Celebrating Life of Mr.Google

మా నాన్న గారు  మార్చి  29, 2022న  శరీరాన్ని విడిచి వెళ్ళారు .  

క్లుప్తంగా చెప్పాలి అంటే ఆయనకి తెలియని విషయం అంటూ ఉండేది కాదు.   అది బ్యాంకు ఉద్యోగం వల్ల  కొంత, స్వతహాగా ఉన్న ఆసక్తి వలన.

కంప్యూటర్ లు వచ్చాక ఆ రోజుల్లోనే  ఓ పక్క ఉద్యోగం చేస్తూనే COBOL నేర్చుకున్నారు. Internet  వచ్చాక email  ఎలా వ్రాయాలో మొదలు పెట్టి ,  networking దాకా నేర్చేసుకున్నారు.  ఇంట్లో ఎవరిదైనా సరే తనే  ఆ computer  fix  చేసేవారు.   ఎప్పుడూ అందరికీ  hard drive  ఒకటి తెచ్చుకుని backup  చేసి ఇచ్చే వారు.  ఇక smart  phones తో కూడా  అలాగే చేసేవారు.  BSNL వాళ్ళ కంటే మా నాన్నకే  బాగా తెలిసేది .  

ఆ BSNL  అంటే మహా ఇష్టం. ‘public sector ని అంటే ఊరుకోను’  అని ఖచ్చితంగా మొహాన చెప్పేవారు.  Facebook లో కూడా చాలా active గా ఉండేవారు.  తెలుగు బ్లాగులు నాకు పరిచయం చేసింది మా నాన్న గారే .  ‘కూడలి’ చూపించారు.  ‘కష్టేఫలి’  శర్మ గారి బ్లాగు గురించి , శర్మగారి చెప్పే విషయాలు చాలా నచ్చేది ఆయనకి.  ‘ భండారు’ వారు ఆయనకి ముఖపుస్తకంలో పరిచయమే. 

‘మోదీ’ ఇష్టమే కానీ ‘opposition లేకపోవడం పెద్ద drawback. భక్తుల్లా మాట్లాడతారు మీరంతా.  అసలు విమర్శించకూడదు అన్నట్లు ఉంటే  ఎలా’  అని మాతో పెద్ద వాదనలు వాదించేవారు.  

ఎంత ఓపిక లేకపోయినా లేచి ఆ కంప్యూటర్ కుర్చీ దగ్గరికి వెళ్ళి  ఓ అరగంట సేపు ముఖపుస్తకం లో గడిపేవారు. రష్యా యుక్రెయిన్  యుద్ధం గురించి మనవళ్ళు , మనవరాళ్ళు  analysis ఇవ్వమని అడిగారు.  ఎక్కడ లేని ఓపిక తెచ్చుకొని మాట్లాడారు. 

అందుకే ఆయన వెళ్ళిపోయాక  ఆ 13 రోజులు  మేము ‘ Celebrating Life of Mr.Google’ అనే title  ఇచ్చాము.  ఆయన  లేని మా జీవితాలని మాములుగా మార్చుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నాము. 

నా పాత  టపాల  లంకెలు :

నా EAMCET కథ
మహనీయ మధురమూర్తే

మా అక్కయ్య ముఖపుస్తకం లో  వ్రాసిన టపా కూడా పదిలంగా  బ్లాగులో దాచుకుందామని  ఇక్కడ post  చేస్తున్నాను. 

చూస్తుండగానే నాన్న వెళ్ళిపోయి 3 వారాలు కావస్తోంది.
ఆయన లేరు అనే నిజం ఇంకా జీర్ణం అవట్లేదు.
మరి కన్న తండ్రి కదా అలాగే ఉంటుంది అన్నారు ఎవరో.
నాన్న just నాన్న మాత్రమే కాదు కదా.


మా Facebook friend. సంగీత, సాహిత్య మిత్రులు. , a curious learner , a mischievous kid who would change all our gadget passwords and watch fun.


అందుకే ఎన్నో విధాలుగా ప్రతి నిమిషం నాన్న ని miss అవుతున్నా.
అమ్మ అనేది ” ఎప్పుడు ఆ పుస్తకాలు కంప్యూటర్లు తప్ప పిల్లలకు ఏం పెట్టాలి ఏంఇవ్వాలి అని ధ్యాస లేదు” అని.
నాన్న ఇచ్చిన ఆస్తి దేనికి కొలమానం.???


మంగళంపల్లి వారి “నగుమోము” enjoy చెయ్యటం నేర్పింది నాన్న. త్యాగరాజ పంచమికి పంచరత్నాలు live తిరువాయుర్ నుంచి చూడటం, ఎక్కడ మంచి కచేరి వున్నా తీసుకెళ్లడం. దాదాపు ప్రతి పెద్ద కళాకారులని లైవ్ లో చూడగలగటం నేర్పింది నాన్నే .


రేడియో వినిపించడం మాత్రమేనా, ఆలిండియా రేడియో కి పట్టుకెళ్లి అక్కయ్యలని, మామయ్యాలని ఏకాంబరాన్ని చూపించింది మా మొహల్లో excitement తెచ్చింది నాన్న.


రైల్ అందరూ ఎక్కుతారు. ఇంజిన్ ఎక్కించారు, స్టేషన్ లో సిగ్నల్ రూమ్ కి పట్టుకెళ్లారు.
తమిళనాడు సూపర్ ఫాస్ట్ ట్రైన్ లో A/C First class ఎక్కించారు, just ఆ feel కోసం.(డబ్బు వుండి కాదు, LTC లో మరి కాస్త వేసుకుని), ఒకసారి రామేశ్వరం.నుంచి మద్రాసు దాకా Heritage Compartment లో పట్టుకెళ్లి మా ముగ్గురికి రాజుల కాలం ఫీల్ తెప్పించారు.

LTC లో కాస్త డబ్బు చేర్చి మొదటి సారి మాకు flight ఎక్కిన అనుభవం నాన్న వల్లే.
చాలమంది మా తోటి స్నేహితుల parents డబ్బులు దాచుకుంటే, నాన్న మమ్మల్ని దేశం లో తిప్పని ప్రదేశం.లేదు.


ముగ్గుర్ని తీసుకుని పెరేడ్ గ్రౌండ్స్ లో రంజీ ట్రోఫీ మాచ్ కి పట్టుకెళ్లి, స్టాండ్స్ లో కూర్చుని మాచ్ చూడటం లో థ్రిల్ చూపించారు.


పానిపురి తినాలన్న మిర్చి బజ్జి అయినా , మంచి కాఫీ అయిన నాన్నే.

Survey of India లో మాప్ లు తెచ్చి how to read maps చెప్పింది నాన్నే.

పుస్తకాల విషయంలో చెప్పనక్కర్లేదు.
నాకు పుస్తకాల పిచ్చి నాన్న వల్లే. చిన్నపుడు మొగల్ లైబ్రరీ కి వెళ్లడం తో మొదలయింది మా book friendship.”ఇదిగో ఈ bookచదువు” అంటూ ఇంటికి వెళ్ళగానే ఒకటి విసిరేసేవారు.
‘దుమ్ము ఉంటుంది, ఆయాసం వస్తుంది’ అని అమ్మ అరుస్తున్నా, నా ఆఫీస్ కి వచ్చి ‘Book Exhibition కి వెళ్దాం అమ్మకి చెప్పకు’ అంటూ ఆ పుస్తక వ్యసనానికి మూలం నాన్న.
అమ్మ అనేది “ఆడపిల్ల వచ్చింది ఒక చీర పెట్టామా లేదా అక్కర్లేదు, ఆ పుస్తకాలు ఇస్తే చాలా?” అని. చాలాదా!!కోట్ల రూపాయల విలువ . పుస్తకం కాదు. అది చదివి ఆయనతో చేసే డిస్కషన్. ఆయన reasoning. In this society emotions are over rated than practicality అని నవ్వేవారు.

ప్రతి విషయం మీద ఒక view ఉండాలి అని అనేవారు.
అటు politics అయిన, ఇటు మతపర విషయం అయినా, సాంఘిక విషయాలు అయినా చర్చ జరగలసిందే. నాకు తెలిసి మా ముగ్గురికి ఒక్కసారి కూడా text booksచదవమని చెప్పింది లేదు. అయినా మెమెప్పుడు చదువు నిర్లక్ష్యం చేసింది లేదు.

ఎప్పుడు తెలుగు సాహిత్యం, ఇంగ్లీష్ fiction, travelogues, national geographic magazines, readers digest. ఒకటేమిటి అన్ని రకాల బుక్స్.
నా ట్రావెల్ పిచ్చి కి, ఎప్పటికయినా జీవితం లో భూభ్రమణం చేయాలనే నా కోరిక కి బీజం నాన్నే.

బాపు రమణలని , బుడుగు ని పరిచయమ్ చేసింది నాన్న.

కున్నకుడి “కావేరి ” వయోలిన్ రుచి చూపించింది నాన్న.

Lalgudi violin కానీ “west meets east” by రవి శంకర్ కానీ , మంచి హిందీ పాటలు కానీ వినటం అలవాటు చేసింది నాన్న.
.
రిటైర్ అయిన వాళ్ళు , అమెరికా వెళ్లిన పెద్దవాళ్ళు ఎంతో మంది బోర్ బోర్ అంటుంటే, నాన్న మాత్రం లైబ్రరీ కో, మైక్రో సెంటర్ కో వెళ్లి అలా రోజులు గడిపే వారు. అలా ఒక కంప్యూటర్ ముందు వేసుకుని గంటలు గడిపేసే వారు
ఒక్క రోజు ఆయన నోట్లో బొర్ అనే.మాట వినలేదు.


enjoying life has nothing to do with physical assets అని అనడానికి నాన్నే నిర్వచనం.


