బచ్చలి మొక్క నేర్పిన పాఠం

ఈ రోజు అమెరికాలో సెలవు దినం.  ఆ దొరికే 8 గంటల్లో 64 పనులు చేయాలనిపిచ్చేస్తుంది !! ఈ ఎండాకాలంలో కాస్త ఖాళీ దొరికింది అనగానే, వేసిన  నాలుగు మొక్కలకి సేవ చేసుకోవడం ముందు నేను చేసే పని.  

పోయినేడాది  పెరట్లో బచ్చలి, zucchini , గోంగూర, టమాటో, వంకాయ, బెండకాయ  వేసాను. ఇంటి ముందు జినియా, కారబ్బంతి వేసాను. అయితే కొన్ని సర్పరాజాలు మా తోటలో కొంచం స్వైర విహారం చేసాయనే  చెప్పాలి. బచ్చలి, గోంగూర విపరీతంగా కాపు వచ్చాయి. వీటికి భయపడి బచ్చలి కోయకుండానే తీగలతో సహా అలాగే వదిలేసాం .   

అందుకని , ఇక ఈ ఏడాది ఏ మొక్కలు వేయకూడదు అనుకున్నాను.  కానీ ఎండాకాలంలో మొక్కలు వేయకపోతే మనసురుకోదు కదా. దానికి తోడు వేయకుండానే  కారబ్బంతి ఓ రెండు మొక్కలు వాటంతట అవే మొలకెత్తేసాయి. అవి చూసాక, ‘ కోయకపోయినా పరవాలేదు. కాస్త పెరడు పచ్చగా  ఉంటుంది’ అనుకుంటూ టమాటో, బచ్చలి, గోంగూర వేద్దాం అనుకున్నాను. టమాటో మొక్కలు చిన్నవి కొనుక్కొచ్చి నాటేస్తాను .  బచ్చలి, గోంగూర లకి మాత్రం పెద్ద కష్టపడను. కూరల కొట్లో అమ్మే కొనేసి ఆకులూ వలిచేసి ఆ కొమ్మలే భూమిలో నాటేస్తాను .  అలా, జూన్లో టమాటో పెట్టాను. గోంగూర నాటాను . ఇంక బచ్చలి నాటడం మిగిలింది.  బద్ధకిస్తూ వచ్చాను.

ఈ రోజు  పొద్దున్నే పెరట్లోకి వెళ్ళగానే  కలుపుతో పాటూ ఏవో వింతగా కొన్ని మొక్కలు కనిపించాయి. ‘ఏంటా అవి’ అని చూస్తే బచ్చలి!! కేవలం విత్తనాలు రాలిపోయి, ఆ మట్టి మేము ఎటువైపు నెట్టితే అటువైపు వచ్చేసాయి.  నీరు సరిగ్గా పోసింది లేదు. కొత్త మట్టి వేసింది లేదు. నేను కొత్తగా బచ్చలి నాటే శ్రమ లేకుండా వాటంతట అవే వచ్చేసాయి. భలే సంబరం వేసింది 

49FD70AB-889E-440A-9F52-507C8E6A5F4F

సరే దీని వలన ఈ రోజు నేను  నేర్చుకున్న పాఠం ఏంటో చెప్తాను.

మనం నాలుగు విత్తనాలు చల్లితే నాలుగు నెలలకి సరిపడా తిండి గింజలు ఇస్తోంది ఈ ప్రకృతి మాత. ‘అమ్మ’ కదా . ఎపుడూ  బిడ్డ ఆకలి తీర్చడమే ఆవిడ పని. కానీ బిడ్డలుగా మనం ఏమిస్తున్నాము ఆవిడకి? ఈ క్రింది ఫోటోలు చూడండి.

 

 మనం రోజూ చేసే పనే !! ఉండలు ఉండలుగా ఎలా దర్శనం ఇస్తుందో చూడండి.  ఇవి చూసాక కాఫీ కలుపుకునే ఒక చిన్న ప్లాస్టిక్ స్ట్రా ని చెత్తలో పడేయాలన్నా నా వల్ల కావట్లేదు. నా స్నేహితురాలు ప్రతి వారం  ఇటువంటి పోస్టులు పెడుతూ ఉంటుంది. ఓ పది లైకులు కూడా రావు. ఇటువంటివి మనకి అవసరం లేదు అని అంత ఖచ్చితంగా చెప్తున్నామో కదా!! ఓ ప్లాస్టిక్ సంచీ వాడినప్పుడల్లా తిండి పెడ్తున్న తల్లిని గుండెల మీద తంతున్నాము అన్న సంగతి జ్ఞాపకం పెట్టుకుని వాడకం తగ్గిద్దాము _/\_ _/\_

ప్రకటనలు

తెలిసితే మోక్షము తెలియకున్న బంధము…

పనిలో  చేరిన కొత్తల్లో  ’మన వాళ్ళు ‘ అంటూ  ఎవరూ కనిపించట్లేదే అనుకుంటూ సీట్లోకి రాబోయాను. వస్తూనే, నా పక్క  సీటులో ‘మన’ పేరు కనిపించేసరికి ‘పోన్లే ఒకడైనా ఉన్నాడు’ అనుకున్నాను. పెద్దగా  మాట్లాడలేదు. తనతో కలిసి చేయవలసిన అవసరం రానే వచ్చింది. ‘నువ్వు ఇండియా లో ఏ ప్రాంతం ‘ అని అడిగా. ‘ నేను  ఇండియన్ కాదు’ అంటూ ఠక్కున సమాధానం వచ్చింది. ‘మరి ఆ పేరు ?’ నాకు ఆశ్చర్యం. ‘ మా తల్లితండ్రులు ఇండియా నుంచి వచ్చి ఇక్కడ స్థిరపడ్డారు. అందుకే  ఆ పేరు. వాళ్ళు తెలుగు వారే’ అన్నాడు. మనసులో ‘ఓ ఏబీసీడీ వా తండ్రీ!! అందుకేనా ఆ చిరాకు’ అనుకుని, ‘అయితే తెలుగు అర్ధం అవుతుంది నీకు’ అన్నా. ‘లేదు!! నేను తెలుగువాడ్ని కాదు కాబట్టి నేర్చుకోవాలనుకోలేదు. అందుకే మాట్లాడను’ సమాధానం. ‘అయితే నిన్ను తెలుగులో తిట్టుకోవచ్చన్న మాట’ అంటూ నవ్వేసుకున్నాం. అలా మొదలయ్యి రోజులు కాస్తా ఏళ్ళు గడిచిపోయాయి. పొద్దుటే వెళ్ళగానే నాకంటే ముందే వచ్చేసిన తనని పలకరించడం &&  నేను ఏం చేసినా ‘Indian way ‘ అని తను అనడం, నేను కూడా ‘నువ్వూ!!నీ ఇండియన్ మోహం’ అంటూ ఏడిపించడం మా ‘ఇండియన్ ‘ స్నేహితుడితో  ఓ అలవాటు గా మారిపోయింది.

