

IMG_1055

 

IMG_1060

 

 

 

 

ఒక చిహ్నం

పారిస్ అనగానే ఎవరికైనా  గుర్తుకు వచ్చే చిహ్నం Eiffel  tower. ప్యారిస్ వెళుతున్నాం అని చెప్పగానే ,  అక్కడికి వెళ్లి వచ్చిన వాళ్ళు నాకు ఇచ్చిన సలహా ఏంటంటే – ‘ముందే Eiffel  tower టిక్కెట్లు కొనుక్కోండి, త్వరగా అయిపోతాయి’ – అని. ఏమిటో అంత పడీ పడీ చూడాల్సిన వింత అనిపించింది.  వెళ్లి చూసాక కానీ అర్ధం కాలేదు ఏంటో!! అంతకంటే వింత విషయం ఏంటంటే ప్రపంచం నలుమూలల నుండీ కేవలం ఈ చిహ్నాన్ని చూడటానికి వస్తారు!! దాన్ని  కట్టడం అవసరమా అనవసరంగా అనేది ఆ దేశం వారికి బాగా తెలుసునేమో మరి !!

భారత దేశం అనగానే ప్రపంచంలో ఎవరికైనా గుర్తొచ్చే  చిహ్నం ఏంటి ? తాజ్ మహల్ . ఆ చిహ్నానికి ప్రత్యేకత ఏంటి ?  ఒక ప్రార్థనా మందిరమా లేక దేశం కోసం అసువులు బాసిన వీరుల కోసం కట్టినదా  ? ఏమిటి ఆ ప్రత్యేకత ? ఒక రాజు తన భార్యలలో తనకి ప్రీతిపాత్రురాలైన ఆవిడకి పాలరాతితో సమాధి కట్టించాడు. ఆవిడ  ఆయనకి ఏ పదో పన్నెండో సంతానం కంటూ చనిపోయింది. ఎన్ని గుడులు పిల్లలకి చూపిస్తామో తెలీదు కానీ, మా లాంటి NRI లు పిల్లలకి ఈ చిహ్నం చూపించి భారతదేశం చరిత్ర బాగా చెప్పేసినట్లు చాలా గర్వంగా కూడా మురిసిపోతాము.

‘temples అంటే పిల్లలకి బోర్ కదా ‘ అని కూడా చెప్పేసుకుంటాం!!ఎంత బాగా కట్టించాడని మురిసిపోతాం!!  పైన ఒక సమాధి, కింద ఒక సమాధి. ఏది నిజం సమాధినో , ఏది ఉత్తుత్తి సమాధినో అర్ధం కాదు. పైగా ఢిల్లీలో గాంధీ గారి సమాధికి ప్రదక్షిణం చేసినా చేయకపోయినా వీళ్ళ సమాధికి మాత్రం చెప్పులు విప్పి మరీ చుట్టూ ప్రదక్షిణం కూడా చేస్తాము !! ‘ఆ రాజు ఏంటి ? ఆయన  భార్య ఏంటి ? వాళ్ళ సమాధికి చెప్పులు విప్పి మరీ నేను ప్రదక్షిణం ఎందుకు చేయాలి’ ఆ ప్రశ్న వేసే నాథుడు లేడు ఆ దేశం లో !! ప్రపంచంలో అతి పెద్ద చరిత్ర కలిగిన దేశానికి, ప్రపంచంలోనే అతి ప్రాచీన నాగరికత కలిగిన దేశానికి, ప్రపంచం లోని పెద్ద కంపెనీ లకి  CEO దిగ్గజాలనీ అందిస్తున్న దేశానికి ఒక రాజుగారి భార్య సమాధి దేశచిహ్నమా ?

నిన్న సర్దార్  వల్లభాయ్ పటేల్ గారి విగ్రహ ఆవిష్కరణ జరగటం మొదలు !!  పోస్టులు, వార్తలు, కార్టూనులు – ‘భారతదేశం లో అంత పేదరికం ఉన్నపుడు ఇటువంటివి అవసరమా ‘ అంటూ !! ఒక పత్రిక అయితే ‘ ఐఐటీ లు, ఐఐఎం లు బోలెడు కట్టేయచ్చు ఆ డబ్బుతో ‘ అని వ్రాసింది. ఎవరికి తోచినట్లు వారు వ్రాసేసారు !!  