కాదేదీ కవితకనర్హం లాగా
ఒక చిన్న రైల్ ప్రయాణం అయినా, ఒక పుస్తకం అయిన, ఒక పాట అయిన , స్నేహితులతో గడపటం అయిన జీవితాన్ని అంత enjoy చెయ్యచ్చు అని తెలుసుకుంది నాన్న వల్లే.
చిన్నతనం లొనే తండ్రిని పోగొట్టుకుని, పెద్దకొడుకుగా గంభీరంగా బాద్యతలు తీసుకున్న నాన్నే మా ఆదర్శం మరి.


జీవిత కాలం నాన్నతో ప్రాణస్నేహితులు గా ఉన్న శివరాం మామయ్య ,సోమశేఖర్ మామయ్య , రంగనాథ్ మామయ్య ల, అనుబంధంలాతో (uncle అనే పిలుపు లేవు అందరిని మామయ్య అనాల్సిందే) స్నేహం విలువ చెప్పారు నాన్న.
సక్సెస్ అంటే నాన్న definition వేరే.


Technologyఆంటే ప్రాణం నాన్నకి. అన్ని నేర్చికుని మనవళ్ళ computer passwords మార్చేసి వాళ్ళని ఏడిపించిన Modern తాత.. Computer time కోసం పిల్లలతో సమానం గా పొట్లాడిన చిన్న పిల్లాడు నాన్న.
అలాంటి నాన్న ఏదో కొత్త technology తో స్వర్గం నుంచి wifi లో contact లోకి తొందరగా రాకపోతారా!!!

హిందూ ధర్మ పరిరక్షణలో స్త్రీలు

హిందూ ధర్మాన్ని పరిరక్షించాలి అంటూ మాట్లాడేవారిని బోలేడు మందిని చూస్తున్నాను భారత్  లో .  FB  లో కూడా request లు వస్తుంటాయి.  చాలా బాధ కలిగిస్తున్న అంశం ఏంటంటే మగవారే మాట్లాడుతున్నారు.  ఈ విషయం మీద మాట్లాడే ఆడవారు చాలా తక్కువ.  అసలు లేరు అనను. ఉన్నా బయటికి మాట్లాడాలి అని నియమం కూడా లేదు. కాబట్టి, నాకు కనబడక పోయి ఉండచ్చు కూడా.  ఏది ఏమయినా ఉన్నవారు మాత్రం చాలా తక్కువ శాతం. ఒక్కటి మాత్రం సత్యం. ఆ ఉన్నవారు  మాత్రం దుర్గ మాతలే . కాబట్టి నేను అనేది ఏంటంటే హిందూ ధర్మం  భూమి మీద  ఉండాలి  అంటే ఖచ్చితంగా ఈ శాతం పెరగాలి. 

కానీ  అందుకు భిన్నంగా ఈ విషయంలో ఆడవారు ఎందుకు ఇంత నిర్లిప్తతగా ఉంటున్నారు ?

ఇది వరకు రోజుల్లో ఆడవారు బయటికి వెళ్ళి చదువుకునే వారు కాదు.  ఇంట్లోనే  అన్నీ నేర్చుకునేవారు.  ఇందుకు గజేంద్ర మోక్షమో , పోతన పద్యాలూ ఉదాహరణలు.  మా అమ్మమ్మ కి తల్లి లేకపోయినా అన్నీ మేనత్త దగ్గర నేర్చుకుంది.  అందుకే ఈ రోజుకి కూడా Balanced గా మాట్లాడుతుంది. Time management, Human relationships, values ఇటువంటివి ఈ తరం ఏ బడికీ  వెళ్లకుండానే నేర్చుకుంది. తరువాతి తరం  క్రమంగా చదువుకోవడం ఉద్యోగాలు చేయడం మొదలయింది. అక్కడ నుంచీ మొదలయింది మార్పు!!  ‘సమానంగా డబ్బు సంపాదిస్తేనే తప్ప మనకి విలువ లేదు’ అన్న mindset  నుండీ →   ‘సంపాదిస్తున్నాను . అయితే ఏంటి? నీ మాట వినాలా? ఉంటే ఉండు.  పోతేపో ‘ (లేదా) ‘ నాకు డబ్బుంది పెళ్ళెందుకు ?’  వరకు. 

ఇది వరకు స్త్రీలకి సమయం దొరికితే :

టీవీ లు లేకపోవడం ఉన్నా ఛానెల్స్  లేకపోవడం వల్ల  పుస్తకాలు చదవడం ఉండేది. రేడియో వినడం ఉండేది. కబుర్లు చెప్పుకుంటూ  crafts  చేసుకునేవారు. బుట్టలు అల్లడం, పూసలతో బొమ్మలు చేయడం (ఇవి కూడా తులసి కోటలు ,  వెంకటేశ్వర  స్వామి , దేవుడి మందిరం వంటివి)  ఇప్పుడు టీవీ సీరియల్స్ చోటు చేసుకున్నాయి. వాట్సాప్ లో ఏ పూజలు ఎలా చేయాలి అంటూ చాదస్తం తో  కూడిన సందేశాలు,  వీడియోలు.  ఎందుకు చేస్తున్నాం అనే లాజిక్  పోయింది.  ( సరదాగా కట్టుకుందాం అని దసరాల్లో చీరల రంగులు పెట్టా ఒకసారి. లలితా  సహస్రనామం గుంపులో.  ఇక పండగ తేదీల గురించి, చీరల  రంగుల గురించి ఒక్కొక్కరు ఒక్కొక్కటి.  సరే పూజ చేసాక ఒక నామం  గురించి చెప్పినా వినే  స్థితిలో ఉండరు.) సరే. ఇక కిట్టీ పార్టీలు. అవి ఎందుకు  చేస్తారో అవి అర్ధం కాదు. ఒకప్పుడు డబ్బుల్లేక ఒక వస్తువు ఏర్పరుచుకోవడానికి ఇలాంటివి ఏవో పెట్టుకున్నారు. అవి కాస్తా ఇప్పుడు ఒక socializing  events లాగా అయ్యాయి. ఇదొక కోణం. “కట్టిన చీర కట్టకూడదు. పెట్టిన నగ  పెట్టకూడదు” సోషల్ మీడియా వల్ల ఒక రకమైన పోటీతత్వం విపరీతంగా పెరిగిపోయింది. అంతే కాదు ‘మా కిచెన్ చూడండి , ఈ చీర కొనుక్కోండి, ఈ కొత్త వంటకం చేయండి’ లాంటి వీడియోలు.    ఒకప్పుడు సమయాన్ని సద్వినియోగ పరచుకునే వారు crafts  అటువంటివి పూర్తిగా మర్చిపోయారు. ఉన్న కళలని  కూడా చంపేసాయి.  ఉన్న కొద్దిపాటి సమయం  వీటికే అంకితం చేస్తున్నారు. Basically , తర్కం తో కూడిన mindset పోయింది. 

 ఆడవాళ్లదేనా తప్పు . మగవారిది లేదా అంటే ఎందుకు లేదు? బోలెడు.  ఓ నవల వ్రాయగలిగినంత ఉంది.  భారత్ వచ్చాక కొంత మంది  స్నేహితురాళ్ళని  కలవాలనుకుని ‘walking  వెళదామా సరదాగా’ అని ఎవరిని అడిగినా ఆదివారం కూడా రాలేనంత తీరికగా  ఉంటున్నారు . మధ్యాహ్నం రెండు తరవాతే వస్తారు. ఇంట్లో వాళ్ళ పనులు ఉంటాయి. టిఫిన్లు, పూజలు, భోజనాలు,  మళ్ళీ సాయంత్రం వంటలు.  అందుకని  వాళ్ళ permissions  తీసుకోవాలి.  40 దాటిన  ఆడవారికి permission  ఏమిటి అసలు?  ఒక్క రోజుకి  త్యాగం చేయరు ఈ మగవారు . ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.  దీన్ని బట్టి ఒక సామాన్య స్త్రీ ఏదైనా ఒక కార్యక్రమం చేయాలి అంటే ఎంత కష్టమో ఊహించచ్చు. స్త్రీ వాదం పుట్టింది అంటే పుట్టదా మరి ? అటువంటి స్త్రీలు ధైర్యం గా ముందుకి వెళ్లడం మాట పక్కన పెడితే ,  ఆత్మ నూన్యత కి  గురి కాకుండా ఉంటే  చాలు.    

ఒక సంస్కృతిని  తరవాతి తరానికి  అందించే విషయంలో  స్త్రీదే  ముఖ్య పాత్ర.  శివాజీ తల్లి కావచ్చు.  వివేకానందుడి తల్లి కావచ్చు. .  పురాణాల్లో సీతా దేవి,  ద్రౌపది,  కుంతీ దేవి ఒక్కొక్క స్త్రీ ఎంతటి  వ్యక్తిత్వం ?  అటువంటి భారత స్త్రీ, అసలు తన  కుటుంబ వ్యవస్థ నుంచీ  ఎన్నో విధాలుగా దూరం అయిపోతోంది. ఇంక సంస్కృతి కోసం పోరాటం ఏమి చేస్తుంది?