 

దోసెలు , గోంగూర పచ్చడి, కాజాలు లాంటి తెలుగు వంటలు వాళ్ళమ్మ చేసేవారని, తనకి  చాలా ఇష్టమని చెప్పాడు. సరే ఒకసారి దోసెలు తెచ్చిస్తానని చెప్పా.  ‘సరే అయితే . ఆ పల్లీ పచ్చడి లో కాస్త కొబ్బరి కూడా వేసి పట్రా ‘ అన్నాడు . ‘ నువ్వేమో ఇండియన్ కాదా ?నీకేమో ఇండియన్ రుచులు కావాలా ‘ అంటూ తిట్టా.  ‘హ హ ‘ అంటూ ఓ వికటాట్టహాసం చేసాడు. ఇలా మేమిద్దరం మాట్లాడుకుంటే ఎవరో వచ్చి అడిగారు కూడా ‘అతను నిన్ను race పెట్టి ఏడిపిస్తాడు ఓకేనా ‘ అంటూ. ‘ అయ్యయ్యో కాదు పాపం’ అంటూ చెప్పుకున్నాను.  ఇలా రోజూ ఉంటే ఉంటే ఇంతలా టపా పెట్టవలసిన ఏముంది?

 

రోజూ పొద్దున్నే పనికి వెళ్తూ ఓ త్యాగరాజ కృతో , అన్నమయ్య కీర్తనో , పాత  భక్తి రంజనో వింటూ వెళ్ళడం అలవాటు నాకు. తను ఏ పాటలు వింటూనో కనిపించేవాడు. ‘పొద్దుటే ఏం పాటలు వింటాడో ఏమిటో. మనం ఏం అడిగినా విన్పించకుండా ఉండటానికి చెవిటివాడికి మల్లే headphones’  అనుకునేదాన్ని(నేనే గొప్ప. ఎదుటివాడికి తెలీదు అన్న నా అహంకారం).. తన పని తాను చేసుకునే వాడే కానీ, వెళ్ళి పని కలిపించుకుని మాట్లాడేవాడు కాదు. కానీ చాలా మటుకు అందరూ తనతో వచ్చి మాట్లాడుతూ ఉండేవారు. ఒక్కోసారి చర్చి గురించిన మాటలు వినిపిస్తూ ఉండేవి. వాళ్ళకి ఏవో సలహాలు ఇస్తూ ఉండేవాడు.  భోజన విరామం లాంటి సమయాల్లో చేతిలో బైబిల్ చదువుతూనో కనిపించేవాడు.

 

అమెరికాలో ఎక్కువ శాతం క్రిస్టియానిటీ  అన్న సంగతి తెలుసు కానీ ఇంత భక్తిగా కూర్చుని బైబిల్  చదవటం చూడటం అనేది నాకు కొంచెం కొత్తగా అనిపించింది. బహుశా తల్లితండ్రులు భారత దేశం నుంచీ కదా అనుకుని ఒకసారి అడిగాను కూడా  ‘మీ తల్లితండ్రులు ఇంత religious గా ఉంటారా ‘ అని. ‘ఏమిటీ ఇది కూడా ‘మీ’ ఇండియా తో లింక్ పెట్టేస్తావా ? ‘ అంటూ, వాళ్ళు కాదు తానే  అలా ఉంటాను అని చెప్పాడు.

తరువాత  నెమ్మదిగా  తెలిసినది ఏంటంటే  తనకి ఒక బ్యాండ్ ఉందని, గిటార్  వాయిస్తూ పాడతాడని, చర్చిలలో కచేరీలు ఇస్తాడని.  తానే lyrics కూడా వ్రాసుకుంటాడుట. ఎవరి మీదో తెలిసి నాకూ చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది!! తాను నమ్ముకున్న దేవుడైన ఏసు ప్రభువు మీద మాత్రమే !! ఇవన్నీ చెప్పి  తాను పాడిన పాటలన్నీ ఓ CD రూపంలో పెట్టి ఇచ్చాడు. ఎపుడైనా వీలైతే కచేరీకి రమ్మన్నాడు కూడా. వస్తాను అని చెప్పడమే. వెళ్ళింది లేదు. ఈ ఉద్యోగం పొట్ట కూటి  కోసమే కానీ, తనకి ఇష్టమైన పని మాత్రం ఇలా పాడుకోవడం అని అర్ధం అయ్యింది నాకు.

 

మా అమ్మాయి ఒకసారి ఏదో  వ్యాసం వ్రాయడానికి, తన మతం గురించి తెలుసుకోవడం  జరిగింది. తరువాత కూడా ఒకటి రెండు సార్లు నేనూ ఏవో అడిగాను.  ఆ చెప్పడంలో కళ్ళలో ఒక రకమైన మెరుపు కనిపించేది. చాలా ఇష్టంగా చెప్పేవాడు. కొన్ని సార్లు నా ఆలోచనలు చదివినట్లు  భలే మాట్లాడేవాడు ‘మతం అనేది మనిషిని ఎపుడూ పాజిటివ్ గా ఉండేట్టు చేయాలి. మనల్ని దిగాలు పరచకూడదు. పిల్లలకి చిన్నప్పటినుంచీ చెప్తుంటేనే ఆ విలువలు తెలుస్తాయి. ఇక్కడ బళ్ళో చెప్పకూడదు. కాబట్టి చెప్పరు. మనం కూడా చెప్పకపోతే ఎలా ? అందుకే  మా అమ్మాయి కోసం మా చర్చిలోనే ఒక గ్రూప్ ని తాయారు చేసుకున్నాను. వాళ్ళకి నేనే చెప్తుంటాను’ అంటూ. నేను ఇండియాలో జరిగిన విషయాల గురించి ఏదైనా చెప్తే ‘ ఆ దేశం వదిలేసావు. ఇంకా ఎందుకు బాధ? ఈ దేశానికీ నేనేం ఇవ్వగలను అనేది ఆలోచించు. చుట్టూ పక్కల విషయాలు చూడు. బోలెడు జరుగుతున్నాయి. వాటి మీద ధ్యాస పెట్టు. ఏదైనా  చేయచ్చేమో చూడు’ అంటూ చేసే ఎన్నో వాలంటీర్ పనులు చెప్పాడు. జైళ్ళకి వెళ్లి అక్కడ పిల్లలకి ( Juvenile) కౌన్సిలింగ్ చేయటం అంటూ రకరకాలు. ‘నీ అంత ధైర్యం నాకు లేదు . ఏదో మా బాలవికాస్ ఏది చేస్తే, వాళ్ళతో పాటు కాసేపు వెనకాల నిల్చుంటాను అంతే ‘ అని చెప్పా. ‘ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒకటి చేయగలరు. చేయలేము అనుకోవడం ఒక సాకు అంతే ‘ అన్నాడు.

 

అంత చక్కగా మాట్లాడే మనిషి ఉన్నటుండి  నువ్వు ఎవరో నేను ఎవరో అన్నట్టు ఉండేవాడు. ఈ మనిషికేమైనా తిక్కా అనుకున్న రోజులు కూడా ఉన్నాయి.

