కర్ణుడు – రాజభక్తి

కర్ణుడి మీద క్రితం సారి టపా  వ్రాసినప్పుడు, కొన్ని వ్యాఖ్యలు వచ్చాయి.  వ్యాఖ్యలు చూడగానే  చాలా సంతోషం వేసింది ఎందుకంటే   రామాయణ భారతాల ని చాలా  మంది చదువుతున్నారు/వింటున్నారు అని 🙂 . చదవటమే కాదు చాలా బాగా విశ్లేషిస్తారు అని కూడా అర్ధమయ్యింది.

ఇక వ్యాఖ్యలు ఏంటంటే  – కర్ణుడు  తనకి దుర్యోధనుడి మీద ఉన్నది  రాజభక్తి  (Loyalty).  అది  ద్రౌపది వస్త్రాపహరణ ఘట్టం లో చూపించాడు అని. ఇది నేను ఒప్పుకోను. (నా అభిప్రాయం మాత్రమే).  కర్ణుడి కి  అర్జునుడు అంటే అసూయాద్వేషం.  రెండు సంఘటనల వలన తెలుస్తుంది.   ఒకటి విలువిద్యా ప్రదర్శనము (దీని గురించి వేరే ఇంకో పోస్టు వ్రాస్తాను) . ఇంకొకటి ద్రౌపది స్వయంవరం. కర్ణుడు రాగద్వేషాలకు లోబడ కుండా ధర్మం తెల్సిన వాడయితే,  ప్రతి సారి దుర్యోధనుడిని శాంత పరచేవాడు కానీ, అతడి వినాశనానికి దారి తీసేలా రెచ్చగొట్టే విధంగా ప్రవర్తించేవాడు కాదుగా!!  దుర్యోధనుడి రెచ్చగొట్టడం లో తన ఆనందాన్ని వెతుక్కున్నాడనిపిస్తుంది.   జూదానికి పిలవడం లో , ఘోషా యాత్ర కి పిలవడం లో  కర్ణుడు ముఖ్య పాత్రే వహించాడు.   దానిని బట్టి కర్ణుడిది రాజభక్తి అనచ్చా అనేది నాకు సందేహమే.

ద్రౌపది వస్త్రాపహరణ ఘట్టం లో కర్ణుడి పాత్ర క్షమించరాని నేరం క్రిందకి వస్తుంది. నేరం చేసినవాడికి  ఎప్పుడో ఒకప్పుడు  పశ్చాత్తాపం కలగటం సహజం.  అంత మాత్రాన శిక్ష పడకుండా ఉండదు కదా.  చేసిన నేరానికి శిక్ష ఎప్పుడో ఒకప్పుడు అనుభవించాలి.  

అసలు ఒక ఉగ్రవాది అనే వాడు ఎలా పుట్టుకొస్తాడు ? పుట్టుకతో ఎవరూ  ఉగ్రవాది అవ్వరు కదా. పరిస్థితుల దృష్ట్యా తాను అనుభవించిన  కష్టాల వలన ఆత్మనూన్యత లోపం అయ్యి సమాజం మీద ఒక విధమైన కసి పెంచుకుంటూ అలా తయారవుతాడు. మరి  ఇటువంటి వారి ని చూసి జాలిపడదామా ? ఉగ్రవాదం ని ఖండిద్దామా ?

కర్ణుడు లేకపోతే మహాభారతం లేదనే చెప్పచ్ఛేమో అని కూడా అనిపిస్తుంటుంది ఒక్కోసారి. కర్ణుడు ఈ విధం గా ప్రవర్తించటానికి  కారణం అతని పుట్టుక. కుంతీ దేవి చిన్నతనం ఉండే సహజమైన ఉత్సుకత తో చేసిన తప్పుకి బలి అయినవాడు  కర్ణుడు. అందుకే  రామాయణ భారతాలు ఎప్పుడో జరిగినా ఈ రోజుకి  మనకి కొన్ని విషయాలు చెప్పకనే చెప్తాయి.