ఈ విగ్రహం అవసరమా?

భారత సంతతి/హిందువులు అనగానే ప్రపంచానికి తెలిసింది ‘Caste’ అంటే కులము అన్నమాట. ఆ మాట తప్పించుకుని అమెరికా వచ్చేసాం అనుకున్నా అమెరికాలో ‘caste based discrimination’ అంటూ పెట్టి , ఇది ‘ south Asians’ కి మాత్రమే apply అవుతుంది అని చెప్తున్నారు. కాలేజీల్లో మొదలు పెడుతున్నారు. ఇక నెమ్మదిగా corporate ప్రపంచంలో కూడా మొదలుపెడతారు. అమెరికాలో చాలా మంది తల్లితండ్రులు పిల్లలకు కులం అనేది చెప్పరు . బడిలో History తరగతిలోనో , World religions తరగతిలోనో చాలా మటుకు ‘caste’ అన్న పదం వింటారు. ఇక పై అందరం పిల్లలకి ఏ కులం లో పుట్టామో చెప్పాలేమో. ఒక వేళ కులం తెలిసినా ఏ కులం పెద్దదో , ఏ కులం చిన్నదో చెప్పుకోవాలేమో మరి. మా నోటితోనే మా చరిత్రని వక్రీకరించి/ హీనంగా చెప్పాల్సిన సందర్భం వచ్చేసిందేమో.

దీనిని బట్టి అర్ధం చేసుకోవచ్చు. రామానుజాచార్యులు వారి విగ్రహ ఆవిష్కరణ సందర్భంగా ఎందుకు జీయర్ స్వామి వారి వీడియోలు చూపించి నానా యాగీ చేయడం మొదలు పెట్టారో. . ప్రపంచంలో నీచమైన జాతి ఉన్నది అంటే ఈ వీడియోలు చూపించి, నీచాతి నీచంగా స్వామి గారి గురించి మాట్లాడే మనుష్యుల జాతి మాత్రమే.

ఇంకొందరు ఇంత ఖర్చుతో ఈ విగ్రహం అవసరమా అని అంటున్నారు. ప్రపంచంలో ప్రతీ హిందువు ఐడెంటిటీ అద్వైతం/ద్వైతం అన్న సిద్ధాంతం ఏది ఎక్కడా చెప్పకుండా కులం అనేది ఓ identity చేసారు. దారుణం ఏంటంటే కర్మ ఫల సిద్ధాంతాన్ని కూడా కులముతో ముడి పెడతారు. హిందూ మతంలో పుట్టిన భావి తరాలవారు ‘నా identity నా కులం కాదు’ అని ఈ ప్రపంచంలో ఎక్కడ ఉన్నా చెప్పుకునేందుకు ఏదీ వద్దా? ‘మానవులంతా సమానమే ‘ అంటూ చెబుతూ ఇప్పుడు ఈ విగ్రహం ముందు ముందు చెప్పుకునే చరిత్ర అవ్వబోతోంది. కాబట్టి ‘ ఈ విగ్రహానికి అవసరమా ? ఇంతా ఖర్చా ‘ అని అడిగేవారు దయచేసి అలా మాట్లాడవద్దు మనవి 🙏🙏🙏. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే చాలా అవసరం ఉంది

ఇది వరకు పటేల్ గారి విగ్రహం ఆవిష్కరణ సందర్భంలో వ్రాసిన టపా

ఈ సంస్కృతిని రక్షించుకోవడానికి ఏమి చేయగలను?

హిందూ మతం/హిందూ సంస్కృతి/భారతీయత /సనాతన ధర్మం అనేది ప్రపంచంలోని  అన్ని సంస్కృతుల్లోకెల్లా ప్రాచీనమైనది.  ఎన్నో సంస్కృతులు ఉన్నాయి. కానీ చరిత్రలో కనుమరుగయ్యాయి.  ఇంకా ప్రాణంతో ఉన్న సంస్కృతి ఇదొక్కటే. ఈ సంస్కృతి  రక్షించుకునేందుకు  తమదైన రీతిలో అనేక ధార్మిక సంస్థలు పోరాడుతున్నాయి.  అందులో  ఒక సంస్థ గురించి చెప్తాను.  వారు  చేస్తున్న దైవసేవ  ఏ ఆర్భాటము లేకుండా ఏదో చిన్నదిగా  ఉన్నట్లు కనిపించినా ,  భావితరాలని హిందూ మతం పాటించేటట్లు చేస్తుంది అని నాకు అనిపించింది.  అదే కదా సంస్కృతిని  కాపాడటం అంటే? 

 హిందూ మతం అనగానే అందరూ మాట్లాడేది  కులము & కుల వివక్ష.  ‘నిర్వాణ శతకం వంటివి చెప్పిన ఈ మతంలో  వివక్ష లేదు.   భగవంతుడికి అందరూ ఒక్కటే’ అని ఎన్ని చెప్పినా , పాటించేది మానవ మాత్రులం కాబట్టి కుల వివక్ష లేదు అని ఎవరం అనలేము. కానీ దానినే ఒక అవకాశంగా తీసుకుని  మత  మార్పిడులు చేస్తున్నారు అన్నది అందరికీ తెలిసిందే.  వారి నమ్మకం వారిది.  వారు మారుస్తారు.  మరి , ఎవరైనా  మతం ఎందుకు మారతారు ? 

ఏదైనా సమస్య  వచ్చినపుడు. ముఖ్యంగా ఆరోగ్య సమస్యలు. ఎవరైనా ఆ సమయంలో  దైవాన్నే నమ్ముతారు.  ఆ దైవాన్ని తలచుకునే వ్యవస్థే లేకుండా పోతే? ఏ ప్రార్థనా స్థలం కనిపిస్తే అక్కడికి వెళతారు. ఆ విధంగా చాలా మంది హిందువులు మతం మారిపోతున్నారు.  చాలా చోట్ల  ఈ గుళ్ళు  అంటే  గ్రామ దేవత వ్యవస్థ అనేది కనుమరుగు అయిపోతోంది.. అన్నీ ఆలయాలు ప్రభుత్వ అధీనంలో ఉండే ఆలయాలు కావు. ఓ రావి చెట్టు కిందో/ ఊరవతల నో ఉంటాయి.    కొన్ని గుళ్ళు physical గా ఉన్నా పాడుబడిపోయి దీపారాధనకు కూడా నోచుకోవడం లేదు.   ఈ వ్యవస్థ ఇలా దూరం అవ్వడం వల్ల,   ఏదైనా సమస్య వచ్చినవాడికి వారి కుల దైవం అందుబాటులో లేనట్లే. అంతే కదా?  సమస్య వచ్చినపుడే కాదు. ఇంట్లో ఏదైనా శుభకార్యం పెళ్లి , బారసాల లాంటివి  కావచ్చు.  ముందు కులదేవత కి పూజ చేస్తారు. చాగంటి గారు  ఓ ప్రవచనం లో చెప్పారు గ్రామదేవతల విశిష్టత గురించి. ఒక ఊరులో మొదట వచ్చినవారు ఇల్లు కట్టుకునే ముందు  ఊరి  మొదటిలో  ఓ దేవత ని ప్రతిష్టించి  ఆ దేవతకి  పేరు పెట్టె వారు. పోలేరమ్మ అనో, తలుపులమ్మ  అనో అలా . అటువంటి అమ్మ మనకి అండగా ఉంది అన్న నమ్మకం వారిలో కలిగించాలి కదా?

దానధర్మ అనే ఒక సంస్థ తెలుగు రాష్ట్రాలలో  ఈ గ్రామదేవతల గుళ్ళు  పునరుద్ధించడం, ప్రతిష్టించడం అనే కార్యక్రమం చేపట్టారు. Venkat Vutukuri  గారు దానిని స్థాపించారు. వారు అమెరికాలోనే ఉంటారు.  సంస్థ  website లంకె ఇస్తున్నాను.  అన్నీ వివరాలు చూడవచ్చు.   వారు ఈ కార్తీకమాసంలో Pooja kit  లను ఇటువంటి 2500 దేవాలయాల లో అందజేస్తారు.  ఒక్కొక్క kit  లో ఆ నెలకు సరిపడా నూనె, ఒత్తులు, పసుపు, కుంకుమ, గంధం, అగరబత్తీలు ఉంటాయి. ఒక్కొక్క kit  516/- రూపాయలు  మాత్రమే.   మీ ఎన్ని గుళ్ళకి ఇవ్వగలిగితే అంత ఇవ్వవచ్చు. ఈ గుళ్ళలో భక్తులు ఎంత శ్రద్ధగా చేస్తారో చూస్తే అద్భుతం అనిపిస్తుంది.  మన సంస్కృతిని వదిలివేయకుండా కాపాడుతున్నందుకు ఈ గ్రామాలలో ప్రజలకు  చేతులెత్తి నమస్కరించచ్చు.  ఎన్ని kits  సహాయం చేయగలిగితే అన్ని చేయండి.  అమెరికా వారికీ కేవలం $8. ఎంతమందికి ఈ సందేశం చేరవేయగలితే అంత బావుంటుంది.  ఆ గుళ్ళలో దీపాలు వెలిగించిన వారం  అవుతాము. 