 

కొన్ని రోజులకి నా పక్క సీట్లోంచి తన స్నేహితుడి కోసం వేరే సీట్లోకి మారాడు. ఆ వికటాట్టహాసం మాత్రం వినిపిస్తూనే ఉండేది. వంటింట్లో కలిసేవాడు.  ‘తెలుగులో పాఠాలు చెప్పడం మొదలు పెట్టాను’ అని చెప్పగానే , ‘నేనూ తెలుగు నేర్చుకున్నా ‘ అన్నాడు . ‘ఏమిటీ’ అన్నా ఒక్కసారి !! ‘ఒకటే మాట అనుకో . అదే మా అమ్మాయికి కూడా నేర్పించా ‘ , ‘ఏంటంటే “ఏయ్  పోరా” ‘ . నేను ఒకటే నవ్వు  ‘అదొక మాట.  నువ్వు నేర్చుకోవడం’  అంటూ !!

 

ఇలా ఉండగా  ఓ గురువారం నాడు చివరి ‘Avengers ‘ సినిమా వచ్చింది.  నేను సినిమా చూడను. అయినా పిల్లల కోసం శుక్రవారంకి టిక్కెట్లు కొన్నాను.  తను ఏ ‘Avengers ‘ వదలకుండా చూస్తాడు. అటువంటిది శుక్రవారంకి కాకుండా సోమవారంకి టిక్కెట్లు కొన్నాడు. అందరం బాగా ఏడిపించాము, ముందే కథ చెప్పేస్తాం అంటూ. ‘అందర్నీ block  చేసేస్తా హ హ ‘ అంటూ మళ్ళీ ఓ వికటాట్టహాసం చేసాడు.

 

శుక్రవారం అయి సోమవారం రానే  వచ్చింది. తాను అన్నట్టుగా ఆదివారానికే  అందర్నీ block చేసాడు. చర్చిలో కచేరి మొదలుపెట్టి  ఒకే ఒక పాట తో మొదలు & ముగింపు ప్రార్థన ఈ విధంగా “There wasn’t a day that You weren’t b myside….Your love has been true… I will sing of all You’v done. And I’ll remember how far You’ve carried me. From beginning until the end , You are faithful, faithful to the end”  చెప్పి వెంటనే అతి సునాయాసం గా శరీరాన్ని విడిచిపెట్టి క్రైస్తవులకి పవిత్రమైన ఆ ఆదివారం నాడు తాను నమ్ముకున్న దైవం చెంతకి చేరాడు.

 

ఈ వార్త విన్న వెంటనే ఆపుకోలేని దుఃఖం వచ్చింది. వెంటనే తేరుకునేలా కూడా చేసిందనే చెప్పాలి.  అబ్దుల్ కలాం గారు శరీరాన్ని విడిచి పెట్టిన తీరు గుర్తుకు వచ్చింది. ఎంతటి దైవానుగ్రహం పొంది జీవన్ముక్తుడు అయ్యాడా అనుకున్నాను. ‘ఆ పాటే ఎందుకు పాడాడు ?‘ అన్న ప్రశ్న అందరికీ గుర్తుండిపోయింది. త్యాగయ్య, అన్నమయ్య, గోపన్న పాడుకున్న తీరు వింటాము. కానీ వారిని పక్కనే ఉన్నా గుర్తించలేని మూర్ఖురాలు నా బోటిది. మహాపురుషులు ఎప్పుడూ పిచ్చివాళ్ళలాగానే  కళ్ళకి కనిపిస్తారుట సామాన్యులకి!!

 

‘ఎన్ని ప్రవచనాలు విన్నాను, ఎన్ని కృతులు విన్నాను ఏమిటిలా పక్కన ఉన్న వాడిని గుర్తించలేకపోయాను’ అన్న బాధ చాలా రోజులు తొలిచేసింది. ఒక్కసారి  వెనక్కి వస్తే చేతులు జోడించి నమస్కరించాలి అనిపించింది.

 

ఆ CD  కారులో పెట్టగానే  ‘Ha ha !! You Indian !! Are you listening to it now? ‘ అంటూ  వికటాట్టహాసం చేస్తున్నట్లే అనిపించింది.

 

మనవి :  RIP  అంటూ వ్యాఖ్య చేయవద్దు .  భగవత్సాన్నిధ్యం పొందిన వారికి ఈ మాట వర్తించదేమో అని నా అభిప్రాయం

అమెరికాలో కూడానా….?

ఈ టపా ఎలెక్షన్లు జరుగుతున్నపుడు వ్రాసాను. పోస్టు చేయలేదు. కానీ ఈ రోజు పోస్టు చేయాలి అనే నిర్ణయానికి వచ్చి అది పోస్టు చేస్తున్నాను. నిన్నవాట్సాప్ లో ఒక వీడియో లో ఎవరో ఒకావిడ, ఆంధ్రాలో  గెల్చిన వారిని మెచ్చుకుంటూ ఒక మాట అన్నది ‘ రెడ్డి కదండీ. అందుకే చెప్పినవన్నీ చేస్తాడు’ అని. ఇక ఓడిపోయిన వారి తాలూకు మనుష్యులు గెలిచిన వారిని తిట్టి పోయడం మొదలుపెట్టారు కూడా(ఎక్కడో ఆంధ్రాలో కాదు, మా అమెరికాలో) !! గెలుపు, ఓటమిలలో  కూడా ఏమి చూస్తున్నామా అని రోత కలుగుతోంది.

 

అసలు టపా:

అమెరికాకి  వచ్చిన కొత్తల్లో  భారతీయుల్లా ఎవరైనా కనిపిస్తే భలే సంతోషం వేసేది. పాకిస్తాన్ వారయినా  సరే. ఒకప్పుడు మనవారే కదా అన్న ఆప్యాయత. బెంగాలీ, గుజరాతి, పంజాబీ ఇలా రకరకాల వారు. అందరూ  స్నేహితులే. కానీ అమెరికాకి వచ్చి ఏళ్ళు గడుస్తున్న కొద్దీ నా స్నేహితుల జాబితా పెరగవలసినది పోయి, అది తెలుగువారి వరకే ఆగిపోయిందా అన్న అనుమానమొస్తోంది.

 

చుట్టు పక్కల తెలుగు, వ్రాసేది తెలుగు,  నేర్పేది తెలుగు . అన్నమయ్య, త్యాగయ్యలు. కూచిపూడులు. అంతా  బాగానే ఉంది. కానీ ఉంటున్నది అమెరికాలో అని మధ్య మధ్యలో గుర్తొస్తుంటుంది. ఇలా నేనే కాదు నాలాంటి వాళ్ళు చాలా మంది మర్చిపోయారు ఎక్కడ ఉంటున్నామో.   భారతదేశ రాజకీయల గురించి చర్చలు, తెలుగు సినిమాలు వస్తే చూడటం. ఇక్కడ వరకూ బాగానే ఉంది. జనాలు పెరిగారు కదా. తిండి, బట్ట, కారు, ఇల్లు చేతిలో చేరాక డబ్బులు మిగలడం మొదలు పెట్టింది..నెమ్మదిగా గుర్తొచ్చాయి కులాలు. ఏ హీరోకి ఆ హీరో కుల గుంపు. మొదటి ఆట సినిమాకి ఆ హీరో టీషీర్ట్ వేసుకుని ర్యాలీలు. సినిమా బాగా లేదు అంటే మనోభావాలు దెబ్బతీస్తున్నారు అంటూ మాట్లాడటం. కొంచెం చిరాకుగా ఉన్నాఇదంతా అభిమానం కదా ఎవరి ఇష్టం వారిది అనిపించింది మొన్న ఈ మధ్య వరకు.