ఒక రోజు పెళ్ళికి- పెళ్లికి విచ్చేసిన ప్రతి జానెడు కడుపుకి  150 రకాల వంటలు, food court లు & పదివేలకి తగ్గని పట్టు చీరలు !! ఏ అవసరం ఉందని అంత విచ్చలవిడిగా ఖర్చుపెడ్తున్నారు ? ప్రపంచంలో ఎవరూ  ఖర్చు పెట్టనంతగా రికార్డు స్థాయిల్లో ఖర్చు చేసేస్తారు ఒక రోజు పెళ్ళికి . అప్పుడు గుర్తు రారేం ఈ పేదవారు మరి ?? ‘నా డబ్బు నా ఇష్టం. ఇది ప్రజల డబ్బు ‘ అంటూ  సమాధానం ఖచ్చితంగా వస్తుంది !! నిజమే !! మీ డబ్బు మీ ఇష్టం వచ్చినట్లు చేసుకోవచ్చు. ఇంత పెద్ద ప్రశ్న మీరు ఒక ప్రశ్న వేసినపుడు, మీ సామాజిక బాధ్యత మీకు తెలీదా ?  బాధ్యత తెలిస్తే ఖర్చు పెట్టే ప్రతీ పైసా ఆలోచించుకుని ఖర్చు పెట్టరా ?? ఒక రోజు పెళ్లే – శుభలేఖలు అచ్చు వేసేవారూ , చీరలు నేసే వారు, నగలు చేసేవారు , వంటలు చేసేవారు, పిండి వంటలు చేసేవారు, పెళ్లి హాల్ వారు, ఆ హాల్ లో పనిచేసేవారు, ఆఖరికి ఓలా  క్యాబ్ వారు – ఇలా ఎంతో మందికి ఉపాధి కలిపిస్తుండగా, అన్ని కోట్లు ఖర్చు పెట్టి కట్టిన విగ్రహం ఎవరికీ ఉపాధి కలిపించదంటారా ?

ప్రపంచం లో ఏ కట్టడమైనా ఎందుకు కట్టాలి అని అనుకుంటే, మనుష్యుల చరిత్ర , ఉనికి తెలిసేవి కాదు. ట్యాంక్ బండ్ మీద బుద్ధుడి విగ్రహం  పెడుతున్నప్పుడు పడవ ప్రమాదం జరిగింది. కొంతమంది పోయినట్లు కూడా గుర్తు!! ఈ రోజున నెక్లెస్ రోడ్డు మీదకి షికారుకి వెళ్లి ఆ విగ్రహం దగ్గర ఫోటోలు దిగేవారిలో,  ఆ రోజు రామారావు గారిని తిట్టిన వాళ్ళు కూడా ఉండవచ్చు. భార్య కోసం ప్రజల సొమ్ము ఖర్చుపెట్టిన షాజహాన్ ని మెచ్చుకుంటూ అదే భారతచిహ్నంగా అనుకుంటాం కానీ భారతదేశ స్వాతంత్య్ర పోరాటం లో ముఖ్య పాత్ర వహించి, భారత దేశాన్ని మొత్తం ఏకం చేసిన మహాత్ముడికి ఈ విధంగా నివాళి ఇవ్వటం సరికాదు అని ఎందుకు అనుకోవాలి ?

ఈ రోజు వరకు అక్టోబర్ 31 అంటే ఇందిరా గాంధీ గారు అసువులు బాసిన రోజుగానే నాకు గుర్తుండి  పోయింది. . అమెరికాకి వచ్చాక Halloween పండుగ ఆ రోజని తెలిసింది . నా నలభైయేళ్ల జీవితం లో  నిన్న మొట్ట మొదటి సారి తెలిసింది అక్టోబర్ 31 ‘ఉక్కు మనిషి’, సర్దార్ వల్లభాయ్ పటేల్ గారి జన్మ దినం అని. సిగ్గుపడాలో లేక సోషల్ మీడియా కి ధన్యవాదాలు చెప్పుకోవాలో అర్ధం కాని  పరిస్థితి!!