Myindmedia లో Venkat Vutukuri గారి  ప్రసంగాలు విన్నాను. సంస్థ  facebook  పేజీలో ఏమి చేస్తున్నారో చూసాను. వారితో మాట్లాడితే ‘ మీరు విన్నారండీ. అదే సంతోషం. మీరు ఎంత వీలవుతే అంతే  సహాయం చేయండి’ అన్నారు.  ఆశ్చర్యం వేసింది నాకు . కనుమరుగవుతున్న సంస్కృతిని రక్షించుకోవాలన్న తపన వారి మాటలలో వినిపించింది.  

ఇంత కంటే ఏమీ చెప్పలేను.  తరువాత మీ ఇష్టం 🙂 

For USA Friends

https://www.donatekart.com/MB/Support-Daana-Dharma?fbclid=IwAR1cXl0i54Tg-qQHNOmYM5M0FXONSKSnynIP81fgEDJGzYOhEPteL2dh7b8

https://daanadharma.org/

నా కర్తవ్యం 

శనివారం,  అక్టోబర్ 23 న ఇస్కాన్ వారు బంగ్లాదేశ్  లో దేవాలయాలపై జరిగిన  దాడులకు నిరసన వ్యక్తం చేయడానికి  ప్రపంచవ్యాప్తంగా కీర్తనలతో కూడిన నిరసనకు పిలుపునిచ్చారు.

నాకు ఈ నిరసన గురించిన message  వాట్సాప్ లో వచ్చింది. facebook  లోనూ వచ్చింది.  కాబట్టి చాలా మందికి తెలుసు అనే అనుకున్నాను. ఆ నిరసనలో చాలా మంది నాకంటే ముందరే వచ్చేసి ఉంటారు అనుకుంటూ DC వెళ్ళాను.  ఎందుకంటే DC Metro  లో ఏ celebration  అన్నా protest  అన్నా తప్పకుండా వెళ్తారు  చాలా మంది.  అంతకు ముందు BLM protests, Women’s march కి కూడా చాలా మంది నాకు తెలిసిన వాళ్ళు వెళ్ళారు.  నేనెప్పుడూ దేనికీ  పెద్దగా వెళ్ళను. అది  celebration  కావచ్చు. protest  కావచ్చు. 

ఒకరిద్దరు స్నేహితులని అడిగాను.  పనుల వత్తిడి రాలేము అని చెప్పారు. నేను  మాత్రం చాలా పట్టుదల గా వెళ్లి పాల్గొనాలని  నిశ్చయించుకున్నాను.   ఎందుకో  కారణాలు చెప్తాను. 

ఇస్కాన్ వారి కమ్మటి భోజనం తిన్నాను. Steve  Jobs  అంతటి వారు ఇస్కాన్ వారు పెట్టిన ప్రసాదాన్ని మర్చిపోలేదు.  ఇక ఇస్కాన్ వారి సంస్థ అక్షయపాత్ర రోజూ వేలమందికి వేడి వేడి గా వడ్డిస్తూ అన్నం పెడుతోంది. నేను కూడా ఆ సంస్థకి  కొద్దో గొప్పో విరాళం కూడా ఇచ్చాను.  ‘నువ్వు ఎవరు ? ఏమిటి? ఎక్కడ నుంచీ వచ్చావు  ‘ అని ప్రశ్నలు వేయకుండా  భోజనం పెట్టడం అనే పుణ్యకార్యాన్ని మించినది ఇంకొకటి లేదు.  అటువంటి వారి గుడిని attack  చేసి,  ఆ భక్తులని చంపేసి ఓ బావిలో పడేయటం అంత దుర్మార్గం ఇంకోటి లేదు అనే చెప్తాను.  వాళ్ళు చేసిన సేవకు డబ్బుతో విరాళం ఇచ్చి డబ్బుతో  కొలవలేం కదా ? వెళ్ళి  భజన లో  పాల్గొని మద్దతు తెలపడమే  కదా చేయాల్సింది.  చేద్దాం అనుకున్నాను.  

ఇస్కాన్ వారి గుడితో పాటు  కొన్ని వందల గుళ్ళు పగలగొట్టారు.  అమ్మవారి విగ్రహాలు ధ్వంసం చేసారు.  నవరాత్రుల్లో రోజూ అమ్మవారిని పూజించాను.  క్రమం తప్పకుండా  మహిషాసురమర్దని  స్తోత్రం,  సౌందర్యలహరి , దేవీస్తుతి , లలిత సహస్రం  చదివాను.  బాలవికాస్  పిల్లలతో సరస్వతీ పూజ చేయించాను. అటువంటి  ఆ అమ్మని, అదే విజయదశమి రోజు అంత దారుణంగా అవమానిస్తే హాయిగా ఎలా నిద్రపోగలను ? అంటే  ఆ ‘అమ్మ’ నిజం కాదా ? ఆవిడో  విగ్రహం మాత్రమేనా ? సరే  ఆవిడ  కేవలం విగ్రహమే.  ఆంధ్రా లో ఎన్నో విగ్రహాలని పగలగొడుతూనే ఉన్నారు  ఇదీ ఒకటి లే అని వదిలేయనా ? అమ్మవారు ఓ విగ్రహమే అనుకుంటే ,  అదే రోజు, మరి కేవలం ‘ఆ అమ్మని పూజించారు’ అని  ఎంతో మంది అమ్మలని మానభంగాలని చేసి అవమానించారు .  వారిలో బాలా త్రిపుర సుందరి అని భావించి మనం పూజించే చిన్న చిన్న ఆడ పిల్లలు కూడా ఉన్నారు. 

మా పిల్లలు విన్నా వినకున్నా నేను చెప్పేది ఒకటే ’ఈ వైదిక సంస్కృతి ని మర్చిపోవద్దు. ఏ రూపం లో అయినా దాన్ని  ముందు తరాలకి అందించండి’  అని. బాల వికాస్ లో పిల్లలకి కొద్దో గొప్పో అదే మాట చెప్తున్నాను. నా మాతృభాషని తరువాత తరాల వారికీ అందించే  ప్రయత్నమూ చేస్తున్నాను. మరి బంగ్లాదేశ్ లో   ఉన్న హిందువులు ఎవరు ? నా లాగా వలస వెళ్ళినవారా ? కాదుగా .  కొన్ని వందల సంవత్సరాల నుంచీ అక్కడే ఉంటూ  భాషను, సంస్కృతి ని కాపాడుకుంటున్నవారు. ఒక్క మాట లో వారి గురించి  చెప్పాలి అంటే ‘Indigenous’. కాశ్మీర్ పండితులు  కాశ్మీరు వదిలి వెళ్లిపోయారు. .  పాకిస్తాన్ లో  2017 వరకూ హిందూ పెళ్ళి  చట్టప్రకారం అంగీకారం కాదు.  ఈమధ్య ఓ హిందూ పిల్లవాడు ఆకతాయిగా ప్రార్థనా స్థలంలో  ఏదో  చేసాడని వాడిని ఉరి తీయలేదని హిందూ దేవాలయాన్ని బద్దలు కొట్టారు పాకిస్తాన్ లో extremists. ఆఫ్గనిస్తాన్ లో  తాలిబన్లు తిరిగి పాలనలోకి రాగానే  ప్రపంచమంతా వణికిపోయింది అక్కడి వారి బ్రతుకులు తలచుకుని. ఇటువంటి దేశాలలో  ఇంకొక సంస్కృతి తో బ్రతకడం అనేది కత్తి  మీద సాము లాంటిదే. అవునన్నా కాదన్నా నిజం ఇది.  ఓ సోషల్ మీడియా పోస్టుకి చూసి అంత దారుణంగా react  అవ్వటం అనేది ప్రపంచమంతా  ఆలోచించవలసిన విషయం. ఎంతో మందిని నిరాశ్రయులని చేసారు.  ఆలయాలను ధ్వంసం చేసారు.  హత్యలు, మానభంగాలు.  ఎంతో స్నేహంగా ఉండే పక్కింటి వాడు ఎలా మారతాడో అన్న భయంతో  బంగ్లాదేశ్ లోని హిందువులు  ఇంకొకరిని నమ్మలేరు. అయినా కూడా ఇవన్నీ పక్కన బెట్టి ,నిలదొక్కుకుని గుళ్ళలో పూజలు చేసారు కొందరు.  సోషల్ మీడియాలో ఇంత పోస్టులు పెట్టి ఇన్ని నీతులు చెప్పే నేను ఏం పనికొస్తాను వాళ్ళ ముందర ?

భారత్  లో పుట్టాను.  అమెరికాకి వలస వచ్చాను.  ఈ రెండు దేశాల్లో ఉండటం అనేది  ఏదో  పూర్వజన్మ సుకృతం అనుకోవాలి.  ఈ దేశాల్లో ఎవరికి నచ్చిన  మతం, సంస్కృతి పాటించచ్చు.  శాంతియుతమైన రీతిలో   కష్టం చెప్పుకునే హక్కు కూడా ఉంది  ఈ దేశాల్లో. ఇస్కాన్ వారి పరమ శాంతియుతమైన  నిరసన  కూడా నేను నమ్ముకునే ఆ పరమాత్మ నామాన్ని ఉచ్చరించడమే.  పైగా తప్పు చేసిన వాడు మారణ హోమాన్ని సృష్టించి రెండు స్నేహ సంబంధమైన దేశాల మధ్య చిచ్చు పెట్టడానికి ప్రయత్నించి తప్పించుకున్నాడు. . అటువంటి వాడికి శిక్ష పడకపోతే ఎలా ?  ఇవన్నీ ఆలోచించాక ఈ నిరసన లో పాల్గొనకపోతే నన్ను నేనే మోసగించుకుంటున్నాను అని అనిపించింది. వెళ్లి వచ్చాక నా కర్తవ్యం నేను చేసాను అన్న సంతృప్తి.