ప్రకటనలు

మహాభారతం – కర్ణుడు

మా ఇంట్లో  మా వారికి కాలక్షేపం కాకపోతే మహాభారతం పాత  సీరియల్  చూస్తారు. నెమ్మదిగా ఆయనతో పాటు పుస్తకాలూ, హోంవర్కులు పక్కన పెట్టి మా అమ్మాయి కూర్చుంటుంది.  ఆ నేపథ్యం లో ఒకరోజు ‘దుర్యోధనుడి అసూయ కి  ఆజ్యం పోసిన వాళ్ళు ఇద్దరు  ఒకరు ధృతరాష్ట్రుడు , ఇంకొకరు కర్ణుడు’ అన్నాను.  ఆమాట కి మా వాళ్ళు ఇద్దరూ  ‘కర్ణుడు ఇంత నిక్కచ్చి గా చెడ్డవాడు’ అని  చెప్పడం ఎక్కడా  వినలేదని (ఇద్దరు కలిసి ఎన్ని పుస్తకాలూ చదివారో తెలీదు. మహాభారతం టీవీ సీరియల్ మాత్రం బాగా చూస్తారు) వాదన మొదలు పెట్టారు.  

ఈ వాదన అయిన కొన్ని రోజులకే కష్టేఫలి వారు వారి బ్లాగులో కర్ణుడి గురించి వ్రాయటం మొదలు పెట్టారు.  నా వాదన తో ఇంకొకరు ఏకీభవిస్తున్నట్లనిపించింది.  

రామాయణం కానీ, భారతం కానీ ఏ పుస్తకం  అయినా కావచ్చు కాక.  పుస్తకం చదివాకా అన్వయం చేసుకోవలసినది మనమే. ఇదివరకు నా ముందు టపా లో చెప్పినట్లు connect Text to Self, Text to Text, Text to World  చేసుకుని అన్వయించుకోవాలి. అలా భారతం విన్నాకా, కొంచం చదివాకా –  కర్ణుడి గురించి నేను అన్వయించుకున్నది  & నాకు వచ్చిన అభిప్రాయమే ఈ టపా.

కర్ణుడు కుంతీ దేవి కి పుట్టిన సంతానమే  కానీ ధర్మ సంతానం కాదు. అవునన్నా కాదన్నా నిజం. కర్ణుడి స్వభావం కూడా ఈ విషయం తో ముడిపడి  ఉన్నది  అన్న సంగతి కూడా  ఒక వాస్తవం.

మహాభారతం లో కర్ణుడి ని అసలు క్షమించకూడదు అని అనిపించిన ఘట్టం  ఇది:

ధర్మరాజు జూదం లో  ఓడిపోయాక , దుర్యోధనుడు దుశ్శాసనుడిని పంపుతాడు ద్రౌపది ని తీసుకు రమ్మని.  దుశ్శాసనుడు ఆవిడని జుట్టు పట్టుకు ఈడ్చుకుని రాగా, వికర్ణుడు  లేచి ఇది అన్యాయం అని  చెబితే,  కర్ణుడు వికర్ణుడి తో ఈ విధం గా అంటాడు.

karna1

పైగా ద్రౌపది ని గురించి ,  ‘ఈవిడ బంధకి కాబట్టి వివస్త్ర ను చేసినా తప్పు లేదు’ అంటాడు  కూడా !!
karna2

దుశ్శాసనుడ చేత అవమానించబడి ద్రౌపదీ  దేవి దుఃఖపడుతుంటే ఈ మాట కూడా అంటాడు :

karna3

ఈ మాట విన్న దుర్యోధనుడు తన తొడ చూపించాడు.  ప్రాణం మీదకి తెచ్చుకున్నాడు కూడాను. అసలు దుర్యోధనుడిని ఈ విధం గా రెచ్చగొట్టేందుకే ఆ మాట అన్నట్లు కూడా అన్పిస్తుంది.

పైన చెప్పిన పద్యాలూ ఈ లంకె లో చూడవచ్చు.

మహాభారతము – సభా పర్వం – ద్వితీయాశ్వాసము. http://ebooks.tirumala.org/Product/Book/?ID=1874

కర్ణుడు తన సహజ కవచకుండలాలు దానం ఇవ్వటం మూలాన,  కుంతీ దేవి సంతానం అని మహాభారతం లో అతనికి చివర వరకు తెలియకపోవడం వలన  –  ఒక విధమైనటువంటి  జాలి కర్ణుడు మంచివాడే అనిపించేలా చేస్తుంది.