ఈ రోజున ఆ విగ్రహం గురించి ప్రపంచం అంతా మాట్లాడుతోంది కాబట్టే,  ‘అసలు అంత పెద్ద విగ్రహం పెట్టిన వ్యక్తి ఎవరు’ అన్న సందేహం ప్రతి ఒక్కరికీ కలగటం సహజం. ఈ విధంగానైనా  ఆయన కీర్తి నలుదిశలా వ్యాపించడం భారతీయులు గర్వంగా భావించాలి. ఈ రోజున భారతదేశం ఇలా ఉండటానికి కారణమయిన ముఖ్యమైన మూల పురుషులలో ఒకరు ఈ మహాత్ముడు!! పాఠ్యాంశాలలో వీరి గురించి చెప్పడం పెద్దగా ఉండదు. నేను వీరి గురించి నా కాలేజీ జీవితం తరువాతే తెలుసుకున్నాను. చదువుకున్నదాన్ని నాకే సరిగ్గా తెలియలేదు.  సామాన్య ప్రజానీకానికి ఎలా తెలియాలి మరి ?? ప్రపంచంలో ఎక్కడికి వెళ్ళినా కనిపించేది గాంధీ గారి విగ్రహం!! భారతదేశంలో గాంధీ గారి పేరు ఉన్న వీధి & విగ్రహం లేని ఊరు లేదు అంటే అతిశయోక్తి కాదు. అలాగే అంబేద్కర్ గారు !! ఒక సామాన్యుడికి వారందరూ దేశానికి ఏమి చేసారో కూర్చోబెట్టి పాఠాలు చెప్పకుండానే ఈ చిహ్నాలు చెబుతాయి.

ఎన్నో భాషలు , ఎన్నో మతాలు !! ప్రపంచంలో ‘భిన్నత్వంలో ఏకత్వం’ అంటే భారతదేశమే !!  మరి ఆ భారతదేశంలో ఉండాలి కదా Statue of Unity!!

ప్యారిస్ అనగానే  Eiffel tower, అమెరికా అనగానే Statue  of Liberty ఎలా గుర్తొస్తాయో, ఇంకో వందేళ్ళకి ప్రపంచంలో  భారతదేశం అనగానే Statue of Unity నే తప్పకుండా గుర్తుకు వస్తుంది అని ఆశిద్దాం !!  

 

మా పార్కు లో తామర పూలు & జలచరాలు

‘YVR  అంతరంగం’ వారి బ్లాగు చూసాక గుర్తొచ్చింది మా ఇంటి దగ్గర పార్కులో తీసిన చిత్రాలు బ్లాగులో పెట్టడం మర్చిపోయాను అని.  కొలనులో తామరపూలు విరగబూసి ఉన్నాయి. చిన్న తాబేళ్లు బోలెడు కనిపించాయి. ఇంటి పక్కనే ఉన్న ఇంతటి ప్రకృతి సంపద ని పెట్టుకుని ఎక్కడికో వెళ్తుంటాం ఏమిటా అని ఆశ్చర్యం వేసింది.   

 

IMG_9587

 

IMG_9605

IMG_9614
ఈ చిత్రాలలో  తాబేళ్ళని పట్టుకోండి చూద్దాం 🙂

 

IMG_4407

 

IMG_9615
పొద్దున్నే బోలెడు కబుర్లు చెప్పేసుకుంటున్నాయి 

IMG_4410

 

IMG_9620

అమ్మలగన్నయమ్మ

మా అమ్మాయిని Middle  school లో ఉండగా, బళ్ళో దింపేటపుడు రోజూ ఒక దృశ్యం కనపడేది.  బడి దగ్గర సందు చివర ఓ వాకిట్లో, ఒక చేతిలో కాఫీ కప్పు పట్టుకుని, ఇంకో చేతిలో చిన్న కూతురిని ఎత్తుకుని,  బడి లోపలికి వెళ్తున్న పెద్ద కూతురిని కళ్ళతో బళ్ళో దింపుతూ ఓ మాతృమూర్తి కనిపించేది. ఆ రెండేళ్లు దాదాపుగా ప్రతి రోజూ ఇదే దృశ్యం !!

నాకు ఒక కొరియన్ స్నేహితురాలు ఉంది. ఈ మధ్య కలిసినపుడు చెప్పింది,  వాళ్ళ అమ్మాయికి హై స్కూల్ కెమిస్ట్రీ లో మార్కులు సరిగ్గా రావట్లేదని.  ‘ట్యూషన్ పెట్టించక పోయావా’ అంటే, ‘వాళ్ళు ఎంత చెప్పినా నేను చెప్పుకుంటే ఎప్పుడు అడిగితే అప్పుడు చెప్పవచ్చును కదా’ అంది.   