అసలేం జరిగిందంటే …. 

నాకు చిన్నప్పటి నుంచీ పుస్తకాలు చదవడం అనే అలవాటు  కొంచెం ఉంది. చందమామలు, పత్రికలు,  యద్దనపూడి/మల్లాది గారి నవలలు.  బాలానందం లాంటి కార్యక్రమాలు. దానికి తోడు ఇంట్లో వాతావరణం కూడా.  మా తాత గారు నా ఊహ తెలిసేసరికి లేరు. కానీ  ఆయన  ఇంట్లో  ఓ చిన్న లైబ్రరీ maintain  చేసేవారు.  ఆ అలవాటు మా తాత  గారి చిన్న చెల్లెలు ( మా నాన్న మేనత్త) , మా  నానమ్మకి ,   మా నాన్నకి వచ్చింది.  వీళ్లంత కాకపోయినా కాస్తో కూస్తో పుస్తకం చదవాలి అన్న ఆలోచన ఎప్పుడూ ఉండేది. ఎండాకాలం సెలవల్లో అమ్మమ్మ వాళ్ళింటికి వెళ్తే అక్కడా చందమామ, కొన్ని వార పత్రికలూ ఉండేవి. 

 అమెరికా వచ్చేటపుడు  బరువు అని  ఒక్క పుస్తకం తెచ్చుకోలేదు. కొత్తల్లో  పెద్దగా realize  కాలేదు. తరువాత ఏదో  miss  అవుతున్నాను అనిపించి, అనుకోకుండా ‘ఈమాట’ పుస్తకం కనిపించింది.  అన్నీ గబగబా చదివేసాను. అప్పట్లో ఇలా అమెరికాలో తెలుగు రచయితలు ఉంటారని కూడా  తెలీదు.  తరువాత సుజన రంజని,  అదే  కౌముది అయ్యింది. క్రమం తప్పకుండా చదివేదాన్ని. ఇప్పటికీ  చదువుతాను. అలా ఈ ప్రయాణంలో 2015లో  కనిపించిన పత్రిక ‘సారంగ ‘ . 

India’s Daughter డాక్యుమెంటరీ మీద ఓ వ్యాసం చదవడంతో మొదలయింది ‘సారంగ ‘ తో పరిచయం.  అమెరికా  రచయితలే  ఉన్నా, ఎక్కడో తేడా అనిపించింది. కలాం గారు పోయిన మరునాడే ‘ఛస్తున్నాం ఈయన చెప్పిన  కలలు కనలేక’ అంటూ ఆయన మీద బోలెడు విమర్శలు, విమర్శలతో కూడుకున్న కవిత్వాలు. మనుష్యులా లేక వీళ్ళు రాక్షసులా అనిపించింది. 

తరువాత  దాద్రి లో  lynching incident  అయింది. చాలా బాధాకరం.  నేనూ అది ఖండిస్తాను.  దాన్ని glorify  చేస్తూ international  media  మాట్లాడటం, అమీర్ ఖాన్ లాంటి వాళ్ళు మాట్లాడటం  ఒక వంతు అయితే,  ఆ lynching incident  మీద కవిత్వాలు, కథలు వ్రాసారు ఈ పత్రికలో. అప్పుడే చందు తులసి అనే రచయిత గోమాంసం గురించి కథ వ్రాసారు.  ఆ కథ పేరు గుర్తులేదు.  మొట్టమొదటి సారి  ఒక public  platform  లో చాలా వాదన చేసాను. అప్పుడర్ధమయ్యింది  నాకు ఇలా వామపక్ష వాదులు ఉంటారు. వారి ఆలోచనాధోరణి ఇలా ఉంటుంది అని.  

 బ్రాహ్మణులను తిడుతూ కథలు, బ్రాహ్మణ రచయితలను విమర్శిస్తూ వ్యాసాలు చాలా వచ్చేవి.  ఎడిటర్లు వ్యాఖ్యలతో సంబంధం లేదు అంటూనే కొన్ని moderate  చేసేవారు. కొన్ని సగం పబ్లిష్ చేసేవారు. 

ఈ వ్యాఖ్యలన్నీ తెలుగు బ్లాగు అగ్గ్రిగేటర్ లో వచ్చేవి. ఆ సంగతి కూడా నాకు తెలీదు.  ఇవన్నీ నాతో పని చేసే కిషోర్  కి చెప్తే , ఈ లోకాన్ని విడిచి ఎక్కడున్నాడో కానీ ఓ సలహా పడేసాడు. ‘ నువ్వే feed  create  చేస్తున్నావు. వాళ్ళకి పాపులారిటీ  కావాలి.  అందుకే నీలాంటి వాళ్ళని పట్టుకోవడమే కావాలి వారికి. నీ వాదన వినిపించాలి అంటే నువ్వే బ్లాగు మొదలుపెట్టు. ’ అన్నాడు. 

అది అర్ధమయ్యి ‘నిజమే ఈ గోలంతా ఎందుకు, నా పాటికి  నేను బ్లాగు వ్రాసుకుందాం’ అని ఆ పత్రికలో వ్యాఖ్యానించడం మానేసాను. అలా బ్లాగుకి శ్రీకారం చుట్టడం అయింది. 

కథలు, నవలలు చదవటం  ఎప్పుడూ ఇష్టమే. ఊర్లో ఉన్న బుక్ క్లబ్ లో చేరాను.  అందులో కొందరు వామపక్షం. ఎక్కువ  వామపక్ష సాహిత్యం suggest  చేసేవారు. వామపక్ష సాహిత్యం  ఎలా ఉంటుంది అంటే హిందూ ధర్మం/ బ్రాహ్మణులు అంటే మూఢ ఆచారాలు,  కుల వివక్ష, అస్పృశ్యత , స్త్రీల పట్ల  గౌరవం లేకపోవడం, రాముడు ఆర్యుడు. .. ‘విముక్త కథలు’ , ‘రామాయణ విషవృక్షం’  ఇందులో ఉదాహరణలు. ఈ సాహిత్యం  చదువుతున్నపుడు  notice చేసింది ఏంటంటే ఎంతసేపూ ఈ వాదన exclusion కే కానీ inclusion కి కాదు. సరే ఇవన్నీ కూడా తెలుసుకోవాలి నాణానికి ఇంకో వైపు చూడాలి అన్న ఆలోచనలో ఉండేదాన్ని..   అభిప్రాయాలు  వేరు అయినా అందరమూ చదివేది  ఒకటే కదా అని చాలా రోజులు సమయం కుదిరినా కుదరకపోయినా వెళ్లేదాన్ని. ఈ కరోనా వచ్చాక  commute  కూడా కలిసి రావడం తో online  లోనే చక్కగా నడిచేవి. 

క్లబ్ లో  గొల్లపూడి వారి ‘సాయంకాలమైంది’ నవల మీద చర్చ చేసాం.  అది అంతటితో ఆగకుండా   గొల్లపూడి వారిని  తిట్టడం పనిగా  ఇంకో group  వారు FBలో  చర్చ చేసారు. ఆ పుస్తకం suggest  చేసింది నేనే.  అంతటి మహా రచయితని  అనవసరంగా అవతలి వారికి  గుర్తు చేసి మహాపరాధం చేసానా అని చాలా బాధ వేసింది. 

 తరువాత  సారంగలోని A matter of little difference కథ మీద  FB లో  బోలెడు వాదనలు వచ్చాయి.  ఆ వాదనలలో  బ్రాహ్మణులు విలన్లు  అన్న ధోరణిలో మాట్లాడటం జరిగింది. 

ఇన్ని రకాల పుస్తకాలు చదివి ఎన్నో అన్యాయాలు  ఖండించే నాతోటి  బుక్ క్లబ్ వారు, సారంగలోని A matter of little difference కథ గురించి  ‘జంధ్యా మూర్ఖులు’ అన్న ఒక ప్రఖ్యాత రచయిత మాటని కనీసం ఖండించను  కూడా లేదు. నాలాగా  నాణానికి ఇంకో వైపు  అన్న ప్రసక్తి  వీరికి లేదు అనిపించింది. అవతల వైపు నుండీ ఏ వాదన ఉండదు. .  దానితో క్లబ్ లో ఉండాలా వద్దా అన్న ఆలోచన మొదలయింది. 

ఇలాంటి తర్జన భర్జనలో Esther  గారి బైబిల్ చరిత్ర  చెబుతున్న వీడియో ఒకటి  కనిపించింది. బైబిల్  చదవటం మొదలు పెట్టాను.(దాని గురించిన పాత టపా చూడవచ్చు) అంతే కాదు హైదరాబాద్ బుక్ క్లబ్ వారు కళావంతుల గురించి నిర్వహించిన కార్యక్రమం విన్నాను.  యశోదా ఠాకూర్ గారి ఆరుగంటల podcast  విన్నాను.  

ఇవన్నీ చూసాక  ఈ వామపక్ష ధోరణి కేవలం  హిందూ మతానికే  వర్తిస్తుంది అని స్పష్టంగా అర్ధమయ్యింది. కొంత మంది స్వార్థపరులు ఉన్నాయా , కొంతమంది నిజంగా పూర్తిగా  నమ్ముతారు.   విషయం అర్ధమయ్యాక అటువంటి పుస్తకాలూ, కథలు  చదవలేదు/ చదవలేను.  