ఎప్పుడో జరిగినది  మహాభారతం.  అయినా  వస్త్రాపహరణం  ఘట్టం చదువుతున్నా, సీరియల్ లో చూస్తున్నా, మనసు ఈ అన్యాయాన్ని భరించలేదు. మరి ఆ రోజున కళ్లెదుట కనిపిస్తుంటే ఎలా ఉంటుందో ఊహించుకోగలమా ? ద్రౌపది అంత దుఃఖిస్తుంటే  ఆ సభ లో సంతోషపడుతూ ఆనంద పడ్డవారు దుర్యోధనుడు, శకుని, దుశ్శాసనుడు. ఏమి మాట్లాడకుండా వారి మౌనం తో దానికి ఆమోద ముద్ర వేసిన వారు గాంధారీ ధృతరాష్ట్రులు.  పైన చెప్పిన ముగ్గురితో సంతోషపడటమే కాకుండా ఇన్ని మాటలు మాట్లాడుతూ  రెచ్చగొడుతూ  ఆజ్యం పోస్తూ పైశాచిక ఆనందాన్ని పొందిన వాడు కర్ణుడు.  మన  నిజ జీవితం ఇటువంటి వాడిని ఏమని అంటాము ? శాడిస్ట్  అని కాదా ?

మన నిజ జీవితం లో  సంఘటనలు ఆలోచిస్తే , ఎక్కడైనా  రేప్ కేసు జరిగితే ఏమంటున్నాము ? తాత్సారం చేయకుండా  వాడికి ఉరిశిక్ష వేయాలి అని. ఎందుకు  ఉరిశిక్ష ? క్షమించరాని నేరం చేసాడు కాబట్టి !! ఢిల్లీ నిర్భయ కేసు చూడండి . అందులో  ఒక మైనర్ కూడా  ఉన్నాడు. చిన్న వాడు అన్న ఒక నెపం ఉంది. అంత మాత్రం చేత అతనిని వదిలి పెట్టగానే,  ఎంత మంది మనసు దానికి  అంగీకరించింది ? తప్పు ఎవరు చేసినా తప్పే  చిన్న, పెద్దా అనే తేడా లేదు అనే గా అనుకున్నాము?  జాలి పడ్డామా?  లేదే?  మరి మహాభారతం లో చివర కర్ణుడు బాధ  పడ్డాడు, కవచ కుండలాలు ఇచ్చాడు  అనుకోగానే ఎందుకు మంచివాడు అనుకోవాలి ? ద్రౌపది ని అవమానించిన వాడు దుశ్శాసనుడే  అయినా అంతటికి సూత్రధారి కర్ణుడు.

నాకు అందుకే  దుర్యోధనుడి కంటే మహాభారతం లో కర్ణుడే మహా ప్రమాదకారమైన  వ్యక్తి గా అనిపిస్తాడు.

మార్చి 2 – Read Across America

మార్చి  2 అమెరికాలో అన్ని బడులలో Dr. Seuss గారి పుట్టిన రోజు సందర్భం గా  Read Across America అంటూ పిల్లలని పుస్తకాలు చదవటం ప్రోత్సహిస్తారు.