 

ఇక సినిమాలు, హీరోలు ఆ లెవెల్ దాటి ఇంకొంచెం ముందుకి వెళ్లారు. ఇండియా లో ఎన్నికలకు అమెరికా నుంచీ ఏ కులం వారు ఆ కులం ప్రతినిధులకు(ఒక వేళ కులం match కాకపోతే వారి ప్రాంతం వారికీ)  సోషల్ మీడియా ద్వారా ప్రచారం చేయడం. పొరపాటున నాలాంటిది ఏమన్నా అంటే పెద్ద వాదన. కొందరు ఇంకొంచెం ముందుకెళ్ళి ఆయా రాజకీయ నాయకులకి డబ్బు కూడా విరాళం గా ఇస్తారు అని విన్నాను. ‘ఇస్తే  మీకెందుకండీ బాధ. ఎవరిష్టం వారిది’ అనచ్చు. కానీ ఇచ్చేది ఏదో దేశ సంక్షేమం కోసం ఇస్తే బాధే లేదు!! ‘ఫలానా వాడు నా కులం వాడు కాబట్టి, వాడిని నేను సపోర్ట్ చేస్తాను’ అనే సంకల్పంతో చేస్తేనే బాధగా ఉంటుంది. పోనీ వీళ్ళందరూ మద్దతు చేస్తున్న నాయకులేమన్నా చూడగానే చేతులెత్తి నమస్కారం చేయాలనిపించేలా ఉన్నారా?  అలా ఉన్నారో లేదో వీళ్ళకే తెలియాలి.

 

ఇక సోషల్  మీడియాలో అవతల వారి పార్టీలోని వారిని, వీరి కుసంస్కారమైన పోస్టులతో  దిగజార్చి మాట్లాడటం చూస్తే ఆశ్చర్యం వేస్తోంది నాకు. గొప్పగొప్ప చదువులు చదివి, అమెరికాకి వచ్చి లక్షలు సంపాదిస్తూ, సంస్కారంతో ఆలోచనా తీరు మార్చుకోవాలి కదా?  ఇదేంటి ఇటువంటి దూషణలు అనిపించింది. ఇక్కడ అమెరికాలో కూర్చోని అక్కడ ప్రజల మధ్యన కులాల ప్రాతపదిక మీద చిచ్చుపెట్టడం ఎంతవరకూ న్యాయం? అణువు అణువు గా విడిపోయి విస్ఫోటకం జరిగినట్లు ఇప్పటికే  తెలుగు అంటే రెండు రాష్ట్రాల క్రింద విడిపోయింది. ఇంకా ఎన్ని భాగాలూ చేయడంలో వీరు భాగస్వామ్యం తీసుకుంటారు?

 

అమెరికాకి వచ్చాము కాబట్టి మన సంస్కృతిని మన మూలాల్ని వదిలేయనక్కరలేదు. చక్కర నైజం తీపి పంచడం. పాలతో కలిస్తే పాలు తీపెక్కుతాయి.. అంటే ఇక్కడ వారితో పాలల్లో చక్కర లాగా కలిసిపోవడం కూడా చేయాలిగా.  అది మనలో లోపిస్తోంది. ఒక వేళ ఎవరైనా అటువంటి మహత్కార్యం చేసినా/ చేస్తున్నా, ఓ హీరో సినిమాకి ప్రచారానికి ఇచ్చినంత ప్రాధాన్యత ఆ విషయం చెప్పడానికి ఇవ్వటం లేదు. దానితో ఇక్కడ మన పిల్లలకి తమ చుట్టుపక్కలే ఉన్నతమ జాతిలోని ఇటువంటి హీరోల గురించి తెలియడం కూడా లేదు.

 

అమెరికాలో ఒక భారత జాతి చెందిన ఎవరైనా ఒక మనిషి శరీరం వదిలేస్తే,  వారి పార్థివ శరీరాన్ని కుటుంబాన్ని భారతదేశం చేర్చేవరకూ ఎంత కలిసికట్టుగా పని చేసి ఆ కుటుంబానికి అండగా ఉంటామే!! అటువంటిది, తాత్కాలికమైన ఈ ఎలెక్షన్ల కోసం అమెరికాలో  కూర్చుని రిమోట్ తో ఈ వ్రాతలతో , చేష్టలతో మన పునాదులని మనమే పీకేసుకుంటున్నాం అని అనిపించట్లేదా?

వరసలు

‘చందు మామ్మా !! రామ్ తాత కి ఫోన్ ఇవ్వు’ వరస కనిపెట్టేసిన 8 ఏళ్ళ మా ఆడపడుచు మనవడి మాటకి ఒక్కసారిగా నవ్వొచ్చేసింది. మా ఆడపడుచు ‘మరీ పాపం మామ్మ ఏవిట్రా? అత్తా అను’ అని చెప్పారు. ‘పర్వాలేదు వాడిని అలాగే పిలవనివ్వండి’ అని చెప్పాను. ఎందుకంటే వాళ్ళ అమ్మకి అత్తని కానీ, వాడికి కాదుగా!! మా వారి – పిన్ని- బావగారి కొడుకు – కూతురు పెళ్లయ్యాక అమెరికాకు చేరి మాకు ఫోన్ చేసింది. నన్ను ‘ఆంటీ’ , మావారిని ‘ అంకుల్’ అంది. అప్పుడు వరస చెప్పి ‘కాదమ్మా పిన్ని, బాబాయి అని పిలు’ అని చెప్పాను. మా అత్తల పిల్లలందరూ నన్ను ‘అక్కా’ , మావారిని ‘ అన్నా’ అంటుంటారు. ‘వదినా అని పిలవండే. లేకపోతే మా వరస మారిపోతుంది’ అని చెప్తాను. మా వారు కూడా వరసలు మార్చేస్తుంటారు. గుర్తు చేసి మరీ చెప్తుంటాను ‘మీరు, నేను ఒకే వరస పెట్టి ఎవరినైనా పిలిస్తే మన వరస మారిపోతుంది’ అంటూ . చిన్నప్పుడు మా తమ్ముడిని, దూరపు చుట్టమైన ఓ బుల్లి కజిన్ చక్కగా ‘బావా’ అంటుంటే ఆ పిల్లేదో తనని కావాలని ఏడిపిస్తుందనుకుని ‘కొడ్తా నిన్ను ఇంకోసారి అలా పిల్చావంటే’ అని బెదిరించేసాడు. మా నాన్న మేనమామలు, పిన్ని దాదాపు ఓ 4-5 ఏళ్ళ లోపు ఆయన వయసు వారే. ‘అరేయ్’ అని పిల్చుకోవడమే కాదు. అందరూ కలిసి అల్లరి కూడా చేసేవారట. ఆ మేనమామల్ని మేము ‘తాత’ అనే వాళ్ళం(మాకు చిన్నప్పటినుంచీ చాలా లాజిక్ కదా!! ). వాళ్ళు ‘మామ’ అనండర్రా అని మొత్తుకునేవారు. వాళ్ళ పిల్లల్ని ‘పిన్ని, మావయ్య ‘ అనడానికి ప్రయత్నించేవాళ్ళం. వాళ్ళకి కోపాలు వచ్చేవి. మా అక్క కొడుకుని మా బాబాయి ‘నన్ను తాత అనాలి రా’ అంటే వాడు, ‘నువ్వలా లేవు. నేను అనను’ అనే వాడు. పొంగిపోయేవాడు మా బాబాయి.