క్లబ్ కి  good  bye  చెప్పేసాను.

అతి సామాన్యమైన ఓ గృహిణిని నేను.  ఈ అసలు విషయం తెలుసుకోవడానికి నాకు దాదాపు ఆరేళ్ళు పట్టింది. అంటే తెల్సుకోవాలనుకునేవారు నాకంటే ఇంకా తొందరగా తెలుసుకుంటారు. 

సత్యం అనేది ఒకటే ఉంటుంది. అది తెలుసుకోవాలంటే బోలెడు దారులు. ఆ వెళ్తున్న దారినే సత్యం అనుకుంటే …  

బంగ్లాదేశ్లో ఇంత దారుణంగా  దాడులు జరుగుతుంటే ముందు గుర్తొచ్చిన వారు ఈ వామపక్ష వాదులు. మాములుగా కాలక్షేపానికి  యద్దనపూడి నవలలు చదువుకునే  నన్ను  ఇలా మార్చిన  వామపక్ష వాదులకి సదా రుణపడి ఉన్నాను అని చెప్పడానికే ఈ టపా.  

ఒక శ్రావణ శుక్రవారం వ్రాసిన పోస్టు – చీర

08/13/2021

ఎవరినైనా imitate చేయడం పద్ధతి కాదేమో కానీ inspire అవ్వచ్చు అనుకుంటా నేను. అందులో నాకు చాలా నచ్చే పోస్టులు Shefali Vaidya గారివి. వారి పోస్టు ఒకటి ఆలోచింపచేసింది. అందుకే ఈ పోస్టు ఈ శ్రావణ శుక్రవారం నాడు.

ప్రపంచంలో ఏ దేశంలో కూడా లేనన్ని రకరకాల దుస్తులు భారతదేశంలో ఆడవారికి ఉన్నాయి అంటే అతిశయోక్తి కాదు.. ఏ మూలా వెళ్ళినా ఆ ప్రాంతంలో చీర అనేది ఓ వెరైటీ. కానీ Shefali గారు చెప్పినట్లు చీర కట్టుకోగానే ‘ఏంటి స్పెషల్ ‘ అని అడుగుతున్నాము అంటే చీర మనకి ఓ celebration. అప్పుడప్పుడు మాత్రమే కట్టుకునే వస్త్రం అయిపోయిందన్నమాట.

నేను పెళ్లయిన పది రోజులకే అమెరికా కి వచ్చేసాను. ఆ పెళ్లయిన కొత్తల్లో కొంచెం కొత్త పెళ్ళికూతురిలా కనిపించాలని రోజూ సాయంత్రం అవ్వగానే ఓ చీర కట్టుకుని, నల్లపూసలు వేసుకుని కూర్చునే దాన్ని. కొత్త కాపురం అని రోజుకో కొట్టు తిరిగి ఇంట్లోకి కావలసినవి కొనుక్కునే వారం. పైగా Thanks Giving అయి Christmas మొదలవ్వబోయే రోజులు. కొట్లు కూడా పండగ కళతో మెరిసిపోతూ ఉండేవి, మా వారు వచ్చేసరికి నేను ఇలా తయారయ్యి ఉండేసరికి మా వారికి అర్ధమయ్యేది కాదు. ‘రోజేంటి ఇలా ఉంటావు. ఏదో సినిమాల్లో చూపించినట్లు ’ అనేవారు. ఇద్దరం కలిసి టీ తాగేవరకు అలాగే ఉండి బట్టలు మార్చుకుని షాపింగ్ కి వెళ్ళేదాన్ని . ‘ఇది ఎక్కడి పిచ్చి? time అయిపోతోంది కదా’ అన్నా పట్టించుకునే దాన్ని కాదు. ‘కొత్త పెళ్లికూతురు. వేల మైళ్ళు దాటి వచ్చింది. ఏడుస్తే అమ్మ, నాన్న అంటే ఎక్కడ తెచ్చిపెట్టను ‘ అనుకుని తను కూడా పెద్దగా ఏమీ అనేవారు కాదు. అప్పట్లో ఎందుకలా కట్టుకున్నాను అంటే సమాధానం దొరకలేదు నాకు.. ..

ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే …. పెళ్ళి కాక ముందు అన్ని రకాల చీరలు ఉండేవి కాదు. పెళ్లయ్యాక చీరలు ఉన్నాయి. కట్టుకుని మురిసిపోదాం అనుకునేలోగా ఎగిరి వచ్చేసా. పైగా రాగానే ఎముకలు కొరికే చలి. కట్టుకున్నా చూసి విశ్లేషించే ఆడవారు లేరు. ఆడవారు ఉన్నా jeans వేసుకోకపోతే, బొట్టు పెట్టుకుంటే వచ్చే నష్టాన్నే వివరించేవారు తప్పితే చీర కట్టుకుంటే లాభం ఏంటి అన్నవారు కనిపించలేదు. చీర, నల్లపూసలు, బొట్టు అంటూ సినిమాలు చూసి ముత్తైదువలా ఉండాలి అనుకున్నానా , లేకపోతే నాగరికత అంటూ తెలియని ఓ పల్లెటూరి దాన్నా అనిపించింది.

చీర రోజూ కట్టుకోలేకపోయానేమో కానీ ఈ రోజు వరకూ చాలా పట్టుదలగా బొట్టు, నల్లపూసలు, మంగళ సూత్రాలు, మెట్టెలు వదల్లేదు నేను. Travel చేసినా one gram నల్లపూసలు వేసుకునేదాన్ని. ఈ మధ్య కాలంలో భారత్ వెళ్తే చీరలే ఎక్కువ కట్టుకుంటున్నాను.

అంటే ఈ వలస వలన, చుట్టుపక్కల మారుతున్న సమాజంలో నా ఉనికి (అంటే identity) కోసం చాలా మధన పడ్డాను అని ఈ రోజు స్పష్టంగా అర్ధమవుతోంది. నేను చేసుకున్న అదృష్టం ఏంటంటే అన్ని రకాల సంస్కృతులని ఆహ్వానించే దేశానికి వలస రావడం. ఎపుడూ బొట్టు తోటే ఉండే మొహాన్ని అలవాటు చేసాను నా చుట్టుపక్కల వారికి. బొట్టు బిళ్ళ పొరపాటున పడిపోతే , ‘you look weird today’ అన్న వారు తయారయ్యారు.

ఆడపిల్ల కళకళలాడుతూ ఉంటేనే ఆ ఇంట్లో లక్ష్మీ కళ అంటాము. అది ఏ దేశానికైనా వర్తిస్తుంది. ఆడవారు షాపింగ్ చేస్తారు అని ఏడిపించినా దేశంలో ఆర్థిక వ్యవస్థని చాలా మటుకు నియంత్రించేవారు వీరే అనేది సత్యం. ఓ Louis Vuitton కావచ్చు. Gucci కావచ్చు. Michael Kors కావచ్చు. Revlon కావచ్చు.

ఇన్ని చెప్పాక ఆలోచించండి ముఖ్యంగా భారత్ లో ఉండే స్త్రీలు. తన శ్రమని కళగా మార్చి చీరల రూపంలో ఎన్నో కళాఖండాలు చేసే ఓ మారుమూల పల్లెటూరిలో మగ్గం పట్టుకునే చేనేత కార్మికుడిని ‘కుబేరుడి’ని ఎలా చేయాలో ఆలోచించండి.

‘అదేంటండీ మొన్ననే కదా చీరలు, నగల గురించి మాట్లాడకుండా ఆలోచనాపద్ధతి మార్చుకోమన్నారు. మళ్ళీ ఇదేంటి’ నన్ను అనచ్చు. ఏ వస్తువు కి demand అనేది create చేయాలో మన చేతుల్లోనే ఉంది. ఆలోచనాపద్ధతి మారాలి. ఓ brand వస్తువ ఎంత గొప్పో అంత కంటే గొప్పవి చీర అనే కళాఖండాలు. ఓ Louis Vuitton సంచీ కొనడం ఎంత గొప్పగా చెప్తారో ఓ 500 రూపాయల చీర అనే కళాఖండాన్నీ గురించి ఇంకో నాలుగు రెట్లు ప్రచారం చేయండి. కొన్ని వందల కుటుంబాలు బాగుపడతాయి. ఇంకో తరం అది నేర్చుకోవడానికి ఉత్సాహం చూపిస్తుంది.

‘Just ignore them’. ‘వదిలేయలేం’.

ముఖపుస్తకం లో వ్రాసిన పోస్టులలో బ్లాగులో వ్రాసి భద్రపరచడం మర్చిపోయిన పోస్టు ఇది .

09/15/2021

‘మాటిమాటికి ఈ వామపక్ష ప్రొఫెస్సర్ల గురించి చెప్తారు. వాళ్ళకి ఎందుకు అంత attention ఇస్తున్నారు. వదిలేయండి. Just ignore them’ ఇది చాలా మంది చెప్తున్న మాట. ‘వదిలేయలేం’ అనేది నా మాట .