అమెరికా బడుల్లో  చిన్న తరగతుల్లో (ఒకటి, రెండు)  ఉన్న పిల్లలకి  ఇంటి పని (హోంవర్కు) అసలు ఇవ్వరని చెప్పాలి.  బడి మానకుండా వెళ్లి, గురువు చెప్పినది అర్ధం చేసుకుంటే  చాలు. మరీ ఇక,  Kindergarten వారు అంటే ఇంటికి వెళ్లి ఆడుకోవడమే.  మా అమ్మాయిలు చదివిన బడి  కూడా మినహాయింపు కాదు కానీ  ఒక తిరకాసు పెట్టేవారు.  దాన్నినొప్పి లేకుండా మొట్టికాయ  వేయటం అంటాను నేనైతే. రోజుకొక పుస్తకం చదివో,  చదివించుకునో  తల్లితండ్రుల తో సంతకం చేయించుకు రావాలి. అలా  ఒక నెలరోజులు చదివిన వారికీ  Pizza Hut వారు ప్రశంసా పత్రం తో పాటు గా ఉచితం గా ఒక చిన్న పిజ్జా ఇచ్చేవారు. ప్రతీ  నెలా ఆ  చిన్న పిజ్జా ముక్క కోసం, పోటాపోటీ గా చదివేవారు మా పిల్లలు.  ఆ విధం గా  పది నెలలలో (ఒక సంవత్సరం లో)  దాదాపు 100-120 పుస్తకాలు చదివేవారు.  బడిలో సంవత్సరాంతం లో  ఒక కథ/చిన్న పేరా  ఇచ్చి అప్పటికప్పుడు చదవమని, దాని మీద  మౌఖిక పరీక్ష పెట్టేవారు. దానినే DRA2 assessment అంటారు. చదివిన పుస్తకం లోని కథ యొక్క నేపధ్యం, మొదలు,మధ్య, చివర భాగాలు  అడుగుతారు.  చివర గా – నీ నిజ జీవితం లో ఏదైనా సంఘటన తో కలిపి చెప్పగలవా/ ఇటువంటిదే  ఇంకొక పుస్తకం లో ఏదైనా పాత్ర తో పోల్చగలవా/ ప్రపంచం లోని ఏదైనా విషయం తో పోల్చగలవా  (connect Text to Self, Text to Text, Text to World) అని గురువులు ప్రశ్నిస్తారు. సునాయాసంగా చదివారా, spelling లు సరిగ్గా చెప్పారా లేదా అన్న దాని కంటే, పిల్లల  అవగాహన  మీద దృష్టి పెడ్తారు.  పిల్లల  అవగాహనని   బట్టి  score వేస్తారు.  అందులో ఉత్తీర్ణులవ్వటం అవ్వకపోవటం అంటూ ఏమి ఉండదు. ఆ వచ్చిన score ప్రకారం ఎటువంటి పుస్తకాలు చదవాలో టీచర్ సిఫార్సు  చేసేవారు. ఈ విధం గా ఇక్కడ పిల్లలు  దాదాపు ఐదోయేట నుంచి ఒక పుస్తకం మీద చర్చ చేస్తారు.

అమెరికా లో పబ్లిక్ గ్రంధాలయాలే కాక, ప్రతీ  బడిలో గ్రంధాలయాలు &  ప్రతి తరగతి గదిలో ఆ టీచర్ గారి దగ్గర  కూడా ఒక చిన్న సైజు గ్రంధాలయం ఉంటాయి. అంతే కాక ప్రతి బడి లో సంవత్సరానికి రెండు సార్లు scholastic publishers వారి బుక్ ఫెయిర్లు  జరుగుతాయి. దాని ముఖ్యోద్దేశ్యం ఏంటంటే- ఆ పబ్లిషర్ వారు, వారికి వచ్చిన లాభాలలో కొంత బడికి కూడా ఇవ్వటం చేస్తారు.  ఎండాకాలం సెలవల్లో అమెరికాలో  ప్రతి గ్రంధాలయం లో పిల్లలకి Summer Reading Program ఉంటుంది. గ్రంధాలయం వారి లిస్ట్ లో ఉన్న పుస్తకాలూ చదివితే ఉచిత ఐస్ క్రీం, పార్కులకి ఉచిత టికెట్ లాంటి కూపన్ లు ఇస్తారు. గ్రంధాలయాలలో పెద్దలకే కాక, పిల్లలకి కూడా పుస్తకాల మీద చర్చా వేదికలు ఉంటాయి. Story reading programs – చిన్న పిల్లలకి  కథ చదివే కార్యక్రమాలు. ఇవన్నీ పూర్తిగా ఉచితం. వాలంటీర్ల సాయం తో నడుస్తాయి.  

పిల్లల పుస్తకాలూ కూడా ఎంత బావుంటాయంటే అతి సులభమైన భాష లో, రక రకాల బొమ్మలతో , రోజు వారీ జీవితం చెప్తూ ఉంటాయి. నేను వాళ్ళతో పాటే చిన్న పిల్లనయి పోయి చదివేదాన్ని. వాటిల్లో నాకు ఇప్పటికీ  ఇష్టమైన పుస్తకం ‘The Very Hungry Caterpillar’. ఒక గొంగళి పురుగు సీతాకోకచిలుక గా మారే క్రమం లో జరిగే కథ.  ఆదివారము నాడు  అరటి మొలచింది  పద్యం లాగా Science, Math, వారాలు  అన్నీ  చెప్పి ఒక నీతి కూడా చెప్తాడు రచయిత.