నిన్న మా అమ్మాయి బళ్ళో ఒకావిడ ని కలిసాను. PTA కి సంబంధించిన  ఒక volunteering service activity కి ఆవిడ coordinator . ఆవిడ పిల్లలిద్దరూ గ్రాడ్యుయేట్ అయిపోయారు. ‘అయినా ఎందుకొస్తున్నాను అంటే ఈ  పిల్లలతో ఇటువంటి సేవా కార్యక్రమాలు నిర్వహించడం చాలా తృప్తినిస్తుండడం తో మానలేకపోతున్నాను’ అన్నారు. ఆవిడని కొన్ని ఏళ్ళుగా చూస్తున్నాను. ఆ వినయం, నమ్రత చూస్తుంటే ఎంత బావుంటుందో చెప్పలేను !!

మా  బాలవికాస్  గురువు గారి సతీమణి !! మేమందరం  ఆవిడని ‘ఆంటీ ‘ అంటాము. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే  డొక్కా సీతమ్మ గారిలాగా అర్ధరాత్రి వారింటికి ఎవరు వెళ్ళినా ఏదో  ఒకటి పెట్టనిదే పంపరు.

ఫేస్బుక్ లోకి వచ్చినపుడల్లా సునీతా  కృష్ణన్ గారి పేజీ చూడకుండా వెళ్ళలేను. ఇక ఆవిడ గురించి ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే ఓ ‘మహిషాసురమర్ధిని’ !!

ఎందుకిలా ఎవరో ఒకరి గురించి పొంతన లేకుండా  చెప్తున్నాను అంటారా ? రోజూ లలితా దేవిని స్మరిస్తున్నంతసేపూ ఆ అమ్మవారు ఇన్ని అవతారాలతో  నా నిత్య జీవితంలో దర్శనం ఇస్తుంటే, ఆ మహత్యాన్ని ఈ నవరాత్రులలో ఈ విజయదశమి రోజు అందరితో పంచుకోకపోతే ఎలా ?

మా అమ్మమ్మ తన ఐదో ఏట ఉండగా తల్లి పోయింది. తల్లి లేని పిల్ల అని ఉమ్మడి కుటుంబంలో అమితమైన గారాబంతో పెరిగింది. ‘అమ్మమ్మా !! నీ పిల్లల్లో చదువుకున్నా కూడా, ఎవ్వరికీ  నీకున్న ఈ అవగాహన & ఓర్పు లేదు.అసలు నీకెలా వచ్చింది కదా ?’ అని మా  అమ్మమ్మతో అంటే, ఓ చిన్న నవ్వు నవ్వి, . ‘జీవితంలో తల్లి తోడు లేకపోతే ఎప్పుడూ భయమేనే  అమ్మా!! ఆ భయమే జీవితంలో అన్నీ నేర్పించేస్తుంది’ అని చెప్పింది. ఆ ఒక్క మాటలో ఎన్నో విషయాలు దాగున్నాయి కదా అనిపించింది నాకు!!

కిష్కింద కాండలో సీతాదేవి ఆభరణాలను చూపించినపుడు లక్ష్మణుడు వెంటనే గుర్తుపట్టిన ఆభరణాలు ఆవిడ  కాలి గజ్జెలు/అందెలు. కాలి ఆభరణాలు మాత్రమే ఎలా గుర్తుపట్టగలిగాడు అంటే, రోజూ ఆవిడ పాదాలకి నమస్కరించేవాడు.  ఆ పాదాలే ఆయన మనసులో ఉండటం వలన వెంటనే గుర్తు పట్టగలిగాడు.

వైష్ణవుడు అనేవాడు  ప్రతి స్త్రీ లో మాతృమూర్తి ని చూస్తాడు అంటూ  ‘పర్ స్త్రీ జేనే మాత్ రే ‘అన్నారు నరసింహ మెహతా!!

ఒక పురుషుడు ప్రతి  స్త్రీలో తల్లిని చూడాలి. అదే విధంగా  స్త్రీ కూడా ప్రతి పురుషుడు తనని చూసి నమస్కరించే విధంగానే ఉండాలి. అప్పుడే ఇలాంటి పండగలకి సార్థకత అనేది ఉంటుంది.

అందరికీ  విజయదశమి శుభాకాంక్షలు !!