ఇంటికెవరైనా తెలియని వారో, స్నేహితులో వస్తే , ‘అత్తయ్య, మావయ్యా’ అనే వాళ్ళం. ఈ రోజున పిల్లలు ‘ఆంటీ, అంకుల్’ అంటూ పిలుస్తూ, కనీసం అత్తగారిని కూడా ‘అత్తయ్య/అత్తమ్మ’ అనట్లేదు. అత్తగారు ‘ఆంటీ’ , మావగారు ‘అంకుల్’ అయిపోయారు !! అమెరికాలో మా పిల్లల బళ్ళో, ఒక దేశీ Math club coachని దేశీ పిల్లలందరూ ఇలాగే ‘అంకుల్’ అని పిలవగానే, ఓ పిల్లాడికి ( ఇంకో దేశం) సందేహం వచ్చింది ‘Are you guys related?’ అన్నాడు. ‘No. That’s an Indian way of calling’ అంటూ మా పిల్లల సమాధానం !!

భారతదేశంలో ఉన్న ఇతర భాషలలో ‘వరసల’ గురించి నేను ఇప్పుడు చర్చించదలచుకోలేదు. కాబట్టి అవి పక్కన పెట్టేస్తాను. ఈ వరసలు అనేవి ఎన్ని రకాలో !! అక్క, చెల్లి , అన్న, తమ్ముడు, మేనత్త ,మేనమామ, బావ,వదిన,పెద్దమ్మ , పిన్ని, పెద్దనాన్న, బాబాయి, అమ్మమ్మ, నానమ్మ, జేజమ్మ, తాతమ్మ, ముత్తాత !!, ప్రతీ విషయాన్నీ చాదస్తం క్రింద పక్కన పెట్టేస్తున్నాం. మనం పిల్లలకి ఎవరు ఏ వరస అవుతామో కనీసం చెప్పను కూడా చెప్పటం లేదు. ముఖ్యంగా దూరపు బంధువుల వరసలు!! వారికి అర్ధం అవ్వదు అనే అనుకుంటాం. పైగా అదో టైం వేస్ట్ పని అన్నట్లు ‘ఎలా పిలిస్తే ఏముందీ’ అనేస్తాం కూడా. ‘వరస’ అనేది తెలుసుకోవాలంటే కొంచెం లాజికల్ థింకింగ్ ఉండాల్సిందే కదా !! అది చెప్తే పిల్లలకి కొంచం బుర్ర పెరుగుతుందేమో కూడాను!! వరస పెట్టి పిలిచే పిలుపులో కనిపించని ఆప్యాయత కూడా ఉంటుంది

మేనత్త/ మేనమామ పిల్లలు వేరు. పిన్ని & బాబాయిల పిల్లలు వేరు. అమ్మ కి అమ్మమ్మ. నాన్నకి అమ్మ నానమ్మ. ఎందుకు పెట్టారో ఆలోచిస్తుంటే అనిపిస్తుంది, వయసుతో నిమిత్తం లేకుండా ‘నీ తరం వేరు. నా తరం వేరు’ అని ఖచ్చితంగా చెప్పడానికే పెట్టారేమో అని. ఛేదించగలిగితే వంశవృక్షాలు కూడా చేధించవచ్చునేమో మరి !! ఇలాంటి చిన్న చిన్న విషయాలలో మన సంస్కృతి భద్రంగా దాచి మనకి ఇస్తే, మనం దాన్ని చెత్త అనుకుని పక్కన పడేస్తున్నాం కదూ !!

 

నన్ను దడిపించిన ‘అల్లరి’

నేను అమెరికా వచ్చిన కొత్తల్లో  మావారు నన్ను తన స్నేహితుడొకాయనకి పరిచయం చేస్తూ ‘ ఇదిగో! ఈవిడా హైద్రాబాదే ‘ . ఆయన చాలా సంబర పడిపోయి  ‘ఎక్కడ’ అన్నారు. ‘నల్లకుంట & విద్యానగర్’ అని చెప్పి ‘ మీది’ అన్నాను. ఆయన ‘టప్పాచ పుత్ర. తెలుసా?’ అన్నారు. నాకు  బాగా నవ్వొచ్చేసింది. ఆపుకుంటూ ‘ఎప్పుడూ వెళ్ళలేదు కానీ విన్నాను’ . ఆయనకి నేను నవ్వు ఆపుకుంటున్నానని అర్ధమయ్యింది. ఆయన నవ్వేసి ‘ ఆ ఏరియా ఎందుకు తెలీదండీ తెలుస్తుంది. కర్ఫ్యూ  ఏరియా కదా’  అన్నారు.

నా చిన్నప్పుడు హైదరాబాద్లో బోనాలో, నిమజ్జనమో అంటే ముందు వచ్చేది  కర్ఫ్యూ. ఇక రంజాన్ కూడా కలిస్తే కర్ఫ్యూ పండగే !! రేడియో లోనో, టీవి లోనో చెప్పేవారు ‘టప్పాచ పుత్ర, ఆసిఫ్ నగర్, చాదర్ ఘాట్,  మంగళ్ ఘాట్, మలక్ పేట్, సైదాబాద్ , చార్మినార్, అఫ్జల్ గంజ్…..(ఇంకా ఏవో ) ప్రాంతాలలో కర్ఫ్యూ విధించడమైనది’ అంటూ. ఆ ప్రకటన వచ్చినపుడు  మా మావయ్య మాతోనే ఉంటే, ‘ఏవిటే మీఊర్లో పేటల పేర్లు. టప్పాచ పుత్ర ఏమిటి? అర్ధంతెలుసా నీకు? బిట్రగుంటలో పేర్లు చూడండే ఎంత బావుంటాయో’ అని ఏడిపించేవాడు. కోపం వచ్చేది నాకు. ‘బోగోలు ఏమన్నా బావుందా’ అని పెద్ద వాదన వేసుకునేదాన్ని. ఏదో snow season లాగా కర్ఫ్యూ season  అది. ఆ ప్రాంతాలలో బళ్ళకి సెలవులు. అందుకే అంత బాగా గుర్తుండిపోయాయి.