భారతదేశంలో పిల్లలు కాలేజీకి వచ్చాక, ‘నాలిక గీసుకోవడానికి కూడా పనికిరావు’ అంటూ Arts & Humanities అంటూ పెద్దగా ప్రోత్సహించము . వాటిల్లో చేర్చము. ఇప్పుడు ఇంజనీరింగ్/మెడిసిన్ కి మొత్తము Intermediate GPA చూస్తున్నారేమో కానీ మేము చదివినపుడు కేవలం ఎంసెట్ rank మాత్రమే చూసేవారు. చదివే ఆ నాలుగు ముక్కల భాష కూడా పక్కన పడేసేవాళ్ళం. ఇది ఒక విధంగా నష్టం అనే చెప్పాలి. భాష మీద పట్టు ఉండదు. social studies ఉండదు కాబట్టి చరిత్ర , civics లాంటివి తెలీదు విద్యార్థులకి. ఇక ఇంజనీరింగ్ లాంటివి చదివితే ఎక్కడా ఇటువంటివి ఉండవు. వామపక్ష ధోరణి అనేది ఉంటుంది అన్న పరిజ్ఞానం కూడా ఉండదు.

కానీ అమెరికాలో అలా కాదు. హైస్కూల్ లో భాష కనీసం మూడేళ్ళు చదవాలి. సోషల్ స్టడీస్ 4 ఏళ్ళు , ఇంగ్లీష్ 4 ఏళ్ళు తప్పనిసరిగా చదవాలి. అప్పుడే హై స్కూల్ డిప్లొమా ఇస్తారు. మంచి కాలేజీల్లో చదవాలి అంటే AP courses కూడా తీసుకోవాలి. ఈ సోషల్ స్టడీస్ లో World History , US Gov , US History ఉంటాయి. World History లో Religions లో అన్నీ మతాల గురించి చెప్తారు. హిందూ మతం, ఇస్లాం, బౌద్ధం తక్కువ చెప్తారు అంటారు ఈ పిల్లలు. ఈ తక్కువలో హిందూ మతం & భారత దేశం అంటే Aryan invasion , సతీ సహగమనము , కులం . కులవివక్ష . మొగలుల పరిపాలన వంటివి ఉంటాయి. వచ్చిన టీచర్ ని బట్టి ఆ interpretation ఉంటుంది.

ఇంక కాలేజీలో వీళ్ళు ఏ మెడిసిన్/సైన్స్/ఇంజనీరింగ్ చదివినా General Education అని తప్పనిసరి courses ఉంటాయి. అప్పుడు కొంత మంది పిల్లలు South Asian studies ఉన్నాయి కదా అని వాటిల్లో courses చేస్తారు. అప్పుడు తప్పనిసరిగా ఈ Audrey Truschke లాంటి వారు ఉంటారు. చాలా మటుకు ఈ South Asian studies అన్నీ వామపక్షపు ధోరణే. హిందుత్వ అంటూ హిందువులని తిట్టిపోయడం. ఇస్లాం వారిని గొప్పగా చెప్పడం/లేదా జాలిగా చూపించడం.

‘Hindutva harassment field manual ‘ అనేది తయారు చేసి ఆవిడ university website లో పెట్టింది Audrey Truschke గారు. అందులో అసలు హిందూఫోబియా అనేది కూడా ఒక హిందుత్వవాదులు చేసే ఆరోపణ అని ఉంది. ఈవిడ భగవద్గీత ని విమర్శించింది. శ్రీరాముడిని ‘ misogynist pig’ అన్నది. ‘అసలు ఇంత మంది దేవుళ్ళని పూజించేవాళ్ళని అసలు ఎలా నమ్ముతాం ‘ అన్నది. నాకు అర్ధమయినంతవరకూ ఈవిడ ఒక ఉదాహరణ మాత్రమే .

పిల్లలు పుట్టినప్పటినుండీ వీరి కాలేజీ చదువులకి నోరు కట్టుకుని డబ్బు దాచుతాము. లేదా పిల్లలు స్కాలర్షిప్ తెచ్చుకునేలా చదువుకోమని ప్రోత్సహిస్తాము. ఇది ప్రతీ భారతీయుడు చేసే పనే. ఇన్ని ఆశలు పెట్టుకుని పంపుతుంటే, విషాన్ని చిందించే గురువులు ఉంటే తరగతిలో ఉన్న విద్యార్థికి ఎలా ఉంటుంది ? అసలు ఇటువంటివి అమెరికాలో కాలేజీలో చెప్తారు అని భారతదేశం నుంచీ వచ్చిన ఆ తల్లితండ్రులకి ఏమాత్రం clue కూడా ఉండదు.

ఈ ప్రొఫెసర్లు రాజకీయ నాయకులూ కాదు ఓటు వేసి పక్కకి తప్పుకోమని చెప్పడానికి . సభలు పెట్టి ఈ మాటలు చెప్తే వాళ్ళని సోషల్ మీడియాలో నుంచీ వెళ్లగొట్టచ్చు. ఈ ప్రొఫెసర్ లు సోషల్ మీడియాలోనే ఇంత దారుణంగా మాట్లాడుతుంటే ఆ యూనివర్సిటీలోనే తిష్ట వేసుకుని కూర్చుని నాలుగు గోడల మధ్యా ఏమి మాట్లాడుతున్నారో ఎవరికీ తెలుసు ? వీరిని ఒక తరం నమ్మకుండా వదిలేస్తుందేమో. ఇంకో తరం నమ్ముతుంది. వారి పూర్వికులని చీదరించుకోవడం మొదలు పెడుతుంది. సంస్కృతి అక్కడితో ఆగిపోతుంది. కాన్ఫరెన్స్ లో మాట్లాడిన వారందరూ హిందువుల మీద వేసిన ముద్రలకి ఆమోదముద్ర వేసాయి ఈ విశ్వవిద్యాలయాలు. వదిలేయాలా ఇప్పుడు చెప్పండి?

09/11/2001

ఆ పేర్లు చదువుతూనే……………………………………………………………..ఉన్నారు పొద్దున్నుంచీ. 🙏🙏🙏.


సెప్టెంబర్ 11, 2001 అమెరికా చరిత్ర మర్చిపోలేని రోజు. గడిచి 20 ఏళ్లయినా ఆ రోజు పొద్దుటే వార్తలు చూసిన నా లాంటి వారికి నిన్న జరిగినట్లే అనిపిస్తుంది.


మా అమ్మాయిలు బళ్ళో వ్యాసం కోసం రెండు మూడు సార్లు మమ్మల్ని ఇంటర్వ్యూ చేసారు ఆ రోజు జ్ఞాపకాలని తమతో పంచుకొమ్మని. అదే క్లుప్తంగా కొన్ని మాటల్లో. ..


మా వారు ఉద్యోగ రీత్యా ఇంకో ఊర్లో ఉండేవారు. ఒక్కోసారి తను 3 వారాలపాటు అక్కడే ఉండిపోవాల్సి వచ్చేది. సరే నేను కూడా ఇక్కడే ఉండి ఏం చేయాలి అని తనతో వెళ్తూ ఉండేదాన్ని. ఎప్పుడూ drive చేసేవాళ్ళము. ఆ వారం విమానంలో వెళదాం అని ఆదివారం నాడు బయలుదేరి విమానంలో వెళ్ళాము. ఓ హోటల్లో చిన్న స్టూడియో room లో ఉండేవారం. మంగళవారం సెప్టెంబర్ 11, 2001. ఎప్పటిలాగే తను ఆఫీస్ కి వెళ్ళి పోయారు. వెళ్లిన కాసేపటికే తనే ఫోన్ చేసి చెప్పారు ‘ వార్తలు చూడు ఏదో flight accident అంటున్నారు ‘ అని. టీవీ పెట్టిన వెంటనే అసలు ఒక దాని వెంట వార్తలు. ఇక్కడో విమానం, అక్కడో విమానం అంటూ. చూస్తుండగానే రెండు భవనాలు కుప్పకూలిపోయాయి. వణుకు పుట్టింది. ఏమవుతోంది అమెరికాలో ? నెమ్మదిగా అర్ధమయ్యింది ఏంటంటే ఒక విమానం Pentagon ని కూడా కొట్టింది అని. వర్జీనియా స్నేహితులకి ఫోన్లు చేసి క్షేమసమాచారాలు అడిగాను.


మా వారు నేను వార్తలు చూసి బెంబేలెత్తి పోయాను అని పొద్దున్నించీ రూములోనే ఉన్నాను అని కాస్త బయటికి వెళితే బావుంటుందని పక్కనే ఉండే grocery దాకా వెళ్ళాము. అన్నీ నిర్మానుష్యం. అటువంటి భీకర వాతావరణం అమెరికాలో ఎప్పుడూ, ఎప్పుడూ చూడలేదు నేను . .


ఆ తరువాత , మేము రెండు రోజుల క్రితం వచ్చిన విమానాశ్రయం నుండే fight 77 వెళ్ళింది అని తెలిసినపుడు చాలా భయం వేసింది. విమానం పడిపోతున్నట్లు, దూసుకొస్తున్నట్లు పీడకలలు కొన్ని నెలల వరకూ వెంబడించాయి నన్ను. పైగా నేను గర్భిణీని కూడా . కొన్ని సార్లు కొన్ని flight నంబర్లు చూసి భయం వేసేది. ఈ రోజుల్లో లాగా ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు ఫోన్లు చేసి ఆ anxiety పంచుకోవడానికి వసతి కూడా ఉండేది కాదు. చేస్తే వందల డాలర్ల బిల్లు మరి.