ఏ భాషయినా పర్వాలేదు ఒక పుస్తకం తీసుకుని పిల్లలతో కూర్చుంటే ఆ పుస్తకము పెంచే అనుబంధమే వేరు అనిపిస్తుంటుంది. పిల్లలు అన్నం తింటున్నప్పుడు టీవీ ఎక్కడ అలవాటు చేసుకుంటారో అని అన్నం పెడుతూ పుస్తకం చదివే వాళ్ళం మేము. ఆ అలవాటు వలన ఇప్పుడు కూడా ఫోన్లు డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర రాకూడదు అని అనగానే అది కాక పోతే ఇది అన్నట్లు  పుస్తకాలతో తయారవుతారు 🙂 ఈ పుస్తకాల వలన కొన్ని నష్టాలూ కూడా ఉంటాయి. ఒక్కోసారి పిల్లలు ఆ పుస్తకాలలో తింగరి పాత్రల ని అనుసరిస్తుంటారు కూడా.

High School, Middle school లలో కూడా కొన్ని పుస్తకాలు  చదవటం, వాటి మీద చర్చలు జరపటం, ప్రాజెక్టులు చేయటం ఉంటుంది. అటువంటి పుస్తకాలలో ఉదాహరణలు  –  To Kill a  Mockingbird , Romeo and Juliet .  

ఎన్ని కొత్త పద్దతులు వచ్చినా ఇంకా కొన్ని విధానాల్లో పాత  పద్ధతులే కన్పిస్తాయి అమెరికా లో. మనకి తెలుగు లో ebooks  ఇంకా అంత రాలేదు కానీ ఇక్కడ చాలా మటుకు వచ్చేసాయి. అయినా గ్రంథాలయానికి వెళ్తే అక్కడ పిల్లలు, పెద్దలు సంచులలో పుస్తకాలూ నింపుకుని వెళ్లే పాత పధ్ధతి కన్పిస్తుంది.   హై స్కూల్  డిప్లొమా కి,  కాలేజీ కి లో అడ్మిషన్ కోసం దరఖాస్తు చేసుకోవాలంటే  కనీసం మూడేళ్ళ పాటు  కోర్స్ లో రెండవ భాష (Second Language) చదివి ఉండాలి.  ఆ మూడేళ్ళు  ఇక్కడి పిల్లలు భాష మీద చిన్న పట్టు సంపాదిస్తారనే చెప్పచ్చు. అంటే  ఖచ్చితం గా నేను ఇంటర్మీడియట్ లో సంస్కృతం చదివినట్లు మాత్రం ఉండదు. దీనిని బట్టి భాష  – Language Arts అన్నదానికి ఎంత విలువ ఇస్తారో అర్ధం చేసుకోవచ్చు.

అసలే అమెరికా చిరాకు గా ఉంటే అమెరికా గురించి ఇంత గొప్ప చెప్పాలా అనచ్చు. కొన్ని మంచి విషయాలు కన్పించినపుడు చెప్పడం లో తప్పు లేదు కదా !!భారత దేశం లో  మనవారు, పిల్లలు  అమెరికా కి రావాలన్న తపన తో, పోటీల ప్రపంచం లో తమ ఉనికినే  మర్చిపోతున్న తరుణం లో ఇటువంటివి తప్పకుండా గమనించాలి అంటాను.  నా చిన్నపుడు చందమామ, అమర చిత్ర కథ ల  కోసం పోట్లాడుకున్న రోజులు ఉన్నాయి. వారానికి ఒకసారి మా స్కూల్ లో మాకు లైబ్రరీ తరగతి ఉండేది.  ఇక AIR లో వచ్చే బాలావినోదం సంగతే వేరు. రేడియో అక్కయ్య, కంగారు మావయ్య, జేజి మావయ్య పాటలు , రూపకాలు చెప్పుకుంటే పోతే ఇంకో టపా  కూడా అయిపోవచ్చు. ఆంగ్లం లో  ‘Gingerbread  Man’  కథ ఆధారం గా  ‘దిబ్బరొట్టి  అబ్బాయి’ రూపకాన్ని ఎప్పటికి మర్చిపోలేను. భారత దేశం లోని బడులలో  ఈ రోజుల్లో  కనీస వసతులే  ఉండట్లేదు అంటున్నారు. మరి గ్రంథాలయాలు ఉన్నాయా అన్నది ప్రశ్నే!!

అమెరికా ని చూసి  Valentine’s day, Mother’s day, Father’s day చేసుకున్నట్లే Read Across India పండుగ కూడా చేసుకోవాలని ఆశిస్తూ  ఈ టపా ….