మా నాన్న మావయ్య వాళ్ళు సైదాబాద్లో ఉండేవారు. ఒకసారి వాళ్ళ ఇంటి నుంచీ వస్తూ సైదాబాద్ బస్టాండ్లో మేము కోటి బస్సుకోసం వచ్చి నిల్చున్నాము. వాళ్ళ అబ్బాయి శ్రీను మమ్మల్ని బస్సు ఎక్కిస్తానని వచ్చాడు. ఓ కూరల కొట్టు పక్కనే నిల్చున్నాం మేము. ఇక ఒక కథ మొదలు పెట్టాడు. కర్ఫ్యూ వదిలిన సమయంలో ఆ  కూరల కొట్టు దగ్గర తల్వార్లు పెట్టి ఎలా పొడుచుకున్నారో చాలా detailed గా ‘అరే ! ఎట్లా పొడుచుకున్నార్ తెల్సా ‘ అంటూ కళ్ళకి కట్టినట్లు చెప్పాడు. నేను దడుచుకోవడం చూసి మా నానమ్మ ‘వాడు అన్నీ కోతలు కోస్తాడు’ అని చెప్పింది మాకు. తరువాత కొన్నాళ్ళకి వాళ్ళ ఇంట్లో పైన గదులు వేసి ఇల్లు గృహప్రవేశం అన్నారు. ఆ సాయంత్రానికల్లా కర్ఫ్యూ ( నాకు తెలిసిందల్లా ఒక్కటే. According to శ్రీను, కర్ఫ్యూ అంటే చంపేస్తారు)!! అమ్మ ఆవిడకి సహాయం అంటూ ముందే వెళ్ళిపోయింది. ఆవిడని దింపడానికి నాన్న, వాళ్లతో బాటే తమ్ముడు బండి మీద వెళ్లిపోయారు. దేనికైనా భయపడని మా నానమ్మేమో అమెరికాకి వెళ్ళింది. నన్ను, మా అక్క ని బడికి వెళ్లి వచ్చాక బాబాయి & పిన్నితో కలిసి రమ్మని చెప్పారు. పిన్నేమో కొత్త. అక్కకి పిరికిదాన్నని చులకన. భయపడి చచ్చా !! కోటి వెళ్లెవరకూ బానే ఉన్నా. తరువాత  కోటిలో బస్సు దగ్గర ఆ జనాలని చూసి ఏడుపు తన్నుకు వచ్చేసింది. నా ఏడుపు చూసి ఆటో మాట్లాడాడు బాబాయి. వాడి ఛార్జీలకు దడుసుకుని మళ్ళీ బస్సే ఎక్కించారు. బస్సులో అందరూ నాకేదో అయ్యిందనుకున్నారు. మొత్తానికి క్షేమంగానే వెళ్ళాము. ఎలా వచ్చామో మరి గుర్తు లేదు.

ఇప్పుడు నవ్వొస్తుంది కానీ ఆరోజుల్లో భయపడి చచ్చేవాళ్ళు జనాలు.  నాకు తెలిసి కొందరు ఈ గొడవల వల్ల భయపడి ఎంత చవకగా వచ్చినా అటువైపు ఇల్లు కూడా కొనుక్కునేవారు కాదు.

‘గుజరాత్ అల్లర్లు’ అంటూ ఎవరో మాట్లాడుతూ  ఉంటే, నన్ను దడిపించిన ఈ ‘అల్లరి’ కూడా నాకు గుర్తొచ్చింది.

ఏదో అందరితో పంచుకుందామని సరదాగా వ్రాసిన టపా

Parent teen book club

చాలా middle schools లో Parent teen book club అని ఉంటుంది. ఆ club ఏంటంటే  పిల్లలు, తల్లితండ్రులు ఒకటే పుస్తకం చదివి, ఆ పుస్తకం అందరూ కలిసి చర్చిస్తారు.  సంవత్సరానికి మూడు సార్లు ఉంటుంది. ఓ నాలుగు రకాల పుస్తకాలు ఉంటాయి. మనకు నచ్చిన పుస్తకం  ఎన్నుకుని club లో నమోదు చేసుకోవాలి !! ఈ club లో ఖాళీలు ఎంత తొందరగా నిండిపోతాయంటే email వచ్చిన కొద్దిసేపట్లో నమోదు చేసేసుకోవాల్సిందే!!  పిల్లలు ‘అలా మా అమ్మానాన్నలతో కలిసి చదువుకుంటే మాకేమి వస్తుంది’ అంటారని, ఓ project లో credit లాంటిది ఏదో పెడతారు. అలా మూడుసార్లకీ ఇవ్వరు.  ఏదో ఒకసారి మాత్రమే credit ఉంటుంది. నాకు ఆ మూడు సార్లు మా అమ్మాయితో కలిసి చదవాలని ఉంటుంది. కానీ ఆ credit ముక్కకోసం ఒక్కసారికి నాతో చదువుతుంది.పైగా మా పిల్ల నా గురించి ‘ఈవిడ ఇండియాలో పుట్టి పెరిగింది. తెలుగు బళ్ళో టీచరు. ఇంగ్లీష్ లో చదువుతుందా  పెడుతుందా ‘ అనుకుంటుందేమో అని నా అనుమానం. ఈ రకం పిల్లలని ఆశ్చర్యపరుస్తూ అక్కడకి వచ్చేవాళ్ళు కూడా చాలామంది నాలాగా భారతవలసదారులే అవడం, పైగా పుస్తకాన్ని నమిలిమింగేసి వచ్చి చర్చలు చేయడం జరుగుతుంటుంది 🙂

చర్చ ఎలా ఉంటుంది అంటే ,  పుస్తకం గురించి ఒక్క మాటలో చెప్పడం, చివరి దాకా ఉత్కంఠ ఉందా లేదా, వ్రాసిన శైలి,  పుస్తకానికి పెట్టిన పేరు సరిపోయిందా లేదా , ఏవైనా స్వానుభవాలు, ఇటువంటి పుస్తకాలు ఇంకేమైనా ఉన్నాయా.

పోయిన ఏడాది  ‘March: Book One by John Lewis’ అనే graphic నవల చదివాము. అమెరికాలో ‘Civil Rights Movement’ గురించిన పుస్తకం.’Civil Rights’, ‘non violence’ మీద చర్చ చేసారు.

ఈ ఏడాది మేము ఎంచుకున్న  పుస్తకం ‘The Night Diary  by Veera Hiranandani’ . ఎందుకు ఎంచుకున్నాం అన్న ప్రశ్నకి సమాధానం –  స్కూలు వారు చెప్పిన పుస్తకాలలో కొన్నిgraphic నవలలు ఉండటం, ఈ సారికి graphic నవలలు వద్దు అనుకోవడం , మాఅమ్మాయి ఇలా diary లాంటి పుస్తకాలు అంటే చాలా ఇష్టపడుతుండడం చేత!!  కథ ఏంటో, రచయిత ఎవరో కూడా తెలీదు (రచయితపేరు చెప్పరు.మనం గూగుల్ చేసుకోవచ్చు కావాలంటే).

పుస్తకం గురించి గూగులించితే తెలిసినది ఏమంటే వ్రాసింది పుస్తకం భారత సంతతికి చెందిన రచయిత్రి. భారతదేశం పాకిస్తాను విభజన గురించినది. దాంతో కొంచెం ఉత్కంఠ పెరిగింది. పుస్తకం రాగానే చదివాను. ఎక్కడా ఆపబుద్ధి కాలేదు. కథ ఏంటంటే ఒక పన్నెండేళ్ళ నిషా అనే అమ్మాయి గురించి. ఇప్పుడు పాకిస్తాన్ లో వాళ్ళ నివాసం.  బ్రిటిష్ వారు స్వాతంత్య్రం ఇస్తున్నారు అన్న ఆనందం కొన్ని రోజులకే విషాదంగా మారిపోతుంది వారి కుటుంబానికి. నిషా తల్లి ఒక ముస్లిము . తండ్రి హిందువు. పుట్టగానే తల్లిని కోల్పోతారు కవల పిల్లలైనా నిషా, నిషా సోదరుడు అమిల్. కథలో — కవలలు, తల్లి మతం ఇస్లాము , తండ్రి హిందువు — కొంచెం ‘బొంబాయి’ సినిమా గుర్తొచ్చింది. నిషా తన తల్లితో కబుర్లు చెప్పుకున్నట్లు రోజూ డైరీ వ్రాసుకుంటుంది . కథంతా దేశ విభజన, వారు పడ్డ కష్ఠాలు, ఇబ్బందులు, రోజులు ఏవిధంగా మలుపు తిరిగిపోతుంటాయి అన్నవాటి గురించి ఆ డైరీ ద్వారా మనకి తెలుస్తుంటుంది.తల్లిని కోల్పోయిన ఆ పిల్లకి, తల్లి జ్ఞాపకాలు చెప్పే ఆ ఇల్లు ఆ ఊరు విడిచివెళ్ళడం చాలా బాధ కలిగిస్తుంది. ఒక పన్నెండేళ్ళ పిల్ల ఎంత అభద్రతా భావానికి లోనవుతుందో చాలా బాగా విడమరిచి చిన్నపిల్లల మనస్సుకి హత్తుకునేలా చెప్పారు రచయిత్రి. ఆవిభజనలో ఎన్నోహింసాత్మకమైన ఘటనలు జరిగాయి. ఆ ఘటనలన్నిటినీ విడమరచి చెప్పారు. ఏదీ కూడా విడిచిపెట్టలేదు. నాకు చాలా నచ్చిన అంశం ఏంటంటే పిల్లలకి భయం కలిగించేలా వ్రాయలేదు. చెప్పవలసిన రీతిలో చాలా చక్కగా చెప్పారు.  

nightdiary

ఈ పుస్తకం చర్చించడానికి  అందరూ భారతీయులే ఉంటారు అనుకుని వెళ్ళాము.ఆశ్చర్యపరుస్తూ భారతీయులు మాతో కలిపి ముగ్గురే. ఇంకో ఆరుగురు పిల్లలు వేరే వారు వచ్చారు. నాకు అర్ధమయ్యింది ఏంటంటే ఈవిభజన గురించి అందరికీ పెద్దగా తెలియదు అని. చర్చ ప్రారంభించిన టీచర్ గారికి కూడా ఇన్ని లక్షలమంది వలస వెళ్ళారు అంటే ఆశ్చర్యం వేసిందట. ఈ పుస్తకం గురించి  బళ్ళో హిస్టరీ టీచర్ల కి చెబుతానని చెప్పారు.

భారతదేశం చరిత్రలో మర్చిపోలేనిది దేశవిభజన. దీని గురించి పిల్లలకి చెప్పాలి అనుకునే తల్లితండ్రులు ఈపుస్తకం తప్పకుండా చదివించాలి. ఇంకా విషయాలు తెలుసుకోవడానికి ఈపుస్తకం ప్రారంభం అవ్వచ్చు. ఇక్కడ ఇంకోవిషయం కూడా చెప్పాలి. చర్చించడానికి బడికి వెళ్లే ముందు పుస్తకం బయట పెట్టేసరికి, మాపెద్దమ్మాయి హోంవర్క్ పక్కనపడేసి ఈపుస్తకం చదువుతూ కూర్చుంది.  ‘I never knew that partition was this painful’ అంది.

అమెరికాలో  పాకిస్తాన్ వాళ్ళు కనిపిస్తే  మన వాళ్ళే అన్నట్లు మాట్లాడుతాము. ఎన్నో కబుర్లు చెప్పేసుకుంటాము. ఆనాడు ఉన్నట్టుండి అంత బద్ధ శత్రువులుగా ఎలా మారిపోయారా  అనిపిస్తుంది.

అమ్మపెట్టదు..అడుక్కోనివ్వదు..

మొన్న నాకు FB లో ఓ పోస్టు కనిపించింది. ఇస్కాన్ వారి ‘అక్షయ పాత్ర’ సంస్థ మీద.

భారతదేశం లో చాలా రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు మధ్యాహ్న భోజన పథకం అక్షయ పాత్ర కి కాంట్రాక్టు ఇచ్చారు. అక్షయ పాత్ర సంస్థ వారు పొద్దున్నే వేడి వేడి గా వారి అత్యాధునికమైన వారి వంటశాలలలో శుభ్రంగా వండి సమయానికి పిల్లలకి పెడతాము అని చెప్తారు. కావాల్సిన పోషకాలు, రుచి వాటికీ ప్రమాణాలు ఉన్నాయి అని చెప్తారు. ఆయా వీడియోలు కూడా వారి వెబ్సైటు లో ఉంటాయి. చూడచ్చు ఎవరైనా. ఎన్నో కార్పొరేట్ సంస్థలు ముఖ్యంగా ఇన్ఫోసిస్ వీళ్ళకి విరాళం ఇస్తుంటుంది. ప్రభుత్వం ఇచ్చే నిధులకి అదనంగా వారి వంటశాలలకి, రవాణాకు ఖర్చు ఉంటుంది కాబట్టి ఈ విరాళాలు ఆ అదనపు ఖర్చుకు వాడతాము అని చెప్తారు వారు. నేను విరాళం ఇద్దామని ఫోన్ చేస్తే ‘ ముందు వచ్చి మేము చేసే పని చూడండి. పొద్దున్నే రండి’ అని చెప్పారు. అంటే వారు చేసే పనిమీద వారికి నమ్మకం ఉన్నట్లే కదా!! నేను ఇస్కాన్ భక్తురాలిని కాదు. అన్నదానం చేస్తే మంచిది అన్న సదుద్దేశ్యమే. అన్నీ సంస్థల్లాగే అందులో కూడా లోపాలు ఉండవచ్చు.కాదని చెప్పను. వాదించను.

ప్రభుత్వం మధ్యాహ్న భోజన పథకం పెట్టేసాం అంటే చాలదు కదా!! ఎన్నో విషయాలు చూసుకోవాలి. ఎవరు వండుతారు, ఎలా వండుతారు, నాణ్యత ..ఇలా చాలా చూడాలి. నాకు తెలిసి బళ్ళలో మధ్యాహ్న భోజన పథకం ప్రవేశపెట్టినపుడు, అది టీచర్లకి పెద్ద ప్రహసనం. దాని మీద కూడా చాలా కార్టూన్లు కూడా వచ్చేవి టీచర్లు వండుతున్నట్లు, లెక్కలు చూసుకుంటున్నట్లు. ఇదంతా తలనొప్పి అని కొన్నిసార్లు టీచర్లు మాకు మధ్యాహ్న భోజన పథకం వద్దు అన్న సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. అలా వద్దు అంటే ఎలా? కొంత మంది పిల్లలు కేవలం ఆ తిండి కోసమే బడికి వస్తారు. మాకు తెలిసిన ఆవిడ గవర్నమెంట్ స్కూల్ టీచర్ గా ఉండేవారు హైద్రాబాద్ లో. ఆవిడ చెప్పేవారు, కొన్ని సార్లు పిల్లలు, ముఖ్యం గా 10 వ తరగతి పరీక్షలు వ్రాస్తున్నప్పుడు ఆకలికి తట్టుకోలేక పోయేవారని. వాళ్ళ బాధ చూడలేకపోతున్నాం అంటూ బిస్కెట్ ప్యాకెట్లు ఇచ్చేవారు. ఇలాంటి పిల్లలకోసం ప్రభుత్వం funds ఇస్తుంటే, ఆ డబ్బు నొక్కేయడం కోసం కాచుకుని కూర్చుని ఉంటారు కొందరు. కొన్ని సార్లు పదార్థాలు సరిగ్గా వండక , food poisoning తో పిల్లలు చనిపోయిన వార్తలు కూడా చూసాము. మరి ఈ అడ్డంకులన్నీ దాటుకుంటూ శుభ్రంగా, వేడి వేడిగా, పోషకాలతో తిండి అందిస్తాం అంటూ ఈ సంస్థ ముందుకి వచ్చింది. నాకు తప్పేమీ కనిపించలేదు అందులో!!

ఈ సంస్థ గురించి FB లో ఆ పోస్టు వ్రాసినావిడ బాధ ఏంటో కొన్ని ముక్కల్లో చెప్తాను. ఎవరో ఏంటో చెప్పను. ఆవిడకి అంత కీర్తి రావడం కూడా నాకు ఇష్టం లేదు. పోస్టులో పిల్లలకి భోజనాన్ని సరి అయిన సమయానికి వేడి వేడిగా అందిస్తున్నారా లేదా, నిధులు దుర్వినియోగం చేస్తున్నారా , పాచిపోయినవి పెడుతున్నారా వంటి విషయాలు ఏమీ లేవు. గుడ్డు అనేది మెనూ లోపెట్టకుండా, ఉల్లివెల్లుల్లి లేకుండా చప్పటి శాఖాహారం మాత్రమే పెడుతున్నారూ .నచ్చక పిల్లలు పడేస్తున్నారు.బ్రాహ్మణ భోజనం పెట్టడం అవసరమా ? వచ్చేపిల్లలు కూలీల పిల్లలు. వాళ్ళ ఇళ్ళ దగ్గర ఉల్లి, వెల్లుల్లి వేసుకుని తింటారు. అటువంటప్పుడు ఇలా చప్పటి తిండి ఎలా తింటారు? అన్నం తినేటపుడు ‘హరే కృష్ణ ‘ మంత్రం పిల్లలతో తప్పనిసరిగా చెప్పిస్తున్నారు. వేరే మతాల వాళ్ళకి ఇబ్బందికరంగా ఉంటోంది. దళితులు వండుతుంటే పిల్లలు తినట్లేదని ప్రభుత్వాలు ‘అక్షయపాత్ర’ తో ఒప్పందాలు కుదుర్చుకున్నారట.

ఆవిడ మాట్లాడిన మాటల్లో రెండే విషయాలు చెప్తాను..‘గుడ్డు’ ని మెనూలో పెట్టకపోవడం. ఇతర మతాల పిల్లలు కృష్ణ మంత్రం జపించడం. మాంసాహారం తినేవాడికోసం గుడ్డు పెడితే శాఖాహారం తినేవాడు ఆ రోజు ఏమి చేస్తాడు? ఇతర మతాల వాళ్ళు ఒకరో ఇద్దరో కృష్ణ మంత్రం జపిస్తే వచ్చేసిన బాధ, శాఖాహారం తినేవాడు మాంసాహారం తినలేకపోతే రాదేం? అవసరం ఉన్నచోట మైనారిటీ, అనవసరమైతే మెజారిటీనా?

రుచి నచ్చక పిల్లలు పడేస్తుంటే ఇంతపెద్ద పోస్టు వ్రాసే బదులు ‘అక్షయపాత్ర’ వారికే చెప్పచ్చు కదా?

ఈ పోస్టు చూడగానే అర్ధమయ్యింది ఏంటంటే ఈవిడది ఏదో ‘వాదం’ లేదా ‘ఇజం’ . ఏదైనా వాదించుకోవచ్చు ఏదైనా మాట్లాడచ్చు.తప్పులేదు. కానీ ఒకరు నిర్వహిస్తున్నబాధ్యతని వేలు ఎత్తి చూపించి మాట్లాడటం ఎప్పుడు చేయవచ్చు? వాడికి అప్పగించిన బాధ్యత వాడు అస్సలు సరిగ్గా చేయకపోయినా, వాడి కంటే మనం బాగా చేయగలిగినా తప్పకుండా మాట్లాడవచ్చు. ఎక్కడ హిందూ మతం అని ఉంటే అక్కడ ఈ ‘ఇజం’ మాట్లాడేవాళ్ళకి అన్నీబాధ లొచ్చేస్తాయి. అది కూడా హిందువులకే!! వీళ్ళ బాధ ఏంటో ఎన్నటికీ అర్ధం కాదు నాకు!! ఇండియా లాంటి దేశాలు ఎప్పటికీ ‘Developing’’ దేశం గా ఉండిపోవడానికి కారణం చిన్నచిన్న విషయాలు కూడా అధిగమించకపోవడమే !! నాకు తెలిసి ఇండియా ‘Malnutrition in Children’ దేశాలలో పై స్థానాలలో ఉంది. ఇది ప్రతి ఒక్క భారతీయుడు తలవంచుకోవలసిన విషయం కదూ!!

నాకు ఈమధ్య సమయం చిక్కక పోస్టులు కూడా పెట్టడం లేదు. అటువంటిది ఇటువంటి వాటిని చదివి నాకెందుకులే అని ఊరుకోలేకపోయాను. వీళ్ళు ఎంత సంఘ సేవ చేస్తారో కానీ, చిన్నపిల్లలకి కాస్తో కూస్తో మంచి భోజనం అందజేస్తున్నారు అనుకోకుండా ఏమంత్రం చదివారు అంటూ మాట్లాడుతుంటే ఇంతకంటే మనుష్యులు ఎదగలేరా అని రోత పుడుతోంది.