ఈ రోజుకి ఆ airport వెళ్ళినపుడు తలచుకుంటే భయము & బాధ రెండూ కలుగుతాయి. ఆ ఉగ్రవాదులు మా చుట్టుపక్కలే మాములు మనుష్యులుగా తిరిగారు అంటే మన చుట్టూ ఎటువంటి మనుష్యులు ఉన్నారో కదా అని బాధేస్తుంది కూడా. fight 77లో మూడేళ్ళ చిన్నారి కూడా ఉంది. ఏ పాపం చేసిందని ఆ చిన్న జీవితాన్ని బలి చేసారు అనిపిస్తుంది.
చరిత్రలో ఆ రోజుని ఎప్పటికీ మరచిపోదు అమెరికా.


ఆ రోజున ప్రాణాలు కోల్పోయిన అమరవీరులకు, అందరి ప్రాణాలు కాపాడుతూ తమ ప్రాణాలనే అర్పించిన అగ్నిమాపక దళ సిబ్బంది, పోలీస్ అమరవీరులకి నా శ్రద్ధాంజలి🙏🙏🙏.


Photo Source: Washington Post live today

ఆకాశాత్పతితం తోయం యథాగచ్ఛతి సాగరం

DISMANTLING GLOBAL HINDUTVA  Conference జరుగుతోందా ? జరుగుతోందనే చెబుతోంది website .  అందరికి  Freedom of  Speech  ఉన్నది కదా.  అది గౌరవించవలసిందే. 

దాదాపు 9 లక్షల emails  HAF వారి నుంచీ,  3 లక్షల emails CoHNA వారి నుంచీ ఈ విశ్వవిద్యాలయాలకు వెళ్ళాయి  అని ఆయా సంస్థలు చెప్పారు.   కొన్ని విశ్వవిద్యాలయాలు  మేము విరమించుకుంటున్నాము  అని చెప్పాయి. కొంత వరకూ విజయమే. కానీ Conference వారు  ఇప్పుడు తామేదో  బాధితులం అన్నట్లు  ఆ  narrative  ని నిర్మించుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నారు. 

అసలు వీరి బాధ ఏమిటో  ఒకసారి చూద్దాం. 👇👇

సెప్టెంబర్ 11 వస్తోంది.  2001 లో పుట్టిన వారికి  20 ఏళ్ళు నిండుతాయి. కానీ  ఆ పిల్లలు తమ milestone  పుట్టినరోజున  అంత ఆనందంగా ఏమీ ఉండరు. ఎందుకంటే  తమతో పాటు పుట్టిన పిల్లలలో  కొంతమందికి తమ తల్లినో తండ్రినో చూసుకునే ప్రాప్తం లేని రోజు.   ఆ రోజు పొద్దున్నే టీవీలో  వార్తలు చూసిన  వారికి  పీడ కలలు  ఇచ్చిన రోజు.  అమెరికా అంతా చాలా దుఃఖపడిన రోజు . అమెరికా చరిత్ర మర్చిపోలేని రోజు. 

అందుకని కొంత మంది మేధావి వర్గాలు ఆ రోజుని హిందువులని ‘ఉగ్రవాదులు’ గా బూచిలా చూపించడానికి చేస్తున్న గట్టి ప్రయత్నమే ఈ DISMANTLING GLOBAL HINDUTVA  Conference. 

ఎందుకు వీరి మాటలని ఖండించాలి? 👇👇

ప్రపంచమంతా యూదులని ఎన్నో యాతనలు  పెడితే  ఒకే ఒక్క దేశం స్వాగతించింది.  అదే భారత దేశం.  ఎందుకు ? భారత  దేశం పాటిస్తున్న సనాతన ధర్మమే  మూల కారణం !! పాలలో చక్కెర లా  కలిసి పోతామన్న పారశీయులని ఆనాటి  నుండీ ఈనాటి వరకు గౌరవించే సంస్కృతి.   

పరిస్థుతుల ప్రభావం వలన అదే  భారతీయలు ఇంకో దేశానికీ వలస వచ్చినా, అదే విధంగా పాలలో చక్కెర లా  కలిసిపోతారు.  ఏ దేశమేగినా  ఏ రంగంలో అయినా తమ ప్రతిభతో  రాణిస్తూ ‘Indian Origin’ అనిపించుకుంటూ, అమెరికా దేశ  అధ్యక్షుల వారి లాంటి వారితోనే ‘భేష్’ అనిపించుకుంటున్నారు. ఎటువంటి వారికైనా ఆకలితో ఉన్నపుడు అన్నం పెట్టమని చెప్పింది ఈ హిందూ ధర్మం.  Steve  Jobs  గారు  వారానికి ఒకసారైనా మంచి భోజనం లభిస్తుందని ఇస్కాన్ వారి భోజనం తినేందుకు 7 మైళ్ళు నడచుకుంటూ వెళ్ళేవాడిని అని 2005 లో Stanford  విశ్వవిద్యాలయం వారి స్నాతకోత్సవంలో చెప్పారు. అటువంటిది ధర్మం ఈ హిందూ ధర్మం.  అటువంటి  జాతి మీద  Caste’ అన్న పోర్చుగీస్ మాట చెప్పి విడగొట్టాలని విశ్వప్రయత్నాలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి. ప్రపంచంలో  ఏసుక్రీస్తుల వారు చెప్పిన సువార్త తెలియని జాతి ఇదొక్కటే,  వీరికి  సువార్తని తెలియజేసి మతమార్పిడి చేయమని ‘Joshua Project’ వారు వారి website లో స్పష్టంగా ఒక వీడియోలో వెల్లడించారు. ప్రయత్నాలన్నీ సరిగ్గా ఫలించడం లేదేమో మరి.   DISMANTLING GLOBAL HINDUTVA  Conference అంటూ ఒక  మేధావి వర్గం హిందూ ధర్మం పాటించేవారిని  ఏకంగా  ‘ఉగ్రవాదులు’ అనే ముద్ర వేయాలని చేసే నీచమైన ప్రయత్నం.  ‘వసుదైక కుటుంబకం’  అని ప్రపంచమంతటిని  తన కుటుంబం  అనుకునే జాతినే  ఈ విధంగా చిత్రీకరిస్తున్నారు అంటే ఇంతకంటే దారుణం లేనే లేదు.    

అందుకే ఈ వర్గం వారి మాటలను ప్రపంచంలో  ఎక్కడ ఉన్నా  సరే  ప్రతీ హిందువూ తప్పక ఖండించాలి అంటాను నేను. 

భారతీయ పౌరసత్వం ఉన్నవారు  భారత  ప్రభుత్వం లో Ministry of External Affairs & Ministry of Culture కీ తెలియజేయండి. 

ఎందుకు ? 👇👇

1)ఎంతో మంది భారతీయ విద్యార్థులు అమెరికాలో విశ్వవిదాయాలయాల్లో  చదువుకోడానికి వస్తారు. ఇటువంటి కాన్ఫరెన్స్ వారిలో భయాందోళనలు కలిగిస్తుంది. వారి క్షేమసమాచారాలని(safety)  దృష్టిలో పెట్టుకుని  Ministry of External Affairs కూడా స్పందించాలి.  

2) ఈ conference  లో ప్రసంగిస్తున్న ఒక వక్త  రాముడి మీద దారుణమైన పద్యం వ్రాసింది. రాముడు అంటే ప్రతి హిందువు కొలిచే  ధర్మమూర్తి.  అయోధ్య గుడి నిర్మాణం అనగానే ప్రపంచ నలుమూలల నుంచీ విరాళాలు ఇచ్చారు.  అంటే హిందూ సంస్కృతి  అంటే భారతదేశమే గా  represent  చేస్తున్నది ? అటువంటి సంస్కృతిని కాపాడవలసిన వారు Ministry of Culture, India.  రాజీవ్ మల్హోత్రా గారు చెప్పినట్లు   Ministry of Culture కూడా ఈ విషయంలో కలగజేసుకోవాలి. 

హిందువులు, ముఖ్యంగా అమెరికాలో వారు,  👇👇

ఆ రోజు తప్పక చేయాల్సిన పని ఏంటంటే సెప్టెంబర్ 11, 2001 తో బాటు సెప్టెంబర్ 11, 1893 కూడా తప్పక తలచుకోండి. .  దాదాపు  130ఏళ్ళ  క్రితం ‘అమెరికా సోదరులు, సోదరీమణులారా’ అంటూ  మొదలు  పెట్టీ పెట్టగానే కరతాళ ధ్వనులతో మారుమ్రోగింప చేసిన  స్వామి వివేకానందుల వారి ప్రసంగం మీ పిల్లలతో చదివించండి. వీలైతే బట్టీయం  వేయించండి.  తప్పులేదు.   మీ గోడ మీద ఆ ప్రసంగాన్ని పోస్ట్ చేయండి.  ప్రపంచమంతా గుర్తు పెట్టుకునేలా చేయవలసిన బాధ్యత మనదే. . 

ఇది ఎక్కడో  ఏదో  జరుగుతోంది మనకెందుకులే అనుకోవద్దు.  హిందూ సంస్కృతి పైన జరుగుతున్న దాడి.  దీనిని ఏ దూషణ లేకుండా  గౌరవప్రదమైన రీతిలో ఖండించి & ప్రపంచానికి  చెప్పవలసిన  బాధ్యత ‘నేను హిందువు’ ని అనుకునే ప్రతీ ఒక్కరి మీదా ఉన్